آیا روزی درمان دردِ مزمن یافت خواهد شد؟

هر ساله میلیارد‌ها قرص و دارو برای تسکین درد به بازار ارایه می‌شود و با وجود این، دانشمندان و متخصصان می‌گویند تازه‌ترین بررسی‌ها ثابت می‌کند هنوز هیچ روش درمانی مناسبی برای دردهای مزمن یافت نشده است.

به گزارش انتخاب ؛ به این بهانه موسسات و مراکز درمانی از سراسر بریتانیا در لندن گردهم آمده اند تا نتایج نظرات، تفکرات و حقیقات خود را به اشتراک بگذارند.

یکی از نظریه‌های مورد بحث قرار گرفته در این کنفرانس تاثیر زهر جانورانی مثل مار یا رطیل در تسکین دردهای مزمن است.

استیون تریم، مدیر یک موسسه مدافع این نظریه، می‌گوید: «زهر‌ها قابلیت فعال کردن ژن‌هایی را در بدن دارند که در واقع برای تسکین و کنترل درد موثر‌تر از داروهای پیشرفته عمل می‌کنند. مثلا ما می‌دانیم اگر زهر رطیل را به شخصی تزریق کنیم که درد احساس نمی‌کند (یعنی دچار جهش در یک ژن خاص درد شده است) زهر رطیل می تواند آن ژن را دوباره فعال کند. حالا اگر این اتفاق با زهری دیگر بتواند عمل برعکس را نیز انجامد تحول بزرگی برای تسکین دردهای مزمن رخ خواهد داد.»

فن آوری‌های جدید از جمله تازه ترین دستگاه‌های پرتوبردای، امکانات نوینی برای بررسی فعل و انفعالات مغز و بدن انسان و نحوه واکنش آن‌ها به درد را ممکن کرده است.

ملوین مِزور، محقق در دانشگاه آکسفورد، به طور داوطلب در یک رشته از این آزمایشات شرکت کرده است: «خیلی جالب بود، مثلا آن‌ها از من خواستند به ترانه‌ای گوش دهم و همزمان جملاتی مثل «تو آدم بی‌خود و بی‌ارزش هستی» را تکرار کنم، در واقع القا حالتی از بیماری افسردگی بود. هر چند خیلی حس قویی نبود، اما من را تحت تاثیر قرار داد.»

وی سپس درباره تحقیقات در مورد دردهای مزمن افزود: «متاسفانه در این زمینه تحقیقات محدودی انجام شده به ویژه در مورد کشف داروی‌های درمانی موثر. بهترین آن‌ها گاباپنتین است اما متاسفانه تاثیرات جانبی زیادی دارد. آنهم به طور اتفاقی برای تسکین درد به کار گرفته شد؛ این دارو پیش‌تر برای درمان بیماری صرع تولید شده بود. باید اذعان کرد تاکنون دارویی در آزمایشگاه، به طور علمی و با درک دقیق از نحوه و مکانیسم تاثیرگذاریش ساخته نشده که در مرحله بعد برای درمان درد مزمن تولید شود.»

پیتر کینگ سال‌ها است با درد مزمن دست و پنجه نرم می‌کند. او بیست سال پیش دست چپ خود را از دست داد. دستی که سال‌ها به دلیل بیماری فلج اطفال از کار افتاده بود. از آن زمان او همچنان از درد عصبی که به درد اندام یا نقص عضو معروف است رنج می‌برد.

وی با ابزار خشنودی از نتیجه آخرین تحقیقات و آزمایش‌ها انجام شده بر روی او می‌گوید: «همیشه حس ورم، درد و سوختگی در انگشتانِ دستم داشتم، اما در حال حاضر این درد‌ها رو به کاهش است. البته درد از بین نرفته، اما دیگر به آن اندازه گذشته نیست. به معنی واقعی احساس فراغت و آزادی می‌کنم و می‌توانم روند معمول زندگیم را از سر بگیرم.»

برخی از محققان علم پزشکی بر این باورند که شاید علاج دردهای مزمن را باید در بدن کسانی یافت که اصلا درد را احساس نمی‌کنند یعنی آنهایی که در اکثر اوقات یک جهش ژنتیکی داشته‌اند که موجب قطع رابطه عصبی بین بدن و مغر برای درک حس درد است.

اخیرا موسسه تحقیقات پزشکی دانشگاه کمبریج در این زمینه به موفقیت بزرگی دست یافته‌اند. محققان این موسسه پس از مدتها بررسی و کاووش به این نتیجه رسیده‌اند که تمامی اشخاصی که اصلا درد را احساس نمی‌کنند همگی دچار جهش در یک ژن خاص به نام SC۹A شده‌اند.