پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) : ایرنا: رئیسجمهور امروز یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۴۰۴ در مورد حوادث دی ماه سال جاری گفت: حادثه خیلی بدی بود؛ واقعاً غیرقابل تصور بود. ما چرا باید به چنین جایی برسیم؟ چرا باید جوانهای ما گول بخورند و بعضیهایشان کارهایی کنند که اصلاً در ذهن آدم نمیگنجد؟
مسعود پزشکیان، رئیسجمهور در اختتامیه شانزدهمین جشنواره بینالمللی فارابی تأکید کرد: اگر قصوری از ماست، خودمان اصلاح کنیم؛ اگر آن طرف ذهنیتی پیدا کرده، آن را اصلاح کنیم.
او افزود: مسئولین و کسانی که در این مسائل کار میکنند، الان بار کارشان سنگینتر از کارهایی است که یک سیاستمدار ممکن است بکند. ما داریم تلاش میکنیم این روند را ترمیم کنیم.
رئیسجمهور پیرامون حوادث دی ماه سال جاری، اظهار کرد: حادثه خیلی بدی بود؛ واقعاً غیرقابل تصور بود. ما چرا باید به چنین جایی برسیم؟ چرا باید جوانهای ما گول بخورند و بعضیهایشان کارهایی کنند که اصلاً در ذهن آدم نمیگنجد؟ چرا باید بیایند مسجد ما را آتش بزنند، بازار ما را آتش بزنند و نیروهای امنیتی و نظامی را هدف قرار بدهند؟ اصلاً تصورش برای آدم امکانپذیر نیست.
وی تصریح کرد: باید علتیابی شود و برایش نسخه علمی نوشته شود. با انکار کردن، با ندیدن، با حذف کردن و پاک کردن مسئله، مشکل پاک نمیشود. تا بیماری را درست نشناسیم، نمیتوانیم درمان کنیم.
پزشکیان ادامه داد: ما اگر پزشک باشیم و مریض اطلاعات درست به ما ندهد، نمیتوانیم نسخه درستی برایش بنویسیم. باید بدانیم گیر کجاست تا بتوانیم نسخهای که مینویسیم، نسخه درستی باشد.
رئیس دولت چهاردهم اضافه کرد: باید داده جمع کنیم، باید اطلاعات بگیریم، باید معاینه کنیم، باید عکس بگیریم، باید آزمایش کنیم، باید مشورت کنیم و بعد بتوانیم این دادهها و این اطلاعات را به یک دستورالعمل اجرایی و برنامه تبدیل کنیم.
او بیان داشت: برای این مسئله هم باید همین کار را کنیم. باید دربیاوریم گیر ما کجاست، مشکل کجاست، چه باید کرد و برای چه باید کرد. باید دستبهدست هم بدهیم و جلو برویم و مشکلات را حل کنیم.
پزشکیان تصریح کرد: دانشگاه، به نظر من، از اول گفتهام و الان هم معتقدم، جایی است که میتواند برای اینها نسخه درست بنویسد؛ به شرطها و شروطها. در خود دانشگاه بتوانیم با همدیگر گفتوگو کنیم. مقام معظم رهبری از کی فرمودند که جلسات آزاداندیشی بگذارید، جلسات تدوین بگذارید، جلسات گفتوگو بگذارید؟ چرا باید با هم گفتوگو کردن بلد نباشیم و با هم دعوا کنیم؟ چرا نمی توانیم حرف دانشجو را، حرف آن یکی را، بشنویم و بعد بر اساس همان روشهای علمی پاسخ بدهیم؟
پزشکیان همچنین ادامه داد: اگر قرار است نقدی صورت بگیرد، ابتدا باید خودمان را نقد کنیم. چرا با وجود پیشینه عمیق دینی، اعتقادی و فرهنگیمان و با این همه سابقه و قدمت در حکمت و اندیشه، برآیند کارمان به وضعیتی منجر شده که امروز شاهد آن هستیم؟ چرا گاهی نمیتوانیم با یکدیگر گفتوگو کنیم؟ چرا مسائل را شفاف و روشن با مردم در میان نمیگذاریم تا مشخص شود چه اتفاقی افتاده، چه کسی مسئول بوده، ریشه مشکل کجاست و چگونه باید آن را درمان کرد؟
او خاطرنشان کرد: این ذهنیتِ موجود در جامعه ما، به هر حال زخم برداشته است. اینکه چه راهحلی برای درمان این زخم وجود دارد، برمیگردد به اینکه شما، اساتید، دانشجویان، بزرگان دین و باور، برایش مرهمی تعریف کنید و مرهمی بگذارید. اگر ما این زخم را تبدیل به مرگی منجر به نابودی کنیم، معلوم است که طبابت بلد نیستیم؛ یعنی طبابت اجتماعی بلد نیستیم. نمیدانیم با یک پاتولوژی، با یک بیماری، چگونه باید برخورد کرد.