پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) :
سرویس تاریخ «انتخاب»: کتاب ماموریت آمریکاییها در ایران اثر آرتور میلسپو ترجمۀ حسین ابوترابیان در سال ۱۳۵۶ است.
آرتور میلسپو متولد مارس ۱۸۸۳ در روستایی در میشیگان، حقوقدان و کارشناس مالی آمریکایی که در سالهای ۱۹۲۲-۱۹۲۷ و ۱۹۴۲-۱۹۴۵ برای اصلاح مالیه به استخدام دولت ایران درآمد. او دانش آموخته (دکترای) دانشگاه جانز هاپکینز و (کارشناسی ارشد) دانشگاه ایلینوی بود.
روسیه این راه را سد کرده است و جز با همکاری روسیه نمی توان به هدف نایل شد. یکی از مسئولیتهای آمریکا این است که این همکاری را در برنامه هایش بگنجاند. در اینصورت مسئله ایران اصولاً تبدیل به مسئلۀ مناسبات شوروی و آمریکا خواهد شد. بنابراین آنچه ما باید در این منطقه انجام دهیم باید بخشی از سیاست کلی ایالات متحد را در برابر اتحاد شوروی تشکیل بدهد. ما انتظار داریم که دولت امریکا یک سیاست «قوی» اتخاذ و دنبال کند چون هیچ سیاست دیگری بر دولت شوروی اثر نخواهد بخشید. ولی قدرت به تنهایی کافی نیست. هوش و انصاف نیز اهمیت دارد. افزون بر آن وقتی سیاستی انتخاب شد باید به مرحله اجرا درآید.
محکوم کردن علنی اعمال روسیه در ایران در کشورمان جز تحریک احساسات خصمانه مردم و محکوم کردن متقابل کارهای ما از جانب مسکو نتیجه ای ندارد مگر اینکه ما خطی روشن بین آنچه قرار است بپذیریم و آنچه قرار است در برابرش مقاومت کنیم بکشیم. به دو دلیل لازم است این خط کشیده شود و مسائل روشن گردد: اولاً در این صورت هیچ جای سوء تفاهمی در مسکو باقی نمیماند و درثانی افکار عمومی امریکا آگاه می شود، به پشتیبانی دولتش برمی خیزد و برای هرگونه رویاروئی آماده می شود. اما خط را باید با نهایت احتیاط ترسیم و مسائل را با دقت کافی مطرح کرد، چرا که ما نمیتوانیم همیشه با اقدامات شوروی که نظیر همان کارهائی است که خودمان میکنیم مخالفت ورزیم. بعلاوه وقتی تهدید میکنیم که در برابر بعضی از اعمال نامطلوب شوروی مقاومت خواهیم کرد باید مطمئن باشیم که واقعاً و عملاً این کار صورت گرفته و به اثبات رسیده است. باید بمحض اینکه رفتار روسها را بدون هیچ شک و شبهه و هیچ وقفه ای شناسائی کردیم، آنوقت خط مشی سیاسی و مسائل مطروحه را عنوان کنیم. چه فایده ای دارد که دو سه سال یا حتی چهار سال بعد بفهمیم که آنها چه کرده اند.
دست آخر سیاست ما نباید کاملاً منفی و منحصر به شکایت و اعتراض به رفتار شوروی باشد. باید نه تنها اصولی را به آنها عرضه کنیم که مستلزم انکار نفس از جانب آنها باشد، بلکه باید یک برنامۀ مثبت و سازنده پیشنهاد کنیم که بتوانند بر اساس برابری و به نحوی موثر در آن شرکت نمایند. هدف از نوشتن این فصل این است که رئوس چنین سیاستی را که قابل اجرا در ایران و منطقه آن باشد پیشنهاد کند.
در گذشته ضعف داخلی و سوء اداره حکومتهای این منطقه درگیریهای خارجی را تشویق میکرد و رقابتهای بین المللی را برمی انگیخت. مادامی که ایران نتواند نظم را در خانه اش برقرار کند نخواهد توانست نقش بین المللی خود را به عنوان کشور حائل ایفا کند. ایران باید تا جائی که منطقاً امکان دارد از وحدت و ثبات برخوردار باشد و بتواند امور خودش را با حداقل قدرت، صحت و کارآئی اداره کند. در این فصل ما آزمایش میکنیم که این نیازها چگونه به بهترین وجه ممکن است برآورده شود. پس از آن به مسئلۀ خط مشی سیاسی امریکا در قبال روسیه می پردازیم.