هشدار پژوهشگران؛ آرسنیک موجود در آب آشامیدنی با افزایش خطر سرطان‌های دستگاه ادراری مرتبط است

مطالعه‌ای بین‌المللی و گسترده نشان داده است که قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض آرسنیک می‌تواند خطر ابتلا به چندین نوع سرطان دستگاه ادراری و تناسلی را افزایش دهد. پژوهشگران می‌گویند این یافته‌ها ضرورت اجرای مقررات سخت‌گیرانه‌تر برای حفظ ایمنی محیط زیست، به‌ویژه در مناطقی که آب آشامیدنی حاوی سطوح بالایی از مواد مضر است، را بیش از پیش آشکار می‌کند.

به گزارش انتخاب و به نقل از انلی مای هلث؛ دانشمندان در این تحقیق تأثیر قرار گرفتن در معرض عناصر غیرضروری و بالقوه سمی مانند:

 آرسنیک
 کادمیوم

 وانادیوم
سرب
نیکل

را مورد ارزیابی قرار دادند. هدف آن‌ها این بود که مشخص کنند آیا این مواد می‌توانند خطر ابتلا به سرطان‌های مرتبط با دستگاه ادراری و اندام‌های تولیدمثل مردان را افزایش دهند یا خیر.

آرسنیک؛ مهم‌ترین عامل خطر در میان مواد بررسی‌شده

در میان تمام موادی که مورد مطالعه قرار گرفتند، آرسنیک قوی‌ترین ارتباط را با سرطان‌های اورولوژیک (سرطان‌های دستگاه ادراری) نشان داد.

نتایج حاکی از آن بود که افرادی که بیشترین میزان مواجهه با آرسنیک را داشتند، در مقایسه با کسانی که کمترین میزان تماس را تجربه کرده بودند، ۷۲ درصد بیشتر در معرض ابتلا به سرطان‌های اورولوژیک قرار داشتند.

این افزایش خطر به‌ویژه در موارد زیر چشمگیر بود:

 سرطان مثانه
سرطان پروستات
کارسینوم یوروتلیال (سرطانی که پوشش داخلی مجاری ادراری را درگیر می‌کند)

آرسنیک چگونه وارد بدن می‌شود؟

آرسنیک عنصری طبیعی است که در خاک، سنگ‌ها و منابع آبی یافت می‌شود. در برخی مناطق، فرآیندهای زمین‌شناسی طبیعی باعث ورود این ماده به آب‌های زیرزمینی و در نتیجه آلودگی آب آشامیدنی می‌شوند.

علاوه بر این، انسان‌ها ممکن است از طریق موارد زیر نیز در معرض آرسنیک قرار گیرند:

 فعالیت‌های صنعتی
استخراج معادن
 برخی فرآیندهای تولیدی و کارخانه‌ای

دانشمندان سال‌هاست می‌دانند که مقادیر بالای آرسنیک برای سلامت انسان خطرناک است، اما این پژوهش شواهد بیشتری در حمایت از نقش احتمالی آن در ایجاد سرطان ارائه می‌دهد.

افزایش آرسنیک در آب؛ افزایش خطر سرطان

پژوهشگران دریافتند که خطر سرطان زمانی به‌طور قابل‌توجهی افزایش می‌یابد که میزان آرسنیک موجود در آب آشامیدنی از ۱۰ میکروگرم در هر لیتر فراتر رود.

آن‌ها الگوی روشنی را مشاهده کردند که نشان می‌داد هرچه غلظت آرسنیک در آب بیشتر باشد، خطر ابتلا به سرطان نیز افزایش پیدا می‌کند.

بر اساس برآوردهای این مطالعه، کاهش میزان آرسنیک در آب آشامیدنی می‌تواند هر سال از بروز تعداد قابل‌توجهی از موارد سرطان جلوگیری کند؛ به‌ویژه در مناطقی که با آلودگی شدید منابع آب مواجه هستند.

سایر فلزات و مواد مورد بررسی چه نتایجی داشتند؟

پژوهشگران علاوه بر آرسنیک، ارتباط چند ماده دیگر را نیز با خطر سرطان بررسی کردند.

کادمیوم

قرار گرفتن در معرض کادمیوم با ۳۸ درصد افزایش خطر ابتلا به سرطان‌های اورولوژیک همراه بود.

وانادیوم

وانادیوم نیز با افزایش خطر سرطان ارتباط داشت، هرچند شدت این ارتباط نسبت به آرسنیک و کادمیوم کمتر بود.

سرب و نیکل

در مورد سرب و نیکل، شواهد موجود یکدست و قاطع نبود و نتایج مطالعات مختلف با یکدیگر تفاوت داشتند. بنابراین هنوز نمی‌توان با اطمینان درباره نقش این دو ماده در بروز سرطان‌های دستگاه ادراری اظهار نظر کرد.

آیا آرسنیک مستقیماً باعث سرطان می‌شود؟

پژوهشگران تأکید کردند که این یافته‌ها به‌طور قطعی ثابت نمی‌کنند که آرسنیک مستقیماً موجب سرطان می‌شود.

تفاوت میان مطالعات مختلف، از جمله روش‌های اندازه‌گیری میزان مواجهه با آرسنیک، باعث می‌شود نتیجه‌گیری قطعی دشوار باشد. به همین دلیل، برای تأیید این نتایج به تحقیقات بیشتر و با کیفیت بالاتر نیاز است.

نتیجه‌گیری

با وجود محدودیت‌های موجود، کارشناسان معتقدند این مطالعه هشداری جدی برای سلامت عمومی محسوب می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهند که بهبود کیفیت آب آشامیدنی، پایش دقیق آلودگی‌های زیست‌محیطی و کاهش تماس انسان با مواد سمی می‌تواند در آینده خطر ابتلا به برخی سرطان‌های دستگاه ادراری را کاهش دهد.

این پژوهش بار دیگر اهمیت دسترسی به آب آشامیدنی سالم را یادآوری می‌کند؛ موضوعی که نه‌تنها برای پیشگیری از بیماری‌های عفونی، بلکه برای کاهش خطر سرطان نیز نقشی حیاتی دارد.