پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) : زومیت: مطالعه جدیدی روی مغز ۳۳۸ بازیکن فوتشده فوتبال آمریکایی نشان داده است که ۹۳ درصد آنها به بیماری CTE مبتلا بودهاند.
بررسی مغز صدها بازیکن سابق فوتبال آمریکایی نشان میدهد بیماری انسفالوپاتی مزمن ناشی از ضربه ممکن است در میان ورزشکارانی که سالها در معرض ضربههای مکرر به سر بودهاند، بسیار شایعتر از چیزی باشد که قبلاً تصور میشد.
پژوهشگران دانشگاه بوستون، کلینیک مایو و چند مرکز دیگر، مغز و سوابق پزشکی بازیکنان سابق لیگ ملی فوتبال آمریکایی (NFL) را بررسی کردند. از میان ۳۳۸ بازیکنی که پس از مرگ مغز خود را برای پژوهش اهدا کرده بودند، در ۹۳ درصد نشانههای آنسفالوپاتی تروماتیک مزمن یا CTE دیده شد.
انسفالوپاتی مزمن جراحتی نوعی بیماری پیشرونده مغزی است که با ضربههای مکرر به سر ارتباط دارد. این بیماری میتواند سالها بعد با مشکلات حافظه، تغییرات رفتاری و اختلالات شناختی همراه شود. درحالحاضر تشخیص قطعی آن فقط پس از مرگ و با بررسی مستقیم بافت مغز امکانپذیر است.
پژوهشگران در مجموع اطلاعات ۱۷۱۲ بازیکن سابق انافال را بررسی کردند که بین سالهای ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۱ درگذشته بودند. همه این افراد پس از سال ۱۹۴۹ وارد لیگ شده بودند؛ زمانی که استفاده از کلاه ایمنی پلاستیکی سخت در انافال اجباری شد. از این میان، مغز ۳۳۸ نفر به بانکهای مغزی اهدا شده بود.
برای اینکه نتیجه بررسیها کمتر تحت تأثیر پیشفرض پژوهشگران قرار بگیرد، متخصصانی که مغزها را از نظر انسفالوپاتی مزمن جراحتی بررسی میکردند، از سابقه پزشکی و ورزشی بازیکنان خبر نداشتند. درمقابل، پزشکانی که وجود زوال عقل را بررسی کردند، نمیدانستند هر فرد به CTE مبتلا بوده است یا نه.
نتایج نشان داد ۹۳ درصد از نمونههای مغزی نشانههای CTE داشتند. در حدود ۳۱ درصد از بازیکنان، بیماری به مرحله چهارم و شدیدترین مرحله رسیده بود. نزدیک به ۶۰ درصد از افراد نیز در زمان زندگی نشانههای زوال عقل داشتند. بازیکنانی که CTE شدیدتری داشتند، بیشتر در معرض زوال عقل بودند.
پژوهشگران همچنین متوجه شدند که بیماریهای عصبی همیشه در گواهی فوت این افراد ثبت نشده بود. تنها در حدود ۴۱ درصد از بازیکنانی که نشانههای زوال عقل داشتند، یک بیماری عصبی بهعنوان علت اصلی یا فرعی مرگ ذکر شده بود.
پژوهشگران برای رسیدن به برآوردی محافظهکارانهتر، همه بازیکنان فوتشده را نیز در نظر گرفتند. براساس دادههای موجود، دستکم ۱۸ درصد از بازیکنانی که بین سالهای ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۱ درگذشته بودند، CTE تأییدشده داشتند. اگر فقط سالهای ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۱ بررسی شود، یعنی دورهای که اهدای مغز رایجتر شده بود، این عدد به حدود ۲۵ درصد میرسد. این اعداد همچنان حداقل برآورد محسوب میشوند، زیرا مغز بسیاری از بازیکنان هرگز بررسی نشده است.
استیون گالتا، استاد مغز و اعصاب دانشگاه نیویورک که در پژوهش مشارکت نداشت، میگوید مشاهده چنین میزان بالایی از CTE نگرانکننده است، اما باید در تفسیر نتایج احتیاط کرد. به گفته او، وجود نشانههای یک بیماری در بافت مغز لزوماً به این معنا نیست که فرد در زمان زندگی علائم شدید داشته است. برای مثال، در برخی افراد مسن رسوبات مرتبط با آلزایمر در مغز دیده میشود، درحالیکه خود فرد نشانه واضحی از بیماری ندارد.
انسفالوپاتی مزمن جراحتی بیماری جدیدی نیست و نخستین توصیفهای پزشکی آن به حدود یک قرن پیش برمیگردد. بااینحال، در دو دهه اخیر ارتباط آن با ورزشهایی مانند فوتبال آمریکایی، بوکس و هاکی بیشتر مورد توجه قرار گرفته است.
نگرانی فقط درباره ضربههای مغزی شدید نیست. ضربههای کوچکتر اما پرتکرار نیز ممکن است در طول سالها به مغز آسیب بزنند.
افزایش نگرانیها درباره انسفالوپاتی مزمن جراحتی باعث شده انافال در سالهای اخیر قوانین و تجهیزات خود را تغییر دهد. استفاده از کلاههای ایمنی جدیدتر، محدودکردن برخی برخوردهای شدید و اجرای پروتکلهای دقیقتر پس از ضربه مغزی از جمله این اقدامات هستند.
این تغییرات احتمالاً به کاهش بخشی از آسیبهای حاد کمک کردهاند، اما هنوز معلوم نیست که آیا خطر ابتلا به CTE در بلندمدت نیز کاهش پیدا خواهد کرد یا نه. پاسخ به این سؤال ممکن است سالها طول بکشد، زیرا CTE معمولاً مدت زیادی پس از پایان دوران حرفهای ورزشکاران خود را نشان میدهد.
برای درک دقیقتر رابطه میان ضربههای مکرر به سر، انسفالوپاتی مزمن جراحتی و زوال عقل، باید ورزشکاران برای سالهای طولانی و حتی پس از بازنشستگی زیر نظر گرفته شوند.
فعلاً نتایج مطالعه یک پیام روشن دارد: سالها حضور در ورزشهایی که با ضربههای مکرر به سر همراهاند، میتواند پیامدهای جدی و طولانیمدتی برای سلامت مغز داشته باشد.