پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) : تشخیص زودهنگام نشانههای زوال عقل، پیش از آنکه علائم اصلی بیماری ظاهر شوند، فرصت بیشتری برای بررسی روند پیشرفت بیماری و فراهم کردن حمایت و مراقبت مناسب برای افراد مبتلا ایجاد میکند.
به گزارش انتخاب و به نقل از ساینس الرت؛ در مطالعات قبلی، روشهایی مانند بررسی اسکن چشم و آزمایشهای خون برای شناسایی زودهنگام این تغییرات مورد بررسی قرار گرفتهاند. حالا پژوهش جدیدی نشان میدهد که تغییر و افت کیفیت صدا نیز ممکن است با افزایش احتمال ابتلا به زوال عقل در سالهای آینده ارتباط داشته باشد.
این مطالعه توسط پژوهشگران دانشکده پزشکی دانشگاه درکسل در آمریکا انجام شده و نتایج آن در مجله Journal of Voice منتشر شده است.
پژوهشگران در مجموع اطلاعات ۸۳۳ هزار و ۴۱۷ فرد ۵۰ ساله و بالاتر را بررسی کردند و ارتباط میان تشخیص اختلالات صوتی، کمشنوایی یا هر دو را با احتمال بروز اختلالات شناختی یا زوال عقل، از جمله بیماری آلزایمر، مورد ارزیابی قرار دادند. بررسی پیامدهای شناختی از یک سال پس از ارزیابی وضعیت صدا و شنوایی افراد آغاز شد.
رابرت ساتالوف، استاد و رئیس دانشکده پزشکی دانشگاه درکسل، میگوید:
«قویترین ارتباط با زوال عقل را در بیمارانی مشاهده کردیم که هم دچار اختلال صوتی و هم کمشنوایی بودند.»
او اضافه میکند: «نکته مهم این بود که افرادی که اختلال صوتی داشتند اما دچار کمشنوایی نبودند، در مقایسه با کسانی که فقط کمشنوایی داشتند، با خطر بیشتری برای مشکلات شناختی روبهرو بودند.»
تغییر صدا چه ارتباطی با زوال عقل دارد؟
نتایج مطالعه نیاز به بررسی دقیقتری دارد، زیرا پژوهشگران چندین گروه مختلف را با یکدیگر مقایسه کردهاند. با این حال، تصویر کلی نشان میدهد که اختلالات صوتی، از جمله تغییر در زیر و بمی، بلندی یا وضوح صدا، ممکن است بتوانند افت شناختی در سالهای بعد زندگی را پیشبینی کنند.
افرادی که دچار اختلال صوتی بودند اما کمشنوایی نداشتند، ۵۸ درصد بیشتر در معرض ابتلا به مشکلات شناختی یا زوال عقل قرار داشتند.
در افرادی که هم اختلال صوتی و هم کمشنوایی داشتند، این احتمال بیش از دو برابر بود و افزایش خطر به ۱۰۴ درصد رسید.
البته این اعداد در مقایسه با گروههای کنترل جداگانهای به دست آمدهاند که از نظر ویژگیهای موردنظر با گروههای دارای اختلال صوتی یا شنوایی تطبیق داده شده بودند؛ بنابراین نباید آنها را بهعنوان مقایسه مستقیم بین تمام این گروهها در نظر گرفت.
وقتی تمام افراد مبتلا به اختلال صوتی، چه همراه با کمشنوایی و چه بدون آن، در یک گروه قرار گرفتند، خطر بروز مشکلات شناختی یا زوال عقل ۲۹ درصد بیشتر بود. در افرادی که فقط کمشنوایی داشتند نیز این افزایش خطر ۲۷ درصد گزارش شد.
آیا تغییر صدا باعث زوال عقل میشود؟
نکته مهم این است که این مطالعه رابطه علت و معلولی را ثابت نمیکند. یعنی داشتن اختلال یا تغییر در کیفیت صدا به این معنا نیست که فرد حتماً در آینده دچار مشکلات مغزی، زوال عقل یا آلزایمر خواهد شد.
همچنین مشخص نیست که آیا خود اختلالات صوتی مستقیماً باعث افت شناختی میشوند یا اینکه هر دو ممکن است تحت تأثیر عوامل دیگری قرار داشته باشند. ضمن اینکه پژوهشگران در این مطالعه، زوال عقل، آلزایمر و سایر پیامدهای شناختی را بهصورت جداگانه بررسی نکردند.
با این حال، یافتهها نشان میدهند که تغییرات صدا ممکن است یکی دیگر از نشانههای هشداردهندهای باشد که ارزش بررسی بیشتر دارد.
ارتباط میان کمشنوایی و افزایش خطر زوال عقل پیش از این نیز در پژوهشهای مختلف بهخوبی شناخته شده بود. مطالعه جدید نشان میدهد که مشکلات مربوط به کیفیت صدا نیز ممکن است ارتباط مشابهی با سلامت شناختی داشته باشند.
ساتالوف میگوید: «ممکن است برای بسیاری از این بیماران مفید باشد که با یک متخصص گوش، حلق و بینی مشورت کنند تا در صورت نیاز، ارزیابی شناختی نیز برای آنها انجام شود و بتوانند برنامه مراقبتی مناسبی دریافت کنند.»
چرا مشکلات صدا ممکن است با افت شناختی ارتباط داشته باشند؟
پژوهشگران چند توضیح احتمالی برای این ارتباط مطرح کردهاند.
یکی از آنها این است که مشکلات صوتی ممکن است باعث شوند فرد کمتر صحبت کند و در فعالیتهای ارتباطی کمتری شرکت داشته باشد. در نتیجه، میزان تحریک و فعالیت ذهنی سالمی که از طریق ارتباط با دیگران ایجاد میشود، کاهش پیدا میکند.
از سوی دیگر، مشکلات گفتاری و کمشنوایی میتوانند باعث شوند فرد کمتر در فعالیتهای اجتماعی شرکت کند. در حالی که مطالعات پیشین نشان دادهاند ارتباط و مشارکت اجتماعی میتواند با حفظ سلامت شناختی و کاهش خطر زوال عقل ارتباط داشته باشد.
ساتالوف توضیح میدهد: «اگر اختلال صوتی روی نحوه شنیده شدن صدای شما تأثیر بگذارد، یا صحبت کردن و آواز خواندن برایتان دردناک باشد، طبیعی است که کمتر در فعالیتهای اجتماعی یا دیگر فعالیتهایی که به تحریک مغز کمک میکنند، شرکت کنید.»
پژوهشگران تأکید میکنند که بسیاری از اختلالات صوتی قابل درمان یا کنترل هستند و درمان آنها ممکن است حتی برای سلامت مغز نیز مفید باشد؛ هرچند هنوز سازوکار دقیق ارتباط میان مشکلات صدا و افت شناختی مشخص نیست.
در گام بعدی، پژوهشها میتوانند انواع مختلف اختلالات صوتی را بهطور جداگانه بررسی کنند و مشخص کنند که آیا درمان این مشکلات میتواند در طول زمان بر خطر افت شناختی یا زوال عقل تأثیر بگذارد یا خیر.
پژوهشگران در مقاله خود مینویسند: «مطالعات آینده باید بررسی کنند که آیا علل خاص اختلالات صوتی میتوانند به شکل متفاوتی افت شناختی را پیشبینی کنند.»