صفحه نخست

تاریخ

ورزش

خواندنی ها

سلامت

ویدیو

عکس

صفحات داخلی

۰۱ آذر ۱۴۰۵
کد خبر: ۹۴۹۱۸۵
تاریخ انتشار: ۲۶ : ۲۰ - ۰۱ آذر ۱۴۰۵
مغز انسان، مانند مغز بیشتر مهره‌داران، به شکلی سازمان‌دهی شده است که هر نیمکره، بخش مخالف بدن را کنترل می‌کند؛ یعنی نیمکره چپ مسئول کنترل سمت راست بدن و نیمکره راست مسئول کنترل سمت چپ است. همچنین اطلاعات حسی دریافتی از هر سمت بدن، عمدتاً در نیمکره مقابل مغز پردازش می‌شود.
پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) :

مغز انسان، مانند مغز بیشتر مهره‌داران، به شکلی سازمان‌دهی شده است که هر نیمکره، بخش مخالف بدن را کنترل می‌کند؛ یعنی نیمکره چپ مسئول کنترل سمت راست بدن و نیمکره راست مسئول کنترل سمت چپ است. همچنین اطلاعات حسی دریافتی از هر سمت بدن، عمدتاً در نیمکره مقابل مغز پردازش می‌شود.

به گزارش انتخاب و به نقل از ساینس‌الرت؛ دانشمندان تاکنون نظریه‌های مختلفی برای توضیح این ارتباط متقاطع مطرح کرده‌اند، اما دلیل اصلی شکل‌گیری آن همچنان مشخص نشده است.

اکنون دو عصب‌شناس به نام‌های مارتین وِسِندورف و دنیل وانگ از دانشگاه مینه‌سوتا، با بررسی روند تکامل مهره‌داران، نظریه تازه‌ای ارائه کرده‌اند که می‌تواند توضیح دهد این الگوی ارتباطی چگونه به وجود آمده است.

بر اساس این پژوهش، این ارتباط متقاطع احتمالاً بیش از ۵۰۰ میلیون سال پیش و ابتدا در سیستم بینایی ماهی‌های بدون آرواره شکل گرفته است.

در این ماهی‌ها، چشم‌ها نور ورودی را به شکلی معکوس دریافت می‌کردند و پیام‌های بینایی هر چشم به سمت مخالف مغز منتقل می‌شد. این پیام‌ها در بخشی از مغز به نام «تکتوم بینایی» پردازش می‌شدند؛ ساختاری که در پستانداران، بخشی از عملکردهای مشابه آن را برجستگی فوقانی مغز بر عهده دارد.

پژوهشگران معتقدند با تکامل سایر حس‌ها مانند لامسه، لرزش و درد، مسیرهای عصبی مربوط به آن‌ها نیز به‌تدریج از همین الگوی متقاطع پیروی کردند.

به این ترتیب، زمانی که پستانداران با قشر مغزی پیشرفته‌تر تکامل پیدا کردند، این ساختار ارتباطی از قبل وجود داشت. بنابراین، ادامه همان الگو از نظر تکاملی ساده‌تر و کم‌هزینه‌تر از تغییر کامل مسیرهای عصبی بود.

پژوهشگران می‌گویند تکامل معمولاً به جای ساختن یک سیستم کاملاً جدید، ساختارهای موجود را گسترش می‌دهد و بهبود می‌بخشد. به همین دلیل، احتمالاً مغز نیز بر اساس همان الگوی قدیمی ارتباط متقاطع تکامل یافته است.

البته این نظریه هنوز قطعی نیست و برای تأیید آن به شواهد بیشتری نیاز است. بررسی فسیل ماهی‌های باستانی و مطالعه دقیق‌تر سیستم عصبی حیواناتی مانند تمساح‌ها و پرندگان می‌تواند به دانشمندان کمک کند تا زمان و چگونگی شکل‌گیری این الگوی عصبی را بهتر مشخص کنند.

این پژوهش در مجله علمی Frontiers in Neuroanatomy منتشر شده است.