شاید کمتر کسی بداند در روزهای تسخیر سفارت آمریکا در ایران کدام هنرمند بود که بر روی دیوار این سفارت‌خانه نقاشی‌هایی ماندگار را خلق کرد.
 
در تاریخ هنری ایران پس از انقلاب اسلامی هنرمندان بسیاری بودند که با آثار خود توانستند بخش‌هایی از پیام این انقلاب و اهداف بنیان گذار کبیر آن را مطرح کنند، اما در این میان هنرمندانی هم بودند که علی‌رغم اقدامات و آثار ماندگاری که داشتند کمتر مورد توجه قرار گرفتند و کمتر نامی از آن‌ها برده شد.
 
زنده‌یاد «هانیبال الخاص» یکی از هنرمندانی بود که در عرصه هنرهای تجسمی ایران با اقدامات موثر و آثاری ماندگاری که برجای گذاشت، دِین خود را به انقلاب اسلامی ایران ادا کرد.
 
هانیبال الخاص هنرمند مسیحی که در روزهای منتهی به ۱۳ آبان سال ۱۳۵۸با طرح‌ها و نقش‌های اعتراضی که بر روی دیوار سفارت آمریکا در ایران کشید، تبدیل به یکی از ماندگار‌ترین هنرمندان ایران شد.
 
هانیبال هنرمند عدالت‌خواهی بود که به گفته دوستان و هم‌نسل‌هایش هیچ‌گاه بی‌طرف نبود و همیشه مسیر عدالت‌خواهانه خود را دنبال می‌کرد.
 
این هنرمند در سالهای دهه ۵۰ شمسی همراه با شماری دیگر از هنرمندان عرصه هنرمندان تجسمی گروهی را راه‌اندازی کرده بود که اقدامات موثری را در زمینه بیان اعتراضات به شیوه هنرمندانه انجام داده بودند.
 
هانیبال ۲۶ خرداد ماه ۱۳۰۹ در کرمانشاه متولد شد و از ۱۴ سالگی به صورت جدی نقاشی را شروع کرد.
 
او با اشتیاق فراوان نقاشی را دنبال کرد و هنر خود را به صورت جدی‌تر و البته حرفه‌ای نزد جعفر پتگر از هنرمندان نوآور ایران‌ پی گرفت. هانیبال اما خیلی زود راهی آمریکا شد تا تحصیلات خود را در رشته پزشکی دنبال کند، ولی به دلیل علاقه‌ فراوانی که به هنر داشت هیچ‌گاه پزشکی را به اتمام نرساند. او تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته‌های فلسفه و تصویرسازی دنبال کرد و در سال ۱۹۵۶ میلادی لیسانس هنرهای تجسمی و در سال ۱۹۵۸ فوق لیسانس همین رشته را از انستیتوی هنر شیکاگو (ایلی نوی) گرفت.
 
هانیبال البته سالهای بعد در دانشگاه‌ مانتیسلو ایالت ایلینویز آمریکا تدریس کرد. با وجود اینکه این هنرمند سال‌ها در آمریکا زندگی کرد ولی هیچ‌گاه زندگی خود را بر اساس فرهنگ غرب پیش نبرد و در روزهای تسخیر سفارت آمریکا هر آنچه در توان داشت از هنر خود برای پیش برد اهداف انقلاب گذاشت.
 
شاید در سالهای بعد کمتر کسی یادی از هنرمندی کرد که با هنر خود سعی در مبارزه با امپریالیسم داشت.
 
این هنرمند در طول حیات خود بیش از ۱۰۰ نمایشگاه خصوصی و ۲۰۰ نمایشگاه گروهی در ایران، اروپا، کانادا، آمریکا و استرالیا برگزار کرد. یکی از مهم‌ترین آثار هانیبال تابلوی ۱۵ قطعه‌ای آفرینش است که جزو آثار ماندگار هنری در تاریخ معاصر ایران نیز شناخته می‌شود.
 
اما هانیبال علاوه بر هنر نقاشی در ادبیات و شعر نیز بسیار فعال بود و جملات ماندگاری را نیز از خود بر‌ای گذاشت.
 
«غرب را بی‌فرهنگانه تقلید نکنید، آخرین ایسم مهم‌ترین یا بادوام‌ترین شیوه نیست.» جزو جمله‌های زیبا و ماندگار این هنرمند است.
 
این هنرمند سرانجام در بیست و سومین روز از شهریور سال ۱۳۸۹ در ۸۰ سالگی به دلیل عارضه سرطان دار فانی را وداع گفت.
 
البته مرگ چیزی نبود که هانیبال را نگران کند و در یکی از مصاحبه‌های خود درباره مرگ گفته بود: «معجزه‌ای است. چون تعداد بیماری‌های من بسیار زیاد است، ولی تا این سن رسیده‌ام. تا به حال سه بار قلبم را جراحی کرده‌ام. در کودکی مالاریا گرفتم. کلا از کودکی خیلی آدم سالمی نبودم. میانگین عمر افراد خانواده‌ام ۶۵ سال بوده و من فعلا ۱۵ سال بیشتر عمر کرده‌ام. خوب این خیلی خوب است»