پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) : *دکتر مهديه الهي قمشه اي
حضرت علي اکبر (ع) مولود خانه امامت و پرورده دامان ولايت و نجابت
است. تولد او در روز يازدهم شعبان سال 33 هجري در مدينه بوده است.
پدرش حسين بن علي (ع) و مادرش ليلي دختر«ابي مره» بود که از خانداني
جليل و با شرافت بود. به دليل اين که او بزرگ ترين پسر سيدالشهدا بود، به
علي اکبر مشهور شد.
تربيت شايسته امام حسين(ع) سبب شد که علي اکبر به بهترين صفات کمال
آراسته شود. خلق و خوي او و رفتار و حرکات و ادب و متانتش در حد اعلاي
برجستگي و درخشندگي بود. آن گونه که گفته و نوشته اند، رفتارش يادآور حرکات
و رفتار پيامبر خدا(ص) بود و همين سبب مي گشت تا در چهره او شخصيت پيامبر
را مشاهده نمايند و با ديدن او ياد حضرت رسول (ص) را در ذهن ها زنده کنند.
علي اکبر، نسخه اي برابر با اصل نسبت به رسول خدا و شاخه اي از آن شجره
طيبه و ريشه پاک بود و وارث همه خوبي هاي خاندان عصمت و طهارت به شمار مي
رفت.
الگوي شجاعت و ادب، اکبر
دردانه فاطمي نسب، اکبر
فرزند يقين، زنسل ايمان بود
پرورده دامن کريمان بود
جان، برخي نام ماندگارش باد
ياد ادبش نمي رود از ياد
آن يوسف حسن و ماه کنعاني
در خلق و خصال، احمد ثاني
آن شاهد بزم، سرو قامت بود
دريا دل و کوه استقامت بود
علي اکبر (ع)، از جواني مجموعه اي از خوبي ها و فضيلت ها و نمونه اي
روشن از فضايل عترت پاک پيامبر بود. حتي کسي چون معاويه هم که دشمن خاندان
عصمت بود، به فضايل او اقرار داشت.
روزي در حضور معاويه سخن از اين بود که «رهبري ديني» شايسته کيست؟
حاضران گفتند: تو شايسته تريني. ولي خود معاويه گفت: نه، چنين نيست. علي
فرزند حسين بن علي(ع) شايسته ترين است، زيرا هم از نسل پيامبر است، هم
شجاعت بني هاشم در او جلوه گر است، هم سخاوت بني اميه ...! البته سخاوت بني
اميه ادعاي بي اساس است.
وقتي از زبان دشمن چنين اعترافي شنيده شود، دوستان چه خواهند گفت؟ اين
که معاويه در شام، درباره او چنين تعبيراتي را بر زبان جاري مي کند، نشانه
آن است که آوازه کمالات او فراتر از حجاز رفته بود.
رابطه سرشار از ادب و احترام علي اکبر (ع) به پدر و علاقه و محبت پدر
به فرزند، در همه مراحل زندگي اين الگوي فضيلت وجود داشت و نهايت و اوج آن،
در صحنه عاشورا ديده مي شود.
تربيت ولايي و تأديب شايسته، سبب شده بود علي اکبر همواره در خدمت و
اطاعت پدر بزرگوارش باشد و در نهايت ادب، گوش به فرمان و آماده جان نثاري
شود.
وقتي حادثه قيام اباعبدا...(ع) پيش آمد و امام براي مبارزه با فساد و
طغيان امويان، از بيعت با آنان خودداري کرد و از مدينه خارج شد، علي اکبر
در رکاب و همراه پدر بود و پس از اقامت چند ماهه در مکه، چون امام تصميم
گرفت به سمت کوفه و کربلا حرکت کند، علي اکبر هم با صلابت و ايمان و عشق،
در اين کاروان شهادت حضور يافته بود. سخنانش در طول راه تا رسيدن به کربلا و
نقشي که در آن حماسه داشت، ستودني است.
به نقل تواريخ، وقتي کاروان حسيني به منزلگاه «قصر بني مقاتل» رسيد، پس
از استراحتي کوتاه و برداشتن آب، در مسير حرکت يک لحظه خواب چشمان حسين بن
علي (ع) را گرفت، وقتي بيدار شد، فرمود: «انا لله و انا اليه راجعون، و
الحمد لله رب العالمين». سه بار اين جمله را تکرار کرد که به طور ضمني
اشاره به حادثه تلخ و مصيبت و شهادت داشت.
علي اکبر که سوار بر اسب بود، با شنيدن اين ذکر (استرجاع) نزد پدر آمد و
گفت: پدر جان، جانم به فدايت، براي چه استرجاع گفتي و خدا را حمد کردي؟
امام حسين (ع) فرمود: سر بر روي زين اسب نهاده بودم که لحظه اي به خواب
رفتم. سواري را ديدم که مي گفت: اين گروه سير مي کنند، مرگ هم در پي آنان
روان است. فهميدم که در اين سفر به شهادت خواهيم رسيد.
پرسيد: پدر جان، مگر ما بر حق نيستيم؟
فرمود: چرا فرزندم، قسم به خدايي که بازگشت همگان به سوي اوست، ما بر حقيم.
علي اکبر گفت: پس، ديگر چه باک از مردن در راه حق؟
حسين بن علي(ع) فرمود: خدا جزاي خير به تو بدهد؛ بهترين پاداشي که به فرزندي نسبت به پدرش مي دهند.
پس از چند روز، با محاصره فرات از سوي دشمن، ياران امام و خيمه گاه در
مضيقه بي آبي قرار گرفتند. هر چه به عاشورا نزديک تر مي شد، فشار کمبود آب
بيشتر مي شد و برداشت آب از فرات مشکل تر مي گشت.
روز هشتم محرم، امام حسين(ع) علي اکبر را همراه 30 سوار براي آوردن آب
به شريعه فرات فرستاد تا با شکستن حلقه محاصره، آب به خيمه ها بياورند.
گرچه هدف، صرفاً آوردن آب بود، ولي اين هدف جز با درگيري با سپاه خصم و
مأموران عمرسعد، ميسر نبود.
آن گروه، صفوف دشمن را متفرق ساختند و وارد فرات شدند، مشک ها را پر از
آب کرده به سوي خيمه ها حرکت کردند. در برگشت نيز با سربازان کوفه درگير
شدند و با دلاوري و شهامتي که از خود نشان دادند، توانستند با موفقيت آب را
به خيمه گاه برسانند.
