نابينا، عصاي سفيد، معلوليت و واژگاني از اين قبيل اولين چيزي را که به ذهن خيلي ها متبادر مي کند محدوديت است ولي نه براي نابينايي که گام به گام پله هاي ترقي را پشت سر گذاشته است بلکه کساني که از سر ناآگاهي اوج گيري معلولان و نابيناياني را که تا قله هاي رفيع موفقيت طي مسير کرده اند، ناديده مي گيرند.

عصاي سفيدش نشان از نابينايي دارد ولي در يک کلام مي گويد: چاره اي جز اميد نداريم. اميد به آينده، اميد به خدا و روزهاي بهتري که مسئولان و مردم با نگاهي عميق تر به معلوليت بنگرند. اميد دارد روزي فرا برسد تا معلوليت محدوديت تلقي نشود و اين قشر از جامعه نيز بتوانند به تمام آن چه لياقتش را دارند دست يابند. سهيل معيني ۴۲ ساله است و ۳۴ سال از روزها و شب هاي زندگي اش را با نابينايي گذرانده است. معلوليتي که او را از پيشرفت و برداشتن گام هاي رو به جلو باز نداشته و تا مقطع کارشناسي ارشد نيز ادامه تحصيل داده است. ۳۴ سال به عقب بر مي گردد زماني که کلاس دوم ابتدايي بود، روزي که توپ فوتبال به چشمانش برخورد کرد و باعث شد سهيل براي هميشه از ديدن زيبايي هاي دنيا محروم شود. او با اين که ۳۴ سال است طلوع و غروب خورشيد را نديده، اما اجازه نداده است سياهي چشمانش او را از حرکت به سوي افق هاي روشن باز دارد. معيني کارشناس ارشد روابط بين الملل است و اولين معلولي است که پس از پيروزي انقلاب در سمت مشاور وزير رفاه قبول مسئوليت کرده است.

معيني درباره فعاليت هايش مي گويد: ۱۷ سال است به عنوان کارشناس خبر در خبرگزاري جمهوري اسلامي ايران مشغول فعاليت هستم و از سال ۷۵ تا ۸۵ نيز به عنوان سردبير روزنامه ايران سپيد مشغول فعاليت بودم. سمت مشاوره وزير رفاه در امور معلولان طي سال هاي ۸۵ و ۸۶ را نيز به اين فعاليت ها اضافه کنيد.معيني کسي است که تصويب و اجراي قانون جامع حمايت از معلولان مديون پيشنهاد، پي گيري ها و کارهاي کارشناسي اوست. او در زمان تصويب قانون به رايزني با نمايندگان مجلس پرداخت تا معلولان، قانوني جامع براي حمايت شدن داشته باشند. قانوني که حال پس از گذشت چندين سال معتقد است کاستي هايي دارد و بايد براي اصلاح آن اقداماتي انجام داد. معيني به روزهايي که سمت مشاوره وزير رفاه را داشت، اشاره مي کند و مي گويد: در آن زمان خيلي از افراد معتقد بودند يک فرد نابينا نمي تواند چنين مسئوليتي داشته باشد اما پس از دو سال همه متوجه شدند که معلوليت محدوديت نيست.وي اشتغال را بزرگ ترين دغدغه نابينايان مي داند و مي گويد: جامعه نابينايان بالاترين سطح تحصيلات را در بين جامعه معلولان دارند و مسئولان بايد تلاش بيشتري براي رفع مشکل اشتغال اين افراد انجام دهند.

وي در ادامه به مشکلات تردد اين افراد اشاره مي کند و مي گويد: مهم ترين دغدغه نابينايان در زمينه تردد، ناايمن بودن حمل و نقل عمومي است که نمونه آن کشته شدن يکي از نابينايان در متروي تهران بود. به همين دليل نابينايان تا پيش از اين از آژانس براي حمل و نقل استفاده مي کردند که با گران شدن کرايه ها مشکلات بسياري براي نابينايان ايجاد شده است و مجبورند بخش عمده اي از درآمدهاي خود را صرف حمل و نقل کنند. معيني با گلايه از اين موضوع که برخلاف بسياري از کشورهاي توسعه يافته  اراده اي براي به کارگيري معلولان و نابينايان در پست ها و مسئوليت هاي حساس وجود ندارد، مي گويد: براي نمونه تفسير نادرستي از قانون باعث شده تا نابينايان امکان نامزد شدن در انتخابات مجلس را نداشته باشند اين در حالي است که نماينده مجلس بايد قوه تصميم گيري داشته باشد و از شعور و علم بالايي برخوردار باشد.

وي مي گويد: ارتباطي بين نديدن و تخصص وجود ندارد و بسياري از معلولان ما مي توانند در بسياري از مشاغل به خوبي و حتي بهتر از افراد عادي کار کنند. نکته جالب اين که در پست هاي مديريت سازمان بهزيستي هم از معلولان استفاده نمي شود. معيني اما رفتار مردم با جامعه نابينايان را خيلي بهتر از مسئولان مي داند و معتقد است: نگاه مردم نسبت به نابينايان در سال هاي گذشته تغيير پيدا کرده است. معيني با اشاره به عضويت ايران در کنوانسيون حقوق انساني افراد معلول مي گويد: براساس اين کنوانسيون که حکم قانوني نيز دارد دولت ها نبايد براي افراد معلول خود تبعيضي قائل شوند به همين دليل اميدواريم با همکاري نمايندگان مجلس و اصلاح قانون امکان دست يابي نابينايان و معلولان به کرسي هاي مجلس شوراي اسلامي نيز فراهم شود.