سال گذشته ، در یکی از برنامه های مربوط به دوران دفاع مقدس سخنرانی داشتم.

  بعد از سخنرانی، خبرنگار جوانی جلو آمد برای مصاحبه.

 با شور و هیجان پرسید: آقای دکتر! شما در زمان جنگ، موقع ماه رمضان، چطور روزه میگرفتید؟ با اون همه فشار توپ و گلوله... با اون همه فعالیت و بی خوابی... چطور تحمل میکردید..؟!

 گفتم: بسم الله الرحمن الرحیم. برامون فرقی نمیکرد! مثل بقیه ی روزها و ماه ها بود. در طول روز هم، غذا میخوردیم و همه چی روال عادی داشت!

خبرنگار جا خورده بود. فیلمبرداری رو قطع کرد و به من گفت: آقای دکتر! این چه جوابیه؟! درباره ی روزه گرفتن اونجا بگید.. درباره ی سختی های رزمندگان روزه دار...

گفتم: آخه پسر خوب! برای چی دروغ بگم؟!  ما، زمان جنگ‏، مدام در حال سفر بودیم! عملیاتهای مختلف، پادگانهای مختلف... آدم مسافر هم که نباید روزه بگیرد! آشپزخونه لشگر هم به راه بود و مثل همیشه نهار و شام میخوردیم!

 شما انتظار داری من پشت دوربین خلاف واقع بگم که:  بله... روزه گرفتن بسیار سخت بود و ما با زبون روزه می جنگیدیم٬ سحری و افطارمون هم یکی بود! شما این رو میخوای؟!

 بی صداقتی، آفتی است که روز به روز در بستر یک جامعه ریشه میدواند و آن جامعه را رو به تباهی میکشاند.

... و صداقت، گوهری است که امروز بیشتر از هر زمانی به آن احتیاج داریم. گوهری که در آن، رستگاری و نجات است.

 یکی از مهمترین وظایف مسؤلان نظام، صداقت در گفتارشان است. و زمانی درخت صداقت بار ور میشود