رونی شیب نویسنده نشریه ورایتی در یادداشتی به تمجید از فیلم یه حبه قند ساخته رضامیر کریمی پرداخته است .

 به گزارش روابط عمومی فیلم یه حبه قند ،متن کامل این یادداشت به شرح زیر است :

 در «یه حبه قند»، آخرین پیشکشی کارگردان ایرانی رضا میرکریمی، شیرین‌کننده‌ای مرگبار سور و سات برگزاری یک عروسی را به مقدمات گردهم‌آیی دیگری بدل می‌کند.

میرکریمی (خیلی دور، خیلی نزدیک) با لبریز کردن فیلمش از نور و جنبشِ خواهران عروس آینده و دامادهایش، و نیز خیل بستگان داغدیده‌ای که در باغ و اتاق‌های تو در تویش موج می‌زنند، خانواده را به مانند عنصری ذاتی و حیاتبخش ترسیم می‌کند که بومی ییلاقات و حومه‌ی شهرهاست. انگار نسخه‌ای نرم‌تر و به مراتب لطیف‌تر از "ریچل ازدواج می کند" باشد.

در کمال شگفتی، روح باریک و شکننده این فیلم نیز، تا مدتها پس از تمام شدن مراسم در تو متجلی خواهد بود. 

نقشه‌ها و دسیسه‌ها وقتی رو می‌شوند، که از میان این جمع پرتحرک، دامادها به جان گنج‌ مدفون می‌افتند، و خواهرزاده‌ها برای دیدن روح (جن) شروع به دروغ گفتن می‌کنند.

 با برملا شدن بیماری‌ای که ریشه دوانده، و کنار رفتن خاکسترهای عشقی قدیمی، تنش باعث می‌شود تا در لایه‌ای عمیق‌تر پوسته‌ی فیلم به لزره درآید.

با این وجود، حال و هوای فیلم بسیار فکورانه‌تر، و جو آن بسیار پربارتر از حد معمول جشن‌‌گونه‌های مجلس‌پرستانه‌‌ای است که در خیل بیشمار فیلم‌های عروس‌محور و دخترانه‌ی این روزها می‌بینیم. نمونه‌اش، یکی از صحنه‌های مثال زدنی این پاستل نورانی است، که ظاهراً برگرفته از امپرسیونیست‌های فرانسوی است: عروس‌ میرکریمی، فارغ‌بال بر تابی چوبی نشسته و دست به سوی سیبی رسیده دراز کرده تا آن را بچیند. سیب در نهایت به دستش می‌آید و آن را به دهان می‌برد تا واپسین لحظات حساسیت آزاد و رهایش را آسوده پشت سر بگذارد.