غلامعلي رجايي در اعتماد نوشت: درست است كه مي گويند هر كاري مقدر است در زمان خودش انجام شود. تصميم داشتم خاطره يي از استاد فرزانه حضرت علامه محمدتقي جعفري تبريزي كه در ديدار اخير چند ماه پيش از بيت معظم له از فرزند فرهيخته شان آقا عليرضا شنيده بودم را به قول امروزي ها قلمي كنم و اندكي از ديني را كه مردم هميشه بر امثال اين حقير دارند ادا كنم تا اينكه اين فرصت دست داد و چندي پيش اين تقدير رقم خورد! اين خاطره كه به ظهور تجلي ولي الله اعظم حضرت اميرالمومنين علي بن ابيطالب (ع) بر جناب علامه حكايت دارد، خاطره يي بسيار شگفت و تكان دهنده است و شايد اگر از كسي جز علامه روايت شده بود باور آن قدري دشوار مي نمود، از اين قرار است: در صداقت گفتار و روايت مرحوم علامه جعفري هيچ گونه ترديدي نيست و هركس كه از نزديك ايشان را مي شناخت و از جمله اين كمترين كه از سال هاي آغازين جنگ تا زمان ارتحال شان توفيق حضور مكرر در محضرشان را داشتم مي داند و مي دانم كه آنچه را مي گفت و مي نوشت و عمل مي كرد، درست همان بود كه مي انديشيد و بدان اعتقاد داشت و در عمل به آن رسيده بود.
   
    ايشان به يكي از شاگردان نزديك خويش كه از وي خواسته بود تجلي حضرت علي(ع) را در دوران طلبگي در نجف اشرف به خود بيان كند، پس از انقلاب روحي كه با شنيدن اين نام مبارك به او دست داد، ضمن تاييد آن خاطره كه در جاي خود بسيار شنيدني است، به ملاقات دوم خود با حضرت امير(ع) در منزل مسكوني شان در تهران چنين اشاره كردند: روزي كه در كتابخانه منزل مشغول نوشتن يكي از جلدهاي شرح و تفسير نهج البلاغه بودم، غرق در نوشتن بودم كه ناگهان احساس كردم دستي از پشت سر بر شانه من قرار گرفت و همزمان ظاهرا صدايي شنيدم كه به من مي فرمود دستتان درد نكند.
   
    با اينكه در آن لحظه جز من كسي در كتابخانه نبود، با احساسي كه از اين حادثه به من دست داد، به پشت سرم برگشتم تا ببينم اين دست و صداي كيست، ولي وقتي هيچ كس را نديدم تعجب و حيرت من بيشتر شد. از طرفي چون هيچ شكي در شنيدن صدا و احساس آن دست بر شانه ام نداشتم، با مشاهده اين صحنه چنان حال و احساس عجيبي در من به وجود آمد كه احساس كردم تا لحظاتي ديگر روح از پيكرم خارج خواهد شد و در آستانه جدايي روح از بدنم هستم. براي اينكه قدري به حال اوليه بازگردم از جا برخاستم و كتاب هايي را كه در قفسه نزديك من بودند، بدون هدف خاصي به زمين ريختم و دوباره در قفسه چيدم تا مگر به حال عادي خود بازگردم: ولي آن حس هنوز در من بود و مرا رها نمي كرد و بدنم به شكل عادي خود بازنمي گشت. ديگر بار براي بازگشت به وضع عادي خود جارو را برداشته و حياط منزل را جارو كردم تا بلكه قدري آرام شوم: ولي تاثيري نداشت و انگار روح من در اثر آن حادثه قصد داشت از بدن خارج شود. ناگهان فكر ديگري به خاطرم رسيد كه قرآن بخوانم و قدري در مناجات با خدا گريه كنم كه اين تدبير كار خود را كرد و وضع جسم من به حال عادي خود بازگشت.
   
    استاد مي فرمود در اثر اين عنايت حضرت علي(ع) پس از آن به هر كتابي كه درباره موضوعي خاص مانند فيزيك، شيمي، تاريخ و... مراجعه مي كنم در كمال حيرت مي بينم آن موضوع را بلد هستم و انگار قبلاآن را خوانده و دانسته ام. محقق گرامي جناب آقاي كريم فيضي كه تاليفات ارزشمندي درباره حيات پربار علمي استاد انجام داده است، در صفحه 87 كتاب خود ديدار با علي مي نويسد: اين خاطره را آقاي سيدي از ارادتمندان حضرت استاد در مصاحبه يي كه در فروردين ماه سال 1378 با وي انجام داده براي او نقل كرده است.
   
    وقتي اين خاطره را از آقا عليرضا يادگار مرحوم استاد شنيدم، به يادم آمد كه حضرت ايشان در مجلد يازدهم شرح و تفسير نهج البلاغه به كرامتي ديگر از تجلي و عنايت حضرت امير المومنين به خود در اين كتاب ارزشمند چنين اشاره مي كند كه به هنگام نوشتن تفسير خطبه حالتي در من به وجود آمد كه در تفسير خطبه 70 آن حضرت با الفاظ معمول و متداول احساس ناتواني خاصي مي كنم: لذا قلم را براي لحظاتي به زمين گذاشتم و به عظمت آن بزرگ مرد مظلومي كه پس از پيامبر باعظمت ترين شخصيت بشري در هستي است، انديشيدم.
   
    ناگهان بدون اراده قلم در دست من قرار گرفته و بدون اينكه از خود اختياري داشته باشم، حضرت سطوري را به دست من بر صفحه كاغذ جاري كردند و... گوارا باد اين تجلّي بر حضرت استاد كه با نام علي در بيانات خويش نرد عشق مي باخت و در آتش عشق او مي گداخت.
   
    اينك كه در ميكده باز شده و حضرت عشق، عشاق خود را به ضيافت خاص خود فراخوانده است تا در اين اوقات نوراني جانشان را آكنده از نور كند، از خدا بخواهيم هر كه و هر جا و هرچه هستيم به بركت اين ماه خود ما را از ما بگيرد و از آن هيچ باقي نگذارد تا با خروج از اين ماه فقط و فقط او را ببينيم و از او بگوييم و در همه حال او را بجوييم و همه او شويم و همنوا با هاتف زمزمه كنيم: «كه يكي هست و هيچ نيست جز او وحده لاالله الاهو»بارالها! به حرمت و عظمت و منزلت و شان امير المومنين علي(ع) در نزد تو، در اين ماه، شراب «بي خودي» در كام جان ما بريز و ما را از خود بي خود فرما و در درياي عظمت خودت غرق كن. آمين