ائمه (علیهم السّلام) درباره مقامات خود فرموده‌اند: « نَحْنُ خُزّانُ عِلْمِ اللّه ، نَحْنُ تَراجِمَةُ أَمْرِ اللّه ، نَحْنُ قَوْمٌ مَعْصُومُونَ، أَمَرَ اللّه ـ تبارك و تعالى ـ بِطاعَتِنا، وَ نَهى عَنْ مَعْصِیَتِنا، نَحْنُ الحُجَّةُ الْبالِغَةُ عَلى مَنْ دُونَ السّمآءِ وَ فَوقَ الأَرْضِ»؛ ما گنجینه‌داران علم الهى، ما مترجم دستور خدا، ما افراد معصومى هستیم كه خداوند(تبارك و تعالى) دستور داده است كه همه از ما اطاعت كنند و از نافرمانى ما خوددارى كنند. ماییم حجت رساى خداوند بر تمام آن چه زیر آسمان و بالاى زمین قرار دارد.(۱)

و نیز فرموده اند: «اِنَّ اللّه تَعالى خَصّنا بِنَفْسِهِ، اَقامَنا مَقامَهُ، جَعَلَ طاعَتَنا طاعَتَهُ وَ مَعْصیَتَنا مَعْصیَتَهُ.» خداوند متعال ما را به خود اختصاص داده و به جاى خود نشانده، پیروى از ما را پیروى از خود و نافرمانى از ما را نافرمانى از خود قرار داده است.(۲)

واى بر كسى كه این مقامات را براى ائمه (علیهم السّلام) قایل نباشد! و واى بر كسى كه این مقامات را براى آن ها بالذّات بداند. نه بالتّبع و بالغیر و از خدا و به خدا.