یستم دی ماه، برای بنده و رزمندگان لشگر ٥ نصر خراسان، روز شهادت بزرگ مرد دوران دفاع مقدس، شهید محمد فرومندی است که برای همه ی ما معلم اخلاق بود.

درهمان سال های اول جنگ اتفاقی برايش افتاد که بزرگی اورا بيش از پيش مشخص کرد‎، تصور کنید به یک پاسدار، یک فرمانده جوان دوران دفاع مقدس، به کسی که همه عشقش و همه وجودش سپاه باشد بگویند که تو پاسدار نیستی، لباست را بکن و  برو! و به هر دلیلی این شخص را از سپاه بیرون کنند. چه حالی به او دست میدهد؟!

این کار، در سال ٦٠ ، خیلی بحث مهمی بود! مثل این که یک نفر را از همه هستی اش انداخته باشند! سپاه، آن موقع همه ی هستی ما بود.

شما فکر می کنید آن شهر، آن استان ، آن جامعه و آن مردم، نسبت به این آدم چه فکری می کنند و درباره اش چه حرفهایی می زنند؟! آیا یک فرمانده جوان که چهره شاخص استان بوده می تواند سر خود را بالا بگیرد؟!
 
اما همیشه اخلاص و اخلاق نیکوی شهید فرومندی برای ما مثال زدنی بود و این بار هم درس مهمی به ما داد. بدون حاشیه، بدون ناراحتی یک دست لباس بسیجی پوشید و گفت: رزمندگی را که از من نگرفته اند! من میروم به میدان جنگ و می شوم یک رزمنده عادی!
 
چرا؟ چون خدای بالای سرش را می بیند! چون نیتش درست است!

 وقتی این رفتار و این عکس العمل از شهید فرومندی دیده می شود، انسان به عمق مفهوم والای اخلاص پی می برد .

نتیجه این اخلاص چه شد؟! بعد از مدتی، شهید فرومندی دوباره جانشین لشکر شد و تمام حاشیه ها تمام شد. چون خدا جای حق نشسته است! خدا با اخلاص انسان کار دارد نه با پست و مقام او.
 
همه همرزمان می دانند که تنها چیزی که برای او موضوعیت نداشت این بود که کجا هست و چه مسئولیتی دارد. و تنها چیزی که برایش موضوعیت داشت، عمل خالصانه به وظیفه بود.
 
شهید فرومندی مصداق واقعی این جمله حکیمانه از حضرت امام (ره) بود:هرکس در هر مقام و موقعیتی که هست، همان مقام و همان مسئولیت امتحان اوست.

 ان شاء الله خدا ما را از رهروان واقعی شهدا قرار دهد.

  منبع: وبسایت دکتر محمد باقر قالیباف