افزایش نجومی قیمت مسکن از شروع سال 99 تا به امروز، همچنان خبر ساز است. نرخ‌ها باور نکردنی شده، جمعیت متقاضی در کلانشهرها، بخصوص در تهران نه تنها قدرت خرید مسکن را از دست داده‌اند که حالا اجاره یا رهن واحدهای مسکونی نیز برایشان دشوار شده است. از سوی دیگر حتی به به اذعان مسئولان اقتصادی، 42 درصدی جمعیت تهران مستاجر هستند. اگر چه آمارهای غیر رسمی در این‌باره واقعیت دیگری را روایت می‌کند. آنطور که از برآورد بررسی‌های میدانی به دست می‌آید؛ جمعیت مستاجر در تهران نزیدک به 50 درصد است، آماری که اگرچه صحت آن تایید نشده، اما می‌تواند قابل بررسی باشد.

حال این پرسش مطرح قابل طرح است به چه دلیل فنر قیمت مسکن رها شد و دولت با چه راهکاری می‌تواند قیمت‌ها را در این بازار کنترل کند؟

نایب رئیس اتحادیه مشاوران املاک در این باره به «فراز»، گفت:« برخی ازانبوه‌سازان و دست‌اندرکاران بازار مسکن با ایجاد جود روانی تورم، مانع از مشهود شدن کاهش قیمت مسکن در تهران شده‌اند و بر آمارهای رسمی هم تاثیرگذاشته‌اند».

به باور این دست‌اندرکار بازار مسکن: «قیمت‌ها مسکن در واقعیت کاهش پیدا کرده، همه متغیرها هم همان است که 5 یا 6 ماه پیش بود، اما در همان روزهای ابتدایی شیوع ویروس کرونا، دلال‌ها دست به کار شدند تا اجازه ندهند قیمت خانه در تهران واقعی باشد».

به گفته او وقتی قیمت مسکن در جنوب تهران و جنوب شهرهای بزرگ ۳۰ درصد و ۴۰ درصد در مناطق شمالی تهران و شهرهای بزرگ کاهش یافته، بازی برخی انبوه سازان و عده‌ای دیگر که اطلاعات علمی، تخصصی و تکنیکال در حوزه قیمت و بازار املاک ندارند، بازی کردن در زمین سوداگران است.

عقبایی در خلال صحبت‌های خود به نکته دیگری نیز اشاره کرد و بیان داشت: « به دلیل آنکه در ایران مکانیزم مشخصی برای تعیین قیمت مسکن وجود ندارد، لذا مرکز آمار و بانک مرکزی نیز در بیشتر مواقع قیمت‌های موجود در بازار را ملاک ارزیابی قرار می‌دهند، این در حالیست که نهادهای رسمی باید با بررسی دقیق تکنیکال در خصوص قیمت واقعی مسکن شفاف‌سازی کنند؛ بر اساس اعلام مرکز آمار قیمت مسکن از سال ۷۴ تا ۹۴ نزدیک به ۱۰۴ برار شده است».

او در ادامه صحبت‌های خود همچنین با انتقاد از نقش بانک‌ها، برخی موسسات و هلدینگ‌ها تشدید جو روانی قیمت مسکن در تهران، اظهار داشت:« تا زمانی که اصلاح سیاست های پولی بانکی در کشور صورت نگیرد مشکل مسکن در ایران حل نمی شود».

او صحبت‌های خود را اینطور به پایان رساند:« دولت ها برنامه محور و با چشم انداز نسبت به مسکن حرکت نکردند».