سایت خبری "تیک" (TIK.IR)  ،روزنامه جام جم در وبژه نامه نوروزی اش مصاحبه ای با رضا صادقی انجام داده است.

بخشهایی از این مصاحبه را می خوانید:

اغلب مردم، شما را عنوان خواننده «مشکی رنگ عشقه» می‌شناسند. بگذارید با این سوال شروع کنیم که چرا مشکی رنگ عشق است؟

چند دلیل مختلف دارد. اول این‌که من یک ایرانی معتقد هستم و همیشه به اعتقادات دینی‌ام به عنوان یک مسلمان پایبندم و مسجد را دوست دارم. زمان کودکی همیشه همراه با پدرم به مسجد می‌رفتم. البته این را هم بگویم که مسجد برای ما جنوبی‌ها تنها محل نماز خواندن نیست. زیاد به مسجد می‌رویم و محل غم و شادی‌مان است. یکبار ماه محرم از پدرم پرسیدم که چرا همه این یکی دو ماه را لباس مشکی می‌پوشد، پدرم کمی مکث کرد و گفت: «به عشق امام حسین (ع)» و این‌گونه بود که از کودکی مشکی برایم شد رنگ عشق.

بسیاری از فعالان موسیقی پاپ، خط سیر مشخصی در کارهای خود ندارند و در مسیر مشخص و هدفمندی حرکت نمی‌کنند. به نظر شما این موضوع به موسیقی آسیب نمی‌زند؟

موسیقی پاپ دچار سرگردانی خاصی است؛ چرا که از ابتدا نادرست تعریف شده است و تنها در حد گیشه به آن نگاه می‌شود تا جایی که برخی فراموش کرده‌اند خواننده پاپ باید هنرمندانه عمل کند، نه این‌که تنها به دنبال فروش بیشتر باشد.خواننده‌های قدیمی‌تر این عرصه به مراتب ماندگارتر از خوانندگان جوان هستند، چون آنها می‌دانستند که مهم خواندن نیست، بلکه ماندن است. نتیجه‌اش هم کارهای ماندگار کسانی مانند مرحوم فرهاد است که هنوز هم آهنگ‌هایش برایمان شیرین و ماندگار است. وقتی برایمان از «والا پیام دار محمد (ص)» می‌گوید با او همراه می‌شویم یا برای همه ما «بوی عیدی، بوی کاغذ رنگی» سرشار از خاطراتی زیبا و فراموش نشدنی است.

اما در شرایط امروز می‌بینیم که آهنگ‌های سخیف زیاد شده‌اند و کمتر شاهد خلق شاهکار در عرصه موسیقی پاپ هستیم. اغلب خواننده‌ها می‌خواهند حس کنند که هنوز هم می‌خوانند! در نتیجه رسیده‌ایم به آهنگ‌هایی مثل «دل رو بلوتوث کن نرو!»

فکر می‌کنم موسیقی پاپ در جامعه ما نیاز به یک باز تعریف اساسی دارد، بهتر است ابتدا مشخص کنیم برای چه کسانی می‌خوانیم، برای اسپیکرهای بزرگ ضبط‌ها یا برای مردم.