گروه ایران در مرحله مقدماتی جام جهانی فوتبال در قاره آسیا رویایی به نظر می رسد. بعد از حذف تیم های درد سازی همچون عربستان، بحرین و حتی چین قرارگرفتن در گروهی که لبنان و ازبکستان حضور دارند جز رویا چیزی نمی توانست باشد.
تیم ایران اکنون با تیم هایی هم گروه شده که به یاد نداریم تا کنون موفق به کسب پیروزی برابر تیم ملی کشورمان شده باشند. نه لبنان و نه ازبکستان در تمام رویارویی های خود با تیم ملی کشورمان کامیاب نبودند. صعود از گروهی که این قبیل تیم ها حضور دارند ساده به نظر می رسد.
در پس انتخاب کارلوس کی روش به عنوان سرمربی تیم ملی کشورمان توقعات بزرگ تری جز صعود به جام جهانی فوتبال گنجانده شده است. شاید عده ای با این تصویر که کی روش باید فوتبال ایران را به جام جهانی سوق دهد به وی می نگرند اما حقیقت چیز دیگری است.
آن روز که کی روش به عنوان سرمربی تیم ملی کشورمان برگزیده شد نگاه متفاوتی در پس این انتخاب وجود داشت. کی روش را آوردیم تا این بار کار متفاوتی در جام جهانی انجام بدهیم؛ لااقل صعود از مرحله گروهی جام جهانی و راه یافتن به جمع 16 تیم.
افتخاری که جایش در کارنامه فوتبال ایران خالی به نظر می رسد. نه صعود به جام جهانی! آیا شاهکار بزرگی است که تیم ملی با کی روش از گروهی که لبنان یا ازبک حضور دارند و قوی ترین تیمش کره جنوبی است که بارها به تیم ملی کشورمان باخته _آن هم در بهترین شرایط خود_ صعود کند؟!
لااقل از مرد پرتغالی توقع می رود به واسطه در اختیار داشتن جمعی از بهترین های فوتبال ایران و حتی آسیا به سادگی از پس کار برآید و برنامه ای جدی در جهت انجام کاری متفاوت آن هم در جام جهانی در سر داشته باشد. پیش تر در مسابقات جام جهانی تیم هایی مثل عربستان، ژاپن، کره جنوبی و کره شمالی از مرحله مقدماتی صعود کرده بودند اما فوتبال ایران با وجود همه پتانسیلی که دارد هیچ گاه موفق به کسب این مهم نشده و چنین دستاوردی برایش رویا به نظر می رسیده است. اما آیا به واقع فوتبال ایران ظرفیت انجام چنین کار بازرگی را ندارد؟
بی شک وقتی تیم هایی مثل عربستان، ژاپن ، کره جنوبی و قبل تر کره شمالی که بارها و بارها مقابل تیم ملی کشورمان به زانو درآمده اند ، می توانند دست به چنین کار بزرگی بزنند تیم ملی کشورمان نیز توانایی انجام این مهم را دارد.
مسئله ای که تا به امروز تیم ملی کشورمان را از دست یابی به این مهم محروم کرده درواقع نداشتن یک مربی بزرگ بر روی نیمکتش بوده است. در جام جهانی 2006 آلمان برانکو ایوانکوویچ هرگز در قامت یک مربی بزرگ قد علم نکرد و تیم ایران با بازی های ضعیف از جام کنار رفت. شاید اگر آن روز یک مربی نامدار روی نیمکت تیم ملی می نشست اوضاع خیلی فرق می کرد . در جام جهانی 98 فرانسه نیز تیم ملی ایران با وجود پیروزی مقابل آمریکا نتوانست به مرحله بعد صعود کند. آن جا نیز نبود یک مربی بزرگ به جای جلال طالبی روی نیمکت تیم ملی به وضوح احساس می شد .
کسی مثل ایویچ که پای رفتن به جام جهانی از تیم ملی ایران کنار گذاشته شد شاید می توانست گزینه خوبی برای تحقق این مهم باشد اما به هرشکل لابی های پشت پرده مانع از حضور وی روی نیمکت تیم ملی ایران شد. امروز اما با بودن کارلوس کروش زمینه برای ماجراجویی تیم ملی ایران در جام جهانی مهیا و فراهم به نظر می رسد. انتظار زیادی نیست که از مرد پرتغالی توقع داشته باشیم شاگردانش را طوری آماده کند که در جام جهانی زنگ تفریح نباشند و به تیم مدعی تبدیل شوند.