برنامه هفت در حالی این هفته بر روی آنتن رفت که برای نخستین بار مردم توانستند بغض فریدون جیرانی که بارها با شیوه عمل یا برخی گفتارهایش اشک برخی خیرخواهان سینمای ایران را درآورده بود، ببینند و شاید خداحافظی اش به بدترین شکل ممکن بعد از این همه سرویس هایی که در دو سال اخیر داده بود باشند. اما متاسفانه این وداع با یک فاجعه همراه شد و آن اینکه علی الظاهر بد رفت و قرار است بدتر بیاید تا همین نیمچه برنامه سینمایی ایران نیز تبدیل به ویژه برنامه سینمایی دولت شود.

 

به گزارش سرویس فرهنگی «بازتاب»؛ عزت الله ضرغامی سال پرخرجی پیش رو دارد و تامین بودجه 1600 میلیارد تومان که حجم عظیمی از آن از کانال دولت پرداخت می شود، شوخی نیست و به هر حال برای اداره این اقیانوس یک میلیمتری چنین اعدادی هم دور از ذهن نیست و بعید نیست در سال های آتی از دو هزار میلیارد تومان هم عبور کند و شاید به همین دلیل اندکی باید به صداوسیما حق داد که با دولت مدارا کند، چرا که دستش زیر سنگ دولت گرفتار است و چاره ای جز سرویس ویژه به قوه مجریه ندارد تا چرخ دستگاهش بگردد و همین وضع نه چندان راضی کننده صداوسیما دوام داشته باشد.

 

با این حال این پرسش مطرح است که سیاست های توسعه ای علی لاریجانی که با راه اندازی چندین شبکه و توسعه فنی صداوسیمای کشورمان به شکلی به مراتب حرفه ای تر از حال حاضر پی گرفته شد، چرا با افتادن صداوسیما در بغل دولت همراه نشد و نقدهای دولت در آن دوران جزو اتفاقات معمول رسانه ملی بود؟ آیا جز این است که مدیریت لاریجانی و تیمش به مراتب حساب شده تر از مدیریت ضرغامی و دارابی و عواملشان بوده است؟ آیا جز این است که در آن دوره لاریجانی، صداوسیما آن قدر حاضر به باج دادن به دسته کش ها و بیانیه نویس ها نبود اما ضرغامی و دارابی به سادگی در برابر این وضعیت انعطاف به خرج می دهند؟

 

 

آخرین نمونه این باج ها، تعطیلی برنامه هفت پس از نامه گروهی بود که اگرچه در اقلیت قرار دارند، اما در حوزه هایی نفوذ کرده اند که علی الظاهر با تجمع صدنفرشان فیلم از پرده سینما پایین کشیده می شود و یا کل ساختار یک برنامه باسابقه و دارای مشتری ثابت صداوسیما تغییر می کند. اینها همین را می خواستند که امروز به آن دست یافته اند و این جای تاسف دارد که چطور رسانه ملی به همین سادگی عنانش را دست این عده می سپارد و با یک نامه، یک برنامه را زمین می زنند.

 

این اتفاق تلخی است که بی شک به پایین کشیدن فیلم از سینماها یا نابودی یک برنامه پرمخاطب سیما که شاید تنها یک نمونه بهتر از آن وجود داشته باشد (90)، خلاصه نخواهد داشت و در آینده گریبان این آقایان را در بد موقعیت هایی خواهد گرفت.

 

بی شک نقدها بر برنامه «هفت» که «بازتاب» یکی از منتقدان ثابتش بود پابرجاست و اشکالات این برنامه که سپردن بیش از حد تریبون به شمقدری و سجادپور، متکلم وحده بودن در بسیاری مباحث، خودی و غیرخودی کردن و بایکوت برخی موفقیت های سینمای ایران و سرویس بی جهت به برخی فیلم های بی محتوای سوگلی و موارد متعدد دیگر  برخی در این برنامه بود همچنان جای خود باقی است و بدون تردید یک مجری جوان تر و با انگیزه تر که سابقه سینمایی و چهره موجهی نیز داشته باشد برای سردبیری این برنامه موثرتر از جیرانی خواهد بود. اما متاسفانه وا دادن ضرغامی و همکارانش باعث شد تا این برنامه همین نیمچه مقبولیش نیز از هفته بعد به فنا برود.

 

واقعاً اصغر پورمحمدی مدیر شبکه سوم سیما و دارابی معاون سیما با خود چه تصور کرده اند که با محمود گبرلو مجری برنامه های جشنواره فجر و معتمد و رفیق شمقدری و سجادپور برای مجری گری و سردبیری این برنامه صحبت کرده اند؟! به دوستان صداوسیما توصیه می کنیم ابتدا راش های جلسات نقد فیلم جشنواره فجر 90 را بخواهند و نوع رفتار گبرلو با برخی منتقدان را مشاهده کنند و بعد اندکی بیاندیشند که با حضور وی، آیا این برنامه نیمی از مخاطبان فعلی هفت را نیز می تواند حفظ کند؟!

 

آیا اصولاً گبرلو شخصی هست که بتواند بزرگان سینما را به هفت بکشاند یا کلاً این برنامه به ویژه برنامه تبلیغی وزارت ارشاد با حضور دوره ایِ شمقدری، سجادپور، سلحشور، شورجه، طالبی، ده نمکی، طالب زاده و تنی چند از دوستان گمنام همچون تیم وحید جلیلی که به شدت علاقمند حضور در این برنامه هستند، خواهد شد؟

 

طالبی در کنار تهیه کننده اش خزاعی

 

آیا رسانه ملی قصد دارد با همین شیوه، مردم را پای شبکه های داخلی نگه دارد؟! آیا به جز محمد خزاعی تهیه کننده مشهدی قلاده های طلا و رفیق شش دانگ شمقدری و دبیر جشنواره فجر 90 هیچ شخص دیگری صلاحیت تهیه کنندگی برنامه ای که قرار است تمام وقایع سینمای ایران را پوشش دهد، نداشته و یا این مزد زحمات خزاعی است؟! حقیقتاً چرا چهره های موجهی چون کیوان کثیریان، حسین معززی نیا و یا نیما حسنی نسب که از نگاه متعادلی در حوزه سینما برخوردارند و چهره جنجالی نیز تلقی نمی شوند و از چهره، سن و از همه مهم تر تفکر سینمایی مناسب تر و مسلط تر و مستقلی برای این برنامه بهره برداری نمی شود و روز به روز، رسانه ملی به سمت "رسانه طیفی" شدن پیش می رود؟


ضرغامی شاید دوست داشته باشد رئیس جمهور شود یا دارابی شاید دوست داشته باشد رئیس سازمان صدا و سیما شود و نقش سایه اش کنار برود. اگرچه ممکن است روزی دومی به آرزویش برسد اما قطعاً اولی هیچ گاه به مقصد نخواهد رسید، چرا که آنهایی که امروز ضرغامی روی نامه هایشان دستور می دهد تا یک برنامه را جمع کنند، گزینه هایشان برای ریاست جمهوری از هم اکنون مشخص است و آنچه برای مدیریت کنونی که تابلویش ضرغامی است و نه هیچ کس دیگری، باقی می ماند، تزلزل در تصمیم گیری و عدم استقلال رای است که نماد عینی اش همین باج دادن اخیر بود. در نهایت برای برنامه «هفت» با مجری گری گبرلو و تهیه کنندگی «خزاعی» یک فاتحه می خوانیم و در عین حال برای آنان آرزوی موفقیت می کنیم!