سی ان ان نوشت: کشورهای تاثیر گذار خاورمیانه از جمله مصر با بی ثباتی مواجه شده اند و همین موضوع به قطر کمک کرده است که خلا رهبری در منطقه را پر کند.

به گزارش سرویس بین الملل شفقنا، این کشور کوچک در خلیج فارس در جبهه دیپلماتیک به شدت فعال بوده و کمپین های بر اندازی رژیم در لیبی و هم اکنون  سوریه را هدایت می کند.

قطر تنها در مقابل نور خورشید یک لحظه اظهار وجود می کند و فاکتورهایی که منجر به خودنمایی ثانیه ای قطر می شوند، با بازگشت قدرت های عرب به جایگاه حقیقی خود،  رنگ خود را از دست می دهند.

همچنین قطر، مشخصه های ذاتی کشورهای قدرتمند از جمله مصر و عربستان را ندارد. این کشور از طریق پول نفت و دیپلماسی زیرکانه موفق به کسب نفوذ شده است. این امیرنشین به عنوان پلی بین جهان غرب و مخالفان آنها از جمله ایران فعالیت می کند.

شبکه ی الجزیره (که توسط دولت قطر تامین مالی می شود)  صدای مردم عرب است. قطر بین احزاب درگیر در لبنان، سودان و یمن میانجی گیری کرده است  و همیشه درهایش بر روی اسراییلی ها باز بوده است. قطر همچنین برای سازمان ها و کمپانی های بین الملی فرش قرمز پهن کرده است.

موسسات معتبر امریکایی از جمله دانشگاه جورج تان و مراکز تحقیقاتی برجسته از جمله «بریتیش رویال یونایتد سرویسز» در این امیر نشین دفاتری تاسیس کرده اند.

با وجود اینکه در رسانه های بین المللی از قطر تمجید شده است، اما بر طبق اسناد آمریکایی منتشر شده توسط ویکی لیکس ، سیاست های این کشور موجب واکنش های منطقه ای شده است.

پادشاه بحرین به یک مقام آمریکایی گفته است که رفتار قطر اعصاب خوردکن است.

علی عبدالله صالح رییس جمهور سابق یمن به ژنرال دیوید پترایوس گفته است که قطر در حال انجام اقداماتی علیه یمن است و از حضور در کنفرانسی منطقه ای برای بازسازی یمن خودداری کرده است.

شیخ شریف شیخ احمد، رییس جمهور سومالی، قطر را متهم به حمایت از گروه تروریستی الشباب کرده است.

قدرت های منطقه ای از جمله مصر و عربستان سعودی  می توانند از دور ساختن خود از همسایگانشان( که نیاز به حمایت سیاسی آنها دارند)  بر بیایند. اما کشورهای کوچکی مانند قطر که هیچ چیز جز خزانه تمام نشدنی پول برای تحریک احزاب خشمگین ندارند، از عهده ی این کار بر نمی آیند.

برای مثال این کشور قادر به حمایت سیاسی از فلسطینیان مانند مصر نیست.

کشورهایی که از حمایت مالی قطر برخوردار بوده اند پس از آنکه درمی یابند که درخواست ها و تقاضاهی این کشور بسیار سنگین و سیاسی است، به این امیرنشین حمله کرده و از آن روی برمی گردانند.

لیبیایی ها که از قطر به دلیل کمک های مالی و سیاسی در طول انقلاب سال گذشته تمجید می کردند، هم اکنون از این کشور به دلیل حمایت سیاسی از احزابی که دولت انقلابیون را ضعیف کرده اند انتقاد می کنند.

سی ان ان در ادامه نوشت: همچنین، جاه طلبی های داخلی قطر با چالش های مشابهی مواجه شده است. شهر گسترده آموزش که شش دانشگاه آمریکایی در آن پردیس تاسیس کرده اند یک پارک آموزشی جدید است. اما این امکانات، رهبران نسل آینده قطر را پرورش نمی دهد.

این مناطق به جای اتباع قطری توسط اتباع بیگانه که به دنبال آموزش آمریکایی هستند پر شده است. از بین 182 دانشجوی دانشگاه جرج تاون تنها 60 نفر دانشجوی قطری وجود دارد.

در ادامه این گزارش آمده است: نهادهای فرهنگی هم به قطر وارد شده اند. موزه اسلامی این کشور شامل قطعات گوناگونی است که از لحاظ جغرافیایی متعلق به کشورهای مختلف مانند مصر و هند است. اما هیچکدام از این آثار باستانی ریشه در قطر ندارد. قطر کشوری است که هیچ سابقه ی تاریخ اسلامی قابل توجهی ندارد.

الجزیره (گوهر تاج امپراطوری قطر) توسط خارجی ها اداره می شود و حتی خانواده سطلنتی قطر هم از عربستان وارد این کشور شده اند. ترقی اخیر قطر کاملا مانند کشورهای کوچتری می ماند که در خاور نزدیک باستان رشد و نمو یافتند.

از سال 900 تا 1200 قبل از میلاد، قدرت های منطقه ای از جمله مصر و آشوری ها در حال سقوط بودند و همین موضوع منجر شد به آنچه محققان «عصر کشورهای کوچک» می نامند.

در حالی که قدرت سلسله های بزرگ کاهش می یافت، فنیفی ها، آرامی ها و بنی اسراییل رونق یافتند. حضرت داوود (ع)، بنی اسراییل را متحد کرد و سلیمان پسرش امپراطوری اش را تا رود اردن وسعت داد.

اما پس از 300 سال، آشوری ها از خواب زمستاتی بیدار شدند تا همسایگان خود را قورت دهند. پادشاهی بنی اسراییل به همراه دیگر کشورهای کوچک که در این مدت رشد کرده بودند،  توسط آشوری ها نابود شدند.

بنابراین زمانی که مصر و دیگر قدرت های منطقه ای از وضعیت فعلی خود خارج شده و بهبود یابند،  قطر دیگر به حساب نخواهد آمد. این امیرشنین خواهد دریافت که نفوذش به مانند امواجی زودگذر وکوتاه است.