پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) : رییس موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران گفت: رویکرد امام خمینی (س) به فلسفه یک رویکرد عرفانی، برهانی و استدلالی است.
به
گزارش ستاد خبری بیست و سومین بزرگداشت سالگرد امام(س)، حجتالاسلام و
المسلمین عبدالحسین خسروپناه طی سخنانی در نشست بررسی اندیشههای فلسفی و
عرفانی امام خمینی (س) با بیان اینکه فلسفه میخواهد به پرسشهای بیرونی
فلسفه بپردازد، تصریح کرد: اینکه امام (س) همه این سوالات را پاسخ
دادهاند، جای بحث دارد اما اگر تامل دقیق داشته باشیم میبینیم که امام
(س) یک شخصیت جامع فقاهت، فلسفه و عرفان بود.
وی ادامه داد: این امر نشان میدهد که امام (س) نگاه بیرونی به فقه داشتهاند.
به
نقل از ایسنا ،خسروپناه با اشاره به موضوع فلسفه و تعریف آن از نگاه امام
خمینی (س) اظهار کرد: امام (س) رویکرد فلسفه را هم برهانی و هم شهودی
میداند و همچون ملا صدرا روش عقلی و کشفی را دنبال میکند لذا رویکرد
ایشان به فلسفه یک رویکرد عرفانی، برهانی و استدلالی است.
رییس
موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه خاطرنشان کرد: علاوه بر روش استدلالی و
برهانی، امام خمینی (س) از روش قرآن نیز در فلسفه استفاده کردهاند یعنی
میتوان از قرآن فلسفه ساخت و پرسشهای فلسفی را پاسخ داد.
وی
به رابطه حکمت و فطرت از دیدگاه امام خمینی (س) اشاره کرد و یادآور شد:
امام (س) احکام فطرت را بدیهیترین احکام میداند لذا اگر کسی این مطلب
امام را منتشر کند شاید بتواند نظام جدید فلسفی از این مطلب تاسیس کند.
خسروپناه
همچنین با طرح این سوال که آیا امام (س) فلسفه را غایت میدانست یا ابزار؟
گفت: امام (س) فلسفه را مقدمه و وسیلهای برای صعود و رسیدن به هدف متعالی
میدانستند و درتفسیر سوره حمد معتقدند فلسفه وسیله است نه اینکه خود
مطلوب باشد. از نظر امام (س) همه علوم وسیله است و به لحاظ کارکردی فلسفه،
ابزار و وسیله لازمی است.
رییس
موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه با اشاره به ارتباط فلسفه با طبیعیات و نظر
امام خمینی (س) در این ارتباط تصریح کرد: امام (س) قبول ندارد که گذارههای
طبیعی مقدمه استدلال برای ادعای فلسفی است اما در بحثهای اصول از فلسفه
استفاده کرده است. بنابراین امام (س) معتقد است از فلسفه میتوان در اصول و
الهیات به معنای اخص استفاده کرد اما اینکه نتایج طبیعیات برای ما نتایج
فلسفی ارائه دهد قابل قبول نیست.
خسروپناه
در ادامه با اشاره به رابطه حکمت و سیاست از دیدگاه امام خمینی (س) اظهار
کرد: امام (س) حکمت عرفانی داشت که کاملا با سیاست یعنی فقه سیاسی عجین شده
بود یعنی امام ولایت عرفانی را قبول داشت و معتقد بود کسی که به آن رسیده
از ولایت سیاسی نیز برخوردار است اما در بحث ولایت فقیه از ولایت عرفانی
استفاده نمیکند چون ولایت عرفانی باید سه منزل را طی کند و راه طولانیتری
دارد که اگر قرار باشد نظام سیاسی و اجتماعی مبتنی بر ولایت عرفانی باشد
تعطیل میشود چرا که شاید کسی به این مرحله نرسد و یا سالها به طول
انجامد.
وی
تاکید کرد: امام (س) ولایت سیاسی را از فقه گرفتند و بر این اساس حفظ نظام
را از اوجب واجبات میدانند و میگویند اگر نیاز باشد میتوان حج را نیز
موقتا تعطیل کرد.
خسروپناه
با بیان اینکه فقه جواهری امام (س) با نگاه عرفانی است و کشور را با
رویکرد عرفانی اداره میکند، گفت: این جمله از امام که «خرمشهر را خدا آزاد
کرد» و روحی که ایشان در کالبد جامعه میدمید این فقط به صرف احکام فقهی
نبود. امام (س) پایبند حکمت عرفانی و فقه سیاسی بود که توانست این حقیقت را
در جامعه ایجاد کند که جامعه بر فتوای مرجع تقلیدش با رویکرد عرفانی پیش
برود و این ثمره پیوند حکمت عرفانی و فقه سیاسی امام (س) بود.
