شفقنا (پایگاه بین المللی همکاری های خبری شیعه) - سه ماه پیش، درست زمانی که تنور مبارزات انتخاباتی فرانسه داغ بود، «کری جیمز» رپر فرانسوی آهنگی به نام «نامه ای به جمهوری» منتشر کرد که در آن به نظر او و جوانان حومه ی شهر در مورد کلاس سیاسی جمهوری، اشاره کرده بود: غارتگران ثروت، قاتلان آفریقایی ها، شکنجه ی الجزایری ها، گذشته استعماری متعلق به شماست، شما تصمیم گرفتید که تاریخ خود را به ما متصل کنید.

در مقاله ای که الجزیره منتشر کرد، آمده است: این آهنگ موجب اعتراضاتی شد. گروه راستگرای Le Bloc Identitaire سعی در لغو تور کنسرت جیمز کرد و سخنگوی آن از این رپر مسلمان خواست که فرانسه را ترک و به سرزمین مسلمانان برود.

از سوی دیگر مقامات دولتی آلمان «دسو داگ» رپر مسلمان را متهم کردند که اشعارش الهام بخش یک جوان کوزویی 21 ساله برای تیراندازی به اتوبوس نظامیان آمریکایی در فرانکفورت بوده است.

در بریتانیا، بی بی سی هنوز در گیرودار اعتراضات در خصوص تصمیم سال 2011 رادیو 1 اکسترا برای حذف عبارت «آزادی فلسطین» از آهنگ «میس رایتس» است. بی بی سی گفته است که این حرکت در پی حفظ بی طرفی خود بوده است.

با بررسی موسیقی هیپ هاپ امروز اروپا متوجه دو نکته می شویم: یکی این که درست مانند آمریکا، برخی از بزرگترین ستاره های مسلمان، فرزند مهاجران یا کسانی هستند که تغییر دین داده اند. دوم این که تعدادی از این هنرمندان درگیر جنجال هایی در خصوص آزادی بیان، افراطی گریان و هویت ملی هستند.

مسوولان دولت های اروپایی به طور فزاینده ی نگران نفوذی هستند که رپرهای مسلمان بر جوانان دارند و به همین دلیل هیپ هاپ را در محله های مهاجران زیر نظر دارند تا بتوانند تصمیم بگیرند که کدام هنرمند هیپ هاپ خوان مسلمان را باید تبلیغ کرد و کدامیک باید به حاشیه رود.

بریتانیا اولین کشوری بود که تصمیم به مقابله با آنچه مسوولان دولت این کشور هم اکنون «مسلمانان از رپ متفرند» می خوانند، گرفته است.

در سال 2004، آهنگ «کفار کثیف» توسط گروه تندروی «شیخ طرا» و «سل صلاح کرو» در فضای مجازی منتشر شد.

در ویدیوی این آهنگ، عکس هایی از عراق، فلسطین، چچن به یکدیگر متصل شده  و نشان داده می شود  و سپس از اسامه بن لادن تمجید می شود و بوش، تونی بلر، اریل شارون، حسنی مبارک و ملک عبدالله پادشاه عربستان را به عنوان «کافران کثیف» تقبیح می کنند.

این آهنگ توجه وزارت کشور انگلیس و نمایندگان حزب کار را به خود جلب کرد که اشعار و استعاره های به کار رفته در این آهنگ را حامی خشونت بودند.

در سال 2006، «اکی نواز» عضو تندروی گروه هیپ هاپ - تکنو و محبوب «فاندامنتال» آلبومی به نام "All Is War" را منتشر کرد که تصویر جلدش، مجسمه آزادی بود که به مانند یک زندانی ابوغریب سرپوشی به سر داشت و سیمی به او متصل بود و همچنین در آهنگ شماره 2 بن لادن با چه گورا مقایسه شده بود. پس از انتشار این آلبوم، دو نماینده مجلس خواستار بازداشت این رپر شدند.

دیگر دولت های اروپایی هم نگران هیپ هاپ و افراط گرایی هستند. در برلین، یک ستاره رپ تونسی- آلمانی به نام «بوشیدو» (که جوایزی را از MTV از آن خود کرده است) بسیاری را به خاطر این شعر خشمگین کرد: من یک طالبانی ام، من شهرتان را به آتش کشیده ام.

به دلیل وقوع این رویدادها و مشاهده اینکه، رپ چطور هویت و گفتمان عمومی را تغییر می دهد، دولت های اروپایی تصمیم به قرار دادن هیپ هاپ در حمله ی گسترده ایدئولوژیک خود در جهت مقابله با افراط گرایی داخلی گرفته اند.

زمانی که وزارت کشور بریتانیا طرح  پیشگیری را در آوریل سال 2007، معرفی کرد، (این طرح به منظور جلوگیری از اغوا شدن جوانان مسلمان بریتانیایی به سمت افراط گرایی خشونت بار ایجاد شده است)  اطمینان حاصل کرد که هیپ هاپ بخشی مهم از این طرح باشد.

سازمان های مسلمانان در بریتانیا بودجه ی «پیشگیری» را دریافت می کنند تا برنامه های هیپ هاپ " Spittin' Light" را برگزار کنند تا رپرهایی با تفسیر متعادل و قابل قبولی از اسلام استعداهای خود را به نمایش بگذارند.

نوک پیکان این طرح مسلمانان جوان را نشانه گرفته است که ممکن است با نهادهای مذهبی ارتباط نداشته باشد. طرح «پیشگیری» می گوید که هنر و فرهنگ می تواند برای مسلمانان یک خروجی قابل قبول برای احساسات را فراهم کند.

در هلند، دولت در تلاش برای استفاده از هیپ هاپ برای متعادل کردن جوانان است اما مطمن نیست که از چه نوع رپی استفاده کند.

در سال 2007، جنجالی پیرامون «صلاح الدین» ستاره ی مراکشی- هلندی و کلیپ آهنگ (This Country Of) به وجود آمد. وی در این کلیپ، مسلمان بودن در یک کشور محافظه کار و اینکه چه چیزی را در مورد هلند دوست دارد و چه چیزی را دوست ندارد را توصیف می کند.

در میان دیگر موضوعات، او در این کلیپ اعلام می کند که از تبعیض نژادی و منطقه ی «ردلایت» متنفر است.

وی گفت: این سرزمین زنان را پشت شیشه ها به فروش می گذارد.

این رپر در ابتدای این ویدیو، با صورتی تیغ زده و لباسی شطرنحی حاضر می شود اما هر دقیقه ریش او رشد می کند. در پایان این کلیپ، او ریشی بلند و نامرتب و لباس مخصوص زندانیان گوانتانامو را بر تن دارد.

اعتراضات به این رپر تنها به محتوای آن محدود نشد بلکه به کمک مالی وزارت فرهنگ هلند در جهت تولید این کلیپ هم کشیده شد.

مردم اعتراض کردند که پول مالیات آنها خرج حمایت مالی از رادیکالیسم شده است و مسوولان دولتی فریب خورده اند. آنها گفتند، دولت  به صلاح الدین کمک مالی کرد و فکر می کرد که او میانه رو است اما او رادیکال از آب در امده است.

بحث بر سر هیپ هاپ و فرهنگ غالب جوانان در اروپا جای مسایل بزرگتری در خصوص نژاد، مهاجرت و هویت ملی را گرفته است.

علاوه بر آنکه  مناقشاتی بر سر اینکه کدام هیپ هاپ خوان مسلمان، میانه رو و کدامیک رادیکال است وجود دارد، اختلافاتی هم در خصوص اینکه چه نوع اسلامی باید وارد جامعه شود، وجود دارد.

در حالی که مقامات دولت های اروپایی تصمیم می گیرند که چه نوع سیاست هاپی را اتخاذ کنند، سفارت های امریکا در این قاره آرام آرام خود را وارد رقص حساس دولت های اروپایی و برنامه های مبارزه با هیپ هاپ شان کرده است.

هیپ هاپ در قلب تلاش های سفارت های آمریکا برای برقراری ارتباط با جوامع مسلمان قرار دارد.

فرح پاندیت، نماینده ویژه وزارت خارجه آمریکا در جوامع مسلمان، گفت: هیپ هاپ می تواند برای مقابله با ایدئولوژی خشونت باری که جوانان در معرض آن قرار گرفته اند، روایت متفاوتی را به افراد منتقل کند.

هنرمندان رپ خوان آمریکا و اروپا به منظور اجرای برنامه به سفارت خانه امریکا در اروپا دعوت می شوند. سفیر آمریکا در فرانسه از کنفرانس های هیپ هاپ حمایت کرده و از رپرهای فرانسوی به اقامتگاهش دعوت به عمل آورده است.

یکی از این هنرمندان دعوت شده «کوماندو تاکسیک» است که در سفارت آمریکا به دو پسری که در نوامبر سال 2007 کشته شدند، ادای احترام کرد.

شرایط هیپ هاپ در فرانسه کشوری که بزرگترین اجتماع مسلمان در اروپا، دومین بازار بزرگ هیپ هاپ در جهان و مکانی که سنت های سکولاریسم به شدت دین را محدود می کند، ناراحت کننده است.

پس از شورش های سال 2005، نمایندگان پارلمان فرانسه از دولت خواستند که چندین گروه رپ را به دلیل اشعاری که به ادعای آنها جوانان را تحریک به خشونت می کند، تحت بازجویی قرار دهند.

این هنرمندان تبرئه شدند، اما دولت فرانسه (با حمایت از کنسرت ها و  تامین بودجه نهادهای محلی در محله های مشکل ساز) تصمیم به سرمایه گذاری بسیار سنگین تری در هیپ هاپ در سطح محلی و ملی کرد. این اقدام فرانسه در تلاش برای به رسمیت شناختن فرهنگ و هویت های به حاشیه رفته و تقویت هیپ هاپی که در زمینه ادغام نژادی مفید واقع شوند، است.

البته مشخص نیست که چه نوع هیپ هاپی به  بهترین نحو به ادغام نژادی کمک می کند و کدام هیپ هاپ به کاخ بزرگ دعوت می شود.

هیپ هاپ خوان های موفق معمولا تمایل ندارند که توسط سیاستمداران به عنوان سمبل موفقیت ادغام نژادی به مردم معرفی شوند. این اقدام هیپ هاپ خوان ها به این دلیل است که دولت آنها را از پایگاه خود جدا می کنند و تنشی بین رپر هایی که مورد تایید و عدم تایید دولت هستند، ایجاد می کند. البته هم اکنون چنین اتفاقی در فرانسه افتاده  است.

شاید مشهورترین خواننده هیپ هاپ فرانسوی در طول دهه گذشته، «عبدالمالک» رپر فرانسوی کنگویی است. وی زمانی که نوجوان بود اسلام آورد و به گروه «جماعت تبلیغی» پیوست.

وی پیش از گرایش به تصوف و خواندن اشعار «Spoken word»، به دلیل همراهی با گروه هیپ هاپ «شاعران جدید آفریقایی» کمی بدنام شد. آهنگ های عبدالمالک همراه با ردیف هایی از موسیقی جاز است و در آن از سخت کوشی، آموزش و قدرت معنویت سخن می گوید.

وی در موسیقی خود ارزش های جمهوری را می ستاید و اعلام می کند که باید این ارزش ها تقویت شود. بسیاری از اشخاص ممتاز از او به عنوان الگوی مسلمانان و سمبلی از فرانسه چندفرهنگی جدید یاد می کنند.

در ژانویه سال 2008، وزارت فرهنگ فرانسه به عبدالمالک نشان Order of Arts and Letters (که یکی از معتبررترین نشان های فرهنگی فرانسه )را اعطا کرد.

در حالی که هیپ هاپ در حال کسب مقبولیت در بین مردم است و به سطح فرهنگ عالی می رسد، نخبگان سیاسی و فرهنگی فرانسه به دفت آن نوع اسلامی که از طریق امواج رادیو و تلویزون نشر می شود را زیر نظر دارند.

در ادامه این مقاله آمده است: موسیقی عبدالمالک نوعی از اسلام را نمایندگی می کند که می توان به آن اجازه ورود به جامعه ی فرانسه را داد.

در موسیقی عبدالمالک تقاضای سیاسی وجود ندارد، اما «مدینه» هیپ خوان زیر زمینی و محبوب فرانسه به تمام مسایلی که عبدالمالک از اشاره به آن ها طفره می رود، می پردازد.

طرد اجتماعی جوانان فرانسوی رنگین پوست، شرایط در حومه ی شهرهای و غارتگری غرب در جهان سوم  از جمله مسایلی است که «مدینه» در آهنگ هایش به آنها اشاره می کند.

«مدینه» به طرز خشنی رپ می خواند و صدای ادوات خشن موسیقی در آهنگ هایش شنیده می شود.

وی در آهنگ هایش از استعمارگری، شرایط افغانستان، بی رحمی پلیس، قانون میهن دوستی و تبعیض نژادی انتقاد می کند. او همچنین منتقد مدل  فرانسوی ادغام نژادی است.

جان کلام او این است که بحران های شهری فرانسه باید پس از بررسی گذشته استعماری فرانسه و امرپیالزیم غرب به طور کلی درک شود.

با این وجود، «عبدالمالک» محبوب تر است و بخشی از آن به دلیل آن است که او علاقه خود به جمهوری را اعلام می کند و هویت اسلامی را سازگار با ارزش های جمهوری می داند. وی در حالی که به گذشته استعماری فرانسه اشاره می کند از دولت فرانسه خشمگین نیست.

از سوی دیگر، «مدینه» در خصوص تعصب مذهبی خود به صورت علنی صحبتی نکرده و تاکنون بیشتر در خصوص حقوق مسلمان سخن گفته است.

در ادامه این مقاله آمده است: رسانه ها به حد زیادی او را نادیده می گیرند و حتی برخی از ایستگاه های رادیویی او را تحریم کرده و  می گویند که او سیاست های هویتی مسلمانان را رواج می دهد.

مستند اخیر «کیرا معامری» کارگردان فرانسوی به نام «نترس» به مدینه و پنج رپر دیگر فرصت می دهد که حرف های خود را به زبان آورند.

مدینه ضمن اشاره به آهنگ مشهور خود که در آن هویت های چندگانه خود (مسلمان، آفریقایی، پرولتاریا، گتویی) را اعلام می کند، می گوید: آهنگ " Don't Panik" من، با هدف نزدیک کردن جوامع مختلف به یکدیگر خوانده شده است.

وی می افزاید: این آهنگ تبعیض نژادی علیه جوانان در پژوه های مسکن  دولتی را محکوم می کرد.

این هنرمندان به مسوولیشان به عنوان هنرمندان مسلمان و چگونگی تقویت هیپ هاپ و خلق سیاستی جدید می اندیشند.

با توجه به نگرانی های که حول رابطه ی هیپ هاپ و اسلام در اروپا وحود دارد، طرفداران، فعالان و مقامان دولتی باید این مستند که اطلاعات جدیدی را در اختیار تماشاگر قرار می دهد، را نگاه کنند.