عدم حمايت از شطرنج بازان به كار تمريني بازيكنان لطمه زيادي وارد كرده است. قهرماناني كه بيش از بيست سال در اين ورزش تلاش كرده‌اند و تعداد زيادي مدال آسيايي و جهاني كسب كرده‌اند، به لحاظ معيشتي تامين نيستند. آنها در دوره آمادگي خود كه مي‌توانند براي تيم ملي موثر باشند، مجبور هستند به كارهاي فرعي مثل تدريس و آموزش روي بياورند.

بنده با داشتن ركورد گينس، 23 مدال آسيايي، چهار مقام قهرماني دانشجويان جهان، دو مدال المپيك بازي‌هاي فكري و 15 سال بازيكن شماره يك ايران بودن، از صندوق حمايت از ورزشكاران و پيشكسوتان، در ماه تنها مبلغ 148 هزار تومان دريافت مي‌كنم؛ در حالي كه بعضي از افراد به‌رغم سابقه و افتخارات مشابه، 15 تا 20 برابر مبلغ دريافتي من از صندوق حقوق مي‌گيرند.

بيش از 90 درصد توجه ورزش كشورمان به فوتبال معطوف است و اين موضوع باعث شده رشته‌هاي ديگر لطمه بخورند. يك فوتباليست كه حتي در آسيا هم چندان مطرح نيست و در كل زندگي‌اش كمتر از 15 سال ورزش حرفه‌اي انجام داده، به لحاظ فني با يك قهرمان تكواندو، شطرنج يا پينگ‌پنگ قابل مقايسه نيست، اما به اندازه كل تشكيلات يك رشته ورزشي در سال درآمد دارد. اين نشان از نارسايي سيستم‌ ورزش كشور است و در نهايت باعث مي‌شود چهره‌هاي ورزشي از مسير اصلي خارج شده، بعضي جذب كشورهاي خارجي شوند و بعضي ديگر هم مايوس شده و براي كسب درآمد به راه‌هاي ديگر قدم بگذارند.

حقوق و پاداش‌هايي كه داده مي‌شود، كاملا غيرعادلانه است. براي مثال در رشته شطرنج بيش از 20 سال طول مي‌كشد تا يك بازيكن به اوج قدرت خود نزديك شود. معمولا شطرنج بازان در سنين 37 تا 40 سالگي به نقطه اوج خود مي‌رسند در حالي كه در بسياري از رشته‌هاي ورزشي يك ورزشكار با زحمت شش يا هفت ساله مي‌تواند قهرمان جهان و المپيك شود. من در حال حاضر روزي 12 ساعت و بدون مربي تمرين مي‌كنم، در حالي كه رقباي من همزمان شش مربي دارند. هزينه مربي تنها يك نفر از آن‌ها سه ميليون دلار در سال بوده و براي من سه ميليون تومان است. اين يعني براي آن‌ها 1800 برابر بيشتر از من هزينه مي‌شود. با اين شرايط از من توقع دارند كه مقابل تمام حريفانم پيروز شوم. بدون آن كه بپرسند از لحاظ آسايش و آرامش فكري تامين بوده‌ام يا نه؟ رشته شطرنج به لحاظ مدال آوري در سال‌هاي اخير بسيار خوب عمل كرده و همچنين در بين خانواده‌ها هم يكي از مقبول‌ترين رشته‌هاي ورزشي است. به طوري كه حمايت خانواده‌ها از شطرنج با اكثر رشته‌هاي ديگر ورزشي قابل مقايسه نيست. مسئولان بايد از اين رشته حمايت بيشتري داشته باشند. وظيفه مديري كه مي‌خواهد به كشورش خدمت كند، تنها جذب اسپانسر يا گرفتن دقايق حق پخش تلويزيوني نيست. براي رشته‌هايي مانند تنيس روي ميز و شطرنج كه به لحاظ رسانه‌اي بر آنها انزواي نسبي حاكم شده بايد هزينه كرد. در غير اين صورت ورزش كشور تباه شده و عمر قهرماني كوتاه مي‌شود.