پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) : رسانه ملی برای توده های
مردم، حکم مرجع دارد. از همین روست که کیفیت برنامه ها، حتی واژه گزینی
مجزیان، اطلاعات و اخبار ارایه شده و... همه و همه باید به دقت کنترل شوند.
اگر واژه ای در صدا و سیما نادرست تلفظ شود، میلیونها نفر بیننده و شنونده، آن را به همان شکل می آموزند.
اگر
رفتاری نادرست در تلویزیون تشویق شود، نزد بیننده، قبح آن ریخته و در
جامعه رایج می شود. باری انبوه حساسیتها نسبت به آنچه در صدا و سیما می
گذرد از همین روست و اگر تذکرات و ایرادهایی مطرح می شود، به سبب حساسیت و
تأثیر عمیق این رسانه بر تمام اقشار اجتماع است.
همه شما که این سطور
را می خوانید از موج جابه جایی های عجیب و غریب در فدراسیونهای ورزشی
باخبرید. جابه جایی هایی که مانند بسیاری از انواع مشابه آن در دولت نهم و
دهم، به یک سنت تبدیل شده و اغلب هیچ دلیل مشخصی هم برای آن ارایه نمی شود.
در آستانه المپیک، معلوم نیست چه ضرورتی باعث این رفتار شده تا چنین افکار
مدیران پایین دستی و ورزشکاران را آشفته سازد؛ بگذریم.
بهرام شفیع از
مجریان تلویزیون و رئیس فدراسیون هاکی است. او در یکی از برنامه های خود،
معاون وزیر ورزش و جوانان را روی خط آورد. در حالی که همه منتظر بودند او
به عنوان نماینده افکار عمومی و رسانه ملی، از آقای معاون دلیل این آشفتگی
را در این برهه بپرسد و او را مورد نقد و انتقاد قرار دهد، به سجادی که در
عین حال رئیس اوهم هست، با تملقی آشکار در مقابل میلیونها بیننده ضمن تعریف
و تمجید از وی، گفت: « این روش خوبی است که شما وزیران کل تربیت بدنی
استانها را می آورید و سرپرست فدراسیونها می کنید!» به وضوح آشکار بود که
شفیع نگران رسیدگی موج برکناری به فدراسیون هاکی است و از رسانه ملی
استفاده می کند تا مراتب ارادت خود را به معاون وزیر نشان دهد. این رفتار
در گذشته و برنامه های دیگر هم گاه دیده شده و عجیب است که چرا مدیران
رسانه ملی جلوی این سوء استفادهها را نمی گیرند.
این کار بشدت به اعتماد مخاطب نسبت به رسانه ملی صدمه زده و جایگاه این رسانه را بسیار تحقیر و تضعیف می کند.
از
سوی دیگر چندی پیش و همزمان با سفر ریس جمهور به مشهد، «عباس سلیمی
نمین»به سایت تابناک گفت: تماسهای زیادی از سوی دانشجویان و چهره های سیاسی
مشهد داشته که گفته اند خودشان در محل سخنرانی احمدی نژاد در مشهد بوده
اند، ولی جمعیتی که تلویزیون از حضور مردم در صحن جامع رضوی نشان داد، خلاف
واقع است. او تأیید کرد؛ بررسیهایم نشان می دهد خبرنگار محترم رسانه ملی،
تصاویری را از سفر قبلی آقای احمدی نژاد عاریت گرفته تا نمای دیگری ارایه
دهد.
باری این رفتارها هم سبب بی اعتمادی مردم به رسانه ملی می شود. چه
ضرورتی دارد به مردم دروغ بگوییم. اگر مردم از این سفر استانی رئیس جمهور
نسبت به سفر قبلی، کمتر استقبال کرده اند، شاید دلیلی دارد. چرا می خواهیم
صورت مسأله را پنهان کنیم؟ آنها که در مراسم بوده اند، بعد که گزارش
تلویزیون را ببینند، چه فکری خواهند کرد؟
آیا پس از این به هیچ خبر و
تصویری که از سیما پخش شود، اعتماد خواهند کرد؟ آیا چنین رفتاری سبب بی
اعتمادی مخاطب به کل نظام نمی شود؟ فایده این پنهان کاری و پر جمعیت نشان
دادن و تصویر خلاف واقع چیست؟
خویشاوند جوانی دارم که در یک رشته ورزشی
مدال طلای جهانی گرفته و ما در تلویزیون دیدیم لوح تقدیر و یک بسته حاوی
سکه روی آن از دست رئیس جمهور گرفت.
روزنامه ها هم فردا عکس آن را چاپ
کردند. بعد که دیدمش گفت: بسته سکه خالی بود. گفتند بعد به حسابت می ریزیم.
بعد یک ربع سکه دادند و یک صد و چهل هزار تومان به حساب ریختند. آیا این
رفتارها روی دیگر ریا کاری و محرم ندانستن مردم و تلاش برای فریب آنها
نیست؟ چرا و به چه قیمتی؟
