تعداد لژيونرهاي اروپايي فوتبال ايران روز به روز كمتر مي‌شود و بايد بپذيريم كه فوتبال مان بسيار ضعيف شده است. الان مي‌بينيم كه عمان هم در فوتبال انگليس نماينده دارد اما ما نداريم. قبل از سال 98 يا در همان سال وقتي مقابل كره يا ژاپن قرار مي‌گرفتيم، 10 نفر از بازيكنان ما لژيونر بودند و در ليگ‌هاي آلمان، اتريش، بلژيك و يونان بازي مي‌كردند.آن زمان ژاپني‌ها و كره‌اي‌ها نهايت سه، چهار بازيكن لژيونر داشتند و وقتي اسامي بازيكنان ما را مي‌خواندند، مي‌ترسيدند. در اين سالها ژاپني‌ها صد برابر رشد كرده‌اند اما ما متاسفانه

در جا زده‌ايم. اكثر بازيكنان ژاپني و كره‌اي در ليگ‌هاي معتبر اروپايي بازي مي‌كنند و طبيعتا زور تيم ملي ما ديگر به آنها نمي‌رسد. اگر اين روند همين طور ادامه داشته باشد ديگر كشورهاي عربي هم از ما بازيكن نمي‌گيرند. واقعيت اين است كه همه بازيكنان دوست دارند لژيونر شوند، اما لژيونر شدن به اين سادگي نيست و باشگاه‌هاي اروپايي مانند باشگاه‌هاي ما با دلالي بازيكن نمي‌گيرند. تلاش نكردن و عدم پشتكار بازيكنان از دلايل لژيونر نشدن‌ آنهاست. احمدرضا عابدزاده زماني كه بازيكن بود روزي سه بار تمرين مي‌كرد يا علي دايي با سر بخيه خورده در تمرينات شركت مي‌كرد ولي حالا بازيكنان با كوچك‌ترين آسيبي كه مي‌بينند در تمرين حاضر نمي‌شوند. به شخصه دلايل ضعف را به مديريت فوتبال و ورزش كشور مربوط مي‌دانم. ژاپني‌ها و كره‌اي‌ها به سراغ مربيان تراز اول رفتند، ولي ما رفتيم از شيريني فروشي كرواسي مربي آورديم! مربيان درجه سه و چهار را مي‌آوريم و ارقام نجومي هم به آنها مي‌دهيم. شايد بيش از 15 مربي خارجي وارد فوتبال ايران شده باشند كه حتي كشوري مانند پاكستان هم به سراغ آنها نمي‌رفت. اينها هم به دليل مديريت ضعيف و دلال‌هايي است كه وارد فوتبال شده‌اند. اين مربيان جز ضربه زدن، كمكي به فوتبال ما نكرده‌اند. نه استعدادي ساختند و نه بازيكني رو كردند. فقط پولي از فوتبال ما گرفتند و رفتند. تيم‌هاي پايه استقلال و پرسپوليس فعاليت چنداني ندارند.

خود من از پايه‌هاي ابومسلم به بزرگسالان تيم رسيدم و پس از آن از تيم ملي اميد به تيم ملي بزرگسالان رفتم اما حالا اين اتفاقات نمي‌افتد. دلال‌ها بازيكن مي‌دهند و پول مي‌گيرند. در فوتبال ما «بلبشويي» است كه آن سرش ناپيداست. فكر مي‌كنم با اين وضع بايد به پيشنهاد يكي از اعضاي فراكسيون ورزش‌مجلس اشاره كنيم كه گفته بود دو سال فوتبال را تعطيل كنيم. بايد كار دلال‌ها را بخوابانيم و همه اين ارتباطات را ريشه كن كنيم. يكي ديگر از مشكلات فوتبال ما مديران سياسي هستند كه به فوتبال مي‌آيند و بيش از يك سال هم نيستند. آنها در اين يك سال مي‌خواهند همه كار كنند و از قهرماني آسيا تا جام‌هاي ديگر را بگيرند. به همين دليل ارقام بالايي را به بازيكنان مي‌دهند.

خوشحالم كه بازيكنان اين پول‌ها را مي‌گيرند و خود من هم با آن موافقم، اما اين قيمت‌هاي يك ميلياردي و دو ميلياردي واقعا نجومي است و اين قيمت بازيكنان نيست. شك نكنيد كه اين پول‌ها هم از جيب دولت خرج مي‌شود. بالا رفتن قيمت‌ها به اين شكل تنها تقصير مديراني است كه اكثرا سياسي هستند و يك سال بيشتر نمي‌مانند.