دراین بینمرحوم آیت الله خویی در رابطه با اثرات «بسم الله الرحمن الرحیم» در صورتی که با یقین گفته شود، جریان بسیار جالبی را از شیخ احمد، خادم استاد الفقهاء مرحوم میرزای بزرگ شیرازی نقل کرده اند که وی گفته است: مرحوم میرزا، خادم دیگری داشتند به نام شیخ محمد که پس از فوت مرحوم میرزا، از همنشینی با مردم کناره گرفت.

روزی شخصی نزد شیخ محمد رفت، دید هنگام غروب آفتاب چراغ خود را از آب پر نممود، و روشن کرد، و چراغ کاملاً افروخته شد! آن شخص بسیار تعجب کرد و علت آن را از او پرسید.
شیخ محمد در جواب گفت: پس از فوت مرحوم میرزا از غم و اندوه جدایی از آن بزرگوار، معاشرت با مردم را قطع نمودم و اوقات خود را در خانه سپری نمودم. دلم بسیار گرفته و حزن و اندوه شدید وجودم را فرا گرفته بود. در ساعتهای آخر یکی از روزها، جوانی به صورت یکی از طلاب عرب بر من وارد شد و با من انس گرفت و تا غروب نزدم ماند. از بیانات او بقدری خوشم آمد و لذت بردم که تمام غم و اندوه از دلم برطرف شد. چند روز او نزدم آمد و من با او مأنوس شدم.
در یکی از روزها که با من صحبت می کرد، به خاطرم امد که امشب چراغم نفت ندارد. چون در آن وقت رسم چنین بود که مغازه ها را نزدیک غروب می بستند، و شب همه مغازه ها بسته بود.
از این جهت در فکر بودم که اگر از ایشان اجازة خارج شدن از منزل برای خرید نفت بخواهم، از فیض سخنان ایشان محروم می شوم، و اگر نفت خریداری نکنم، شب را باید در تاریکی به سر برم.

چون حالت تحیر به من دست داد، متوجه من شده، و فرمود: تو را چه شده است که به سخنان من خوب گوش نمی دهی؟
گفتم: دلم خدمت شماست.
فرمود: نه درست به گفتارم دل نمی دهی.
گفتم: حقیقت این است که امشب چراغم نفت ندارد.
فرمود: بسیار جای تعجب است که این همه ما برایت حدیث خواندیم و از فضیلت «بسم الله الرحمن الرحیم» سخن گفتیم و این قدر بهره مند نشدی که از خرید نفت بی نیاز شوی!
گفتم: یادم نیست چنین حدیثی را که می فرمایید.
فرمود: فراموش کرده ای که گفتم از خواص و فواید «بسم الله الرحمن الرحیم» این است که چون آن را به قصدی بگویی، آن مقصود حاصل می شود؟
تو چراغ خود را از آب پر کن، و به قصد که آب دارای خاصیت نفت باشد، بگو: «بسم الله الرحمن الرحیم»
من قبول کردم، برخاستم چراغ خود را به همین قصد از آب پُر نمودم، و در آن هنگام گفتم: «بسم الله الرحمن الرحیم» سپس آن را روشن کردم، افروخته شد. و شعله کشید. از آن زمان هرگاه خالی می شود، آن را از آب پر می کنم و بسم الله می گویم و روشن می کنم.
مرحوم آیت الله خویی، پس از نقل این جریان فرمودند: تعجب این است که پس از نشر این قضیه آن عمل از مرحوم شیخ محمد از اثر نیفتاد.