الف نوشت: هفته گذشته و بعد از حدود یکماه از افتضاح تحریف در ترجمه سخنان مرسی در شبکه یک سیما، رییس رسانه ملی از تنبیه مترجم عامل این تحریف خبر داد.

پس از ماجرای تحریف سخنان رئیس جمهور مصر درباره سوریه توسط مترجم صدا و سیما، نگارنده تلاش کرد اصل ماجرا و پشت پرده این بی تدبیری را کشف کند. جستجوها با یک واسطه تا مدیر برنامه و مترجم مربوطه به این نتیجه رسید که در آن ماجرا، برنامه ریزی قبلی در کار نبوده و مترجم مربوطه واقعا با ابتکار شخصی سخنان مرسی را تحریف کرده و لابد بخاطر این شیرین کاری انتظار تشویق هم داشته است.

هر چند اشتباه اصلی را مترجم سخنان مرسی انجام داده است اما نباید همه تقصیر را به گردن وی انداخت چرا که زمینه ای که این مترجم در آن کار میکند هم حتما در خلق آن افتضاح موثر بوده است. در واقع برای ریشه یابی این موضوع، باید پرسید کدام "فرهنگ کاری" و "روش جاری" در رسانه ملی حاکم است که باعث شده مترجم سخنان مرسی چنان خبطی مرتکب شود؟

یادآوری چند قاعده در رسانه ملی، پاسخ به این سوال را تسهیل می کند:

۱. رسانه ملی در سال های اخیر نشان داده است در"فریمینگ" و نشان دادن فقط بخشی از واقعیت، هیچ حد و مرزی برای خود قایل نیست. از فریمینگ اوضاع اقتصادی غرب گرفته تا اوضاع اقتصادی خودمان.

۲. رسانه ملی در سال های اخیر نشان داده است در جلوگیری کردن از پخش صدای منتقد هم مرزی ندارد. چند وقت پیش با همسرم به ساختمان سیما رفته بودم. شیندم که بحث شان این بود که نادران و توکلی و پورمحمدی ممنوع الپخش! هستند و تهیه کننده ها برای دعوت از مهمان برنامه، حتما باید نام مهمان را قبلا با بالا چک کنند. یکی از تهیه کننده ها از همکارانش پرسید می خواهم در موضوع مبارزه با فساد، مهمان دعوت کنم.

توکلی و پورمحمدی و نادران ممنوع الپخش هستند به نظرت محسن رضایی را اجازه می دهند؟ همه این فریمینگ ها، سانسورها و خفه کردن های منتقدان، ریشه در یک تفکر دارد و آن احمق تلقی کردن مخاطب است.

مسوولان ارشد رسانه ملی تصور می کنند در این دوره و زمانه اگر بخشی از حقیقت را بپوشانند یا صدا و تصویر منتقدین را ممنوع کنند، ذهنیت بینندگان رسانه ملی را در جهتی که علاقه دارند، هدایت کرده اند.

آقای ضرغامی و رفقایش نمی خواهند قبول کنند که مردم ایران فقط در ۹دی و ۱۲اسفند و روز قدس، بصیر و رشید نیستند، بلکه همیشه باهوش و بصیر هستند و خیلی سریع، متوجه فریمینگ و سانسورهای نخ نما می شوند. این جور سانسورهای توهین آمیز، نه ذهن فقط مردم را در چارچوبی که ضرغامی دوست دارد، شکل نمی دهد، بلکه عموم مردم را بسوی رقبای قدرتمند رسانه ملی هدایت می کند. بالاخره مردمی که آنقدر بصیرت دارد که ۹دی را خلق کند، این توقع را هم دارد که مدیران رسانه ملی او را احمق تصور نکنند.

آقای عزت­ الله ضرغامی مدعی است بیش از هر فرد دیگری درباره آثار سوء ماهواره و راههای مقابله با آن کار کرده است. شاید این ادعا درست باشه ولی این ادعا هم حتما قابل طرح و بحث است که با این فریمینگ و سانسوری که ضرغامی در رسانه ملی حاکم کرده، شخص ایشان بیشترین سهم را در هدایت مردم ایران بسوی ماهواره ها داشته است.