المانیتور نوشت: چین سال ۲۰۲۵ را در حالی در خاورمیانه به پایان رساند که با رویکردی محتاطانه اما پیوسته، نفوذ خود را از دیپلماسی نرم به قدرت سخت، تجارت و اهرم سیاسی گسترش داد. پکن ضمن دور زدن تحریمهای جدید آمریکا علیه ایران، به خرید گسترده نفت ایران از مسیرهای غیرشفاف ادامه داد و پس از جنگ ایران و اسرائیل، عملاً به شریک حیاتیتری برای تهران تبدیل شد. رزمایشهای دریایی مشترک چین، ایران و روسیه و سفر وزیر دفاع ایران به پکن نشان داد چین به صورت فزاینده آماده همکاری امنیتی با کشورهایی است که در تقابل مستقیم یا غیرمستقیم با آمریکا و متحدانش قرار دارند.
به گزارش انتخاب، همزمان، سال ۲۰۲۵ نقطه عطفی در گسترش همکاریهای نظامی و امنیتی چین با کشورهای عربی بود. چین نخستین رزمایش هوایی مشترک خود را با مصر و سپس مانور پیشرفتهتری را با امارات برگزار کرد و با عربستان سعودی نیز از فروش سلاح فراتر رفت و به رزمایش دریایی مشترک در مسیرهای حساس کشتیرانی رسید. این تحولات نشان داد پکن در حال نفوذ به حوزهای است که به صورت سنتی قلمرو نفوذ امنیتی آمریکا بوده است.
در حوزه اقتصادی، چین شبکهای متراکم از انرژی، زیرساخت و تجارت در منطقه ایجاد کرد. سرمایهگذاری نزدیک به ۴ میلیارد دلاری سینوپک با آرامکو، قرارداد بندری بزرگ در کویت، گسترش ابتکارهای کمربند و جاده در خلیج فارس و شمال آفریقا و افزایش حضور شرکتهای چینی در حوزه خودروهای برقی، بنادر، پالایشگاهها و لجستیک، جایگاه چین را بهعنوان شریک چندبُعدی کشورهای منطقه تثبیت کرد. مصر بهویژه در فناوری، انرژی و دفاع بهطور محسوسی به سمت چین متمایل شد.
با این حال، چالشها نیز در حال افزایشاند. شکاف جدید میان عربستان و امارات در یمن و سودان برای چین مشکلساز است، زیرا بیثباتی یمن تهدیدی مستقیم برای منافع پکن در تنگه راهبردی بابالمندب و امنیت کشتیرانی جهانی محسوب میشود؛ سودان نیز با ناامن کردن کریدور دریای سرخ، سرمایهگذاریهای چین را به خطر میاندازد. جمعبندی کلی این است که اگرچه ۲۰۲۵ سالی ایدهآل برای تثبیت کامل ثبات منطقهای از نگاه چین نبود، اما پکن توانست شبکهای پایدار از روابط انرژی، زیرساختی، فناوری و امنیتی بسازد که فراتر از یک دولت در آمریکا دوام بیاورد—و در ۲۰۲۶ احتمالاً بیش از پیش بر دیپلماسی برای حفاظت از این منافع تکیه خواهد کرد.
