پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) : 
بی بی سی: حزب ملیگرای بنگلادش(بیانپی) در انتخابات پارلمانی این کشور با کسب بیش از دو سوم کرسیها، اکثریت آرا را به دست آورد.
این تغییر بزرگی در سرنوشت سیاسی طارق رحمان، رهبر حزب ملیگرای بنگلادش است که ۱۷ سال را در تبعید خودخواسته در لندن سپری کرده است.
رأیدهندگان همچنین در یک همهپرسی که همزمان با انتخابات عمومی برگزار شد، شرکت کردند و خواهان اصلاحات گسترده قانون اساسی شدند.
این اولین انتخابات از زمان اعتراضات دانشجویی در سال ۲۰۲۴ میلادی در بنگلادش است که منجر به برکناری شیخ حسینه، نخست وزیر سابق بنگلادش، شد.
شیخ حسینه صدور هر گونه فرمان سرکوب، که در آن ۱۴۰۰ نفر کشته شدند را تکذیب کرده است.
طارق رحمان حالا کرسیهای کافی برای کسب اکثریت در انتخابات عمومی در بنگلادش را به دست آورده و در مسیر انتخاب به عنوان نخستوزیر جدید بنگلادش قرار دارد.
آقای رحمان که ۶۰ سال دارد، چهره سرشناس خانواده بانفوذ «ضیا» است که دهههاست بر سیاست این کشور سایه افکندهاند.
پدر و مادر او از رهبران بنگلادش بودهاند.
با این حال، مسیر رسیدن به اوج برای آقای رحمان به هیچ وجه هموار نبوده است، چرا که حرفه او با اتهامات مرتبط با خویشاوندسالاری و فساد از سوی دیگر رقبای سیاسی، و همچنین دورهای از تبعید و ترور پدرش، گره خورده است.
رسیدن آقای رحمان به ریاست حزب ملی بنگلادش تنها چند هفته قبل از برگزاری انتخابات این کشور و پس از مرگ مادرش، خالده ضیا، اولین نخستوزیر زن این کشور، رقم خورد.
آقای رحمان در سال ۲۰۰۱ میلادی، زمانی که در اواسط دهه ۳۰ زندگی خود بود، فعالیت خود را در حزب ملیگرای بنگلادش (بیانپی) آغاز کرد که این همزمان با آغاز دومین دوره نخستوزیری مادرش بود.
دوره اول نخست وزیری مادرش، خالده ضیا، از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۶ بود.
پدرش، ضیاءالرحمان، یک حاکم نظامی بود که بعدا رئیسجمهور شد و در یک کودتای نظامی در سال ۱۹۸۱ کشته شد.
ضیاءالرحمن از چهرههای برجسته مبارزه برای استقلال بنگلادش بود و حزب ملی بنگلادش را در سال ۱۹۷۸ تأسیس کرد.
در سال ۲۰۰۲ میلادی، طارق رحمان اولین گامهای مهم خود را در مسیر والدینش برداشت، زمانی که اعلام شد به یک مقام ارشد در حزب ملیگرای بنگلادش ارتقا یافته است.
در آن زمان، مخالفانش، ظهور او را «پارتیبازی» آشکار توصیف کردند.
او بعدها به عنوان یک «مرد چماقدار» که انضباط حزبی را اجرا میکرد، شهرت یافت.
آقای رحمان در گذشته نیز به استفاده از قدرت خود برای کسب منافع شخصی متهم شده بود، اما همیشه اتهامات فساد علیه خود را رد کرده است.
بعضی از هوادارانش معتقدند که مخالفانش از او به عنوان یک سپر بلای سیاسی استفاده کردهاند.
او در سال ۲۰۰۷ میلادی، در دوران حکومت موقت تحت حمایت ارتش به اتهام فساد دستگیر شد و در آن زمان گفت که در حالی که در انتظار محاکمه بوده، شکنجه شده است.
آقای رحمان ۱۸ ماه را در زندان سپری کرد و بعد از آزادی، کشورش را به مقصد لندن ترک کرد.
گزارشها در آن زمان حاکی از آن بود که آقای رحمان برای اینکه اجازه خروج از بنگلادش را دریافت کند قول داده بود از سیاست کنارهگیری کند.
او ۱۷ سال در تبعید بود و به کشورش بازنگشت.
آقای رحمان در دوران تبعید به سازماندهی استراتژی و سیاستهای حزب ملی بنگلادش ادامه داد و از زمان محکومیت مادرش به زندان در سال ۲۰۱۸، ریاست موقت حزبش را عهدهدار بوده است.
طارق رحمان در زمان قدرت شیخ حسینه، رهبر سابق بنگلادش، تحت تحقیقات جنایی مختلفی قرار گرفت و در موارد متعددی، از جمله به دلیل نقشش در حمله مرگبار با نارنجک به یک تجمع سیاسی در سال ۲۰۰۴، به صورت غیابی محکوم شد که البته بعدا از تمامی این اتهامات تبرئه شد.
آقای رحمان سرانجام در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۵ به کشورش بازگشت و پنج روز بعد از بازگشت به بنگلادش، مادرش درگذشت.
آقای رحمان در ۹ ژانویه، رسما رهبر حزب ملیگرای بنگلادش شد.
تحلیگران میگویند که رسیدن او به رهبری در حزب ملیگرای بنگلادش اجتنابناپذیر بود.
اتهامات مرتبط با خویشاوندسالاری علیه او بار دیگر مطرح شده است.
