«پایان بازی» نظامی با ایران لزوماً به معنای پایان استراتژیک در لبنان نیست / اقدامات اخیر امریکا و اسرائیل ترتیبات شکننده آتش‌بس موجود در عرصه‌های ایرانی و لبنانی را بی‌ثبات کرده‌اند؛ وضعیت قبلی بازنمی‌گردد / انتخاب اکنون بین دو گزینه است

یک عضو اندیشکده آمریکایی شورای آتلانتیک معتقد است که «پایان بازی» نظامی با ایران لزوماً به معنای پایان استراتژیک در لبنان نیست.

 

به گزارش سرویس بین الملل «انتخاب»؛ دنیس سیترونوویچ عضو اندیشکده آمریکایی شورای آتلانتیک در صفحه شخصی خود نوشت:  سوءتفاهم درون دولت ایالات متحده درباره ایران، بازتابی از سوءتفاهم دولت اسرائیل نسبت به حزب‌الله است.

 

الف. ایران و حزب‌الله، رویارویی کنونی را فرصتی تاریخی برای بازتعریف پایان استراتژیک این درگیری می‌بینند.

 

ب. آن‌ها قصد تسلیم شدن، عقب‌نشینی یا بازگشت به ترتیبات آتش‌بس قبلی با اسرائیل را ندارند. برعکس، هر دو بازیگر برای یک رویارویی طولانی‌مدت، اساساً جنگ فرسایشی، آماده به نظر می‌رسند — تا زمانی که اسرائیل و ایالات متحده به شرایط جدیدی توافق کنند که تضمین کند نه اسرائیل و نه آمریکا نتوانند در آینده به طور نظامی آن‌ها را غافلگیر کنند.

 

ج. برای رسیدن به این هدف، ایران و حزب‌الله بر توانایی خود در خسته کردن جمعیت اسرائیل تکیه دارند. در مورد ایران، این استراتژی همچنین شامل فشار بر کشورهای خلیج فارس و اقتصاد جهانی است تا اهرمی برای تحمیل شرایط مطلوب‌تر در هر توافق احتمالی ایجاد کند.

 

د. تهدیدها به تنهایی احتمالاً مؤثر نخواهند بود — نه علیه ایران و نه علیه حزب‌الله. عملیات زمینی گسترده نیز احتمالاً نتایج قاطع به همراه نخواهد داشت و ممکن است حتی به نفع طرف مدافع باشد. اسرائیل و ایالات متحده می‌توانند خسارات نظامی قابل توجهی در لبنان و احتمالاً در ایران وارد کنند، اما بسیار بعید است که هر یک از این بازیگران به سادگی تسلیم شوند.

 

ه. حتی پایان یک کمپین نظامی علیه ایران، به ویژه اگر یک‌جانبه باشد، احتمالاً به پایان درگیری در لبنان منجر نخواهد شد. کمپین حزب‌الله علیه اسرائیل به طور خودکار به روند فوری رویدادها در داخل ایران وابسته نیست. در واقع، تهران می‌تواند حتی پس از کاهش رویارویی مستقیم با ایالات متحده یا اسرائیل، حمایت نظامی خود از حزب‌الله را ادامه دهد.

 

و. به عبارت دیگر، «پایان بازی» نظامی با ایران لزوماً به معنای پایان استراتژیک در لبنان نیست. حزب‌الله منطق عملیاتی و انگیزه‌های خود را برای ادامه مبارزه حفظ می‌کند، به ویژه اگر ایران ارزش حفظ فشار بر اسرائیل از طریق جبهه لبنانی را بدون پذیرش شرایط حزب‌الله توسط اسرائیل ببیند.

 

ز. بنابراین، تکیه صرف بر قدرت نظامی بدون مسیر دیپلماتیک موازی، خطر کشیده شدن اسرائیل به یک رویارویی طولانی و گسترش‌یافته با ایران و حزب‌الله را دارد — دو بازیگری که نشانه‌ای از عقب‌نشینی نشان نمی‌دهند.

 

گزینه جایگزین، فرایند دیپلماتیکی است که شامل تضمین‌های قابل اعتماد برای پرداختن به نگرانی‌های استراتژیکی است که موضع کنونی ایران و حزب‌الله را هدایت می‌کند.

 

ح. آنچه اکنون روشن است، این است که اقدامات اخیر ایالات متحده و اسرائیل ترتیبات شکننده آتش‌بس موجود در عرصه‌های ایرانی و لبنانی را بی‌ثبات کرده‌اند. وضعیت قبلی احتمالاً بازنخواهد گشت. انتخاب استراتژیک اکنون به نظر می‌رسد بین گسترش درگیری تا زمانی که ایران و حزب‌الله «تسلیم» شوند یا پیگیری توافقی است که تا حدی شرایط مورد درخواست ایران و حزب‌الله را در بر گیرد.