مایکل وایس روزنامه نگار شناخته شده آمریکایی نوشت: از یک تفنگدار دریایی بازنشسته آمریکایی که با عملیات آبی-خاکی آشنا است، درباره استقرار یک واحد اعزامی دریایی (MEU) در جزیره خارگ سوال کردم.

به گزارش «انتخاب»، او افزود: این چیزی است که او برخلاف ادعای ترامپ مبنی بر اینکه این یک «مانور نظامی ساده» است، به من گفت:

پیاده‌شدن از دریا به ذات خود پرریسک است و حتی در بهترین شرایط هم ممکن است مشکلات زیادی پیش بیاید. تفنگداران دریایی حتی در جریان رزمایش‌ها تجهیزات خود را از دست داده‌اند، برای مثال وقتی یک تانک آبرامز در جریان یک رزمایش در سواحل اسپانیا در دهه ۲۰۱۰ غرق شد.

پیاده‌شدن آبی-خاکی در خارگ در توان ایالات متحده است، اما به چه قیمت و برای چه هدفی؟ پس از اینکه تفنگداران خود را با جنگ به ساحل رساندند و هدف را تصرف کردند، در جزیره‌ای با پوشش محدود و در فاصله بسیار نزدیک به ایرانِ خصم قرار خواهند گرفت. تفنگداران تا چه مدت می‌توانند این جزیره را زیر بمباران نگه دارند؟ تا زمانی که نیاز به خارج کردن آنها شود؟

در مورد خطر، من عملیات آبی-خاکی را شبیه به عملیات هوابرد می‌دانم. خیلی از این موضوع به مزیت تاکتیکی سرعت و غافلگیری بستگی دارد.

چیزی که تفنگداران با آن دست و پنجه نرم می‌کنند این است که همه می‌دانند آنها می‌آیند. و مکان‌های مناسبی که برای پیاده‌شدن وجود دارد محدود است. به مسیر مناسب، جزر و مد مطلوب و غیره نیاز است. ایرانی‌ها این را می‌فهمند و برای آن برنامه‌ریزی خواهند کرد.

منطقی است که انتظار داشته باشیم آنها سعی کنند به ناوگان‌های ترابری در مسیر حمله کنند، در حین تخلیۀ کشتی‌ها حمله کنند، به شناورهای تهاجمی در حین حرکت از کشتی به ساحل حمله کنند، و به نیروها در حین یورش از ساحل به سمت اهدافشان حمله شود.

وقتی تفنگداران به هدف خود رسیدند، در آنجا نیز مورد حمله قرار خواهند گرفت، زیرا ایران و هر طرف ذینفع دیگری در درگیری دقیقاً می‌دانند تفنگداران کجا هستند.

ما همچنین ۱۳ سال از عملیات‌های رزمی بزرگ در جنگ علیه تروریسم (GWOT) فاصله داشته ایم. هنوز هم کهنه‌سربازان جنگ در سطوح میانی و بالا حضور دارند، اما اکثر نیروهای کهنه‌سرباز جنگ اکنون حضور ندارند. و الان نیروها تازه‌کار هستند.»