گاردین نوشت: خوزه آندرس، سرآشپز مشهور جهانی و فعال امور بشردوستانه، به مدیران ارشد در واشنگتن و سراسر جهان هشدار می‌دهد: دیگر به قیمت نفت نگاه نکنید، به خاک توجه کنید.

به گزارش انتخاب، بنیانگذار سازمان خیریه «آشپزخانه مرکزی جهان» (WCK) معتقد است جهان با چشمان بسته به سوی قحطی عظیم و چندساله می‌رود که ناشی از فروپاشی خاموش تجارت کودهای شیمیایی در پی جنگ با ایران است.

آندرس به نشریه گاردین گفت: «پیش‌بینی می‌کنم تا پاییز ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷ شاهد افزایش بسیار زیادی در قحطی در سراسر جهان باشیم.»

در پی اختلالات ایجاد شده در تنگه هرمز -که یک نقطه گلوگاهی در کشتیرانی جهانی و محور مذاکرات آتش‌بس میان آمریکا و ایران است- آندرس به زنجیره تأمین کودهای نیتروژنی اشاره کرد که به گفته او مختل شده و هزینه‌های کشاورزان را افزایش داده و نگرانی‌هایی درباره تولید غذای جهانی ایجاد کرده است.

او گفت: «از تنگه هرمز فقط نفت خارج نمی‌شود، بلکه کودهای شیمیایی سنگین نیز از آن عبور می‌کنند.»

به گفته او، خطر اصلی در تأخیر است. وقتی کودها به موقع به دست کشاورزان نرسد، برداشت محصول در سیکل بعدی کاهش می‌یابد. اختلال در تجارت جهانی می‌تواند به افزایش قیمت‌ها و کاهش تولید منجر شود که فقیرترین کشورها بیشترین آسیب را می‌بینند.

آندرس گفت: «در آمریکا، اگر قیمت‌ها ۲ یا ۳ درصد افزایش یابد، مردم مدیریت می‌کنند. اما در جاهایی مثل هائیتی، به جای یک کیلو برنج، یک اونس به شما می‌دهند. آن مردم هستند که عواقب را تحمل می‌کنند.»

راه حلی که او ارائه می‌دهد به باورش به طرز توهین‌آمیزی ساده است: مالیات سه درصدی صلح بر اساس تولید ناخالص داخلی هر کشور.

آندرس استدلال می‌کند: «رقمی که اکنون صرف بودجه دفاعی هر کشور می‌کنیم، اگر فقط سه درصد آن را کنار بگذاریم، غذای کافی برای ریشه‌کن کردن گرسنگی در کره زمین وجود دارد.»

بر اساس پیشنهاد دفاعی دونالد ترامپ برای سال ۲۰۲۷، هزینه‌های نظامی به ۱.۵ تریلیون دلار می‌رسد که ۴۴۵ میلیارد دلار بیشتر از سال ۲۰۲۶ است. هزینه‌های نظامی جهانی در سال ۲۰۲۴ به رقم بی‌سابقه ۲.۷ تریلیون دلار رسید. طبق گزارش مؤسسه تحقیقات صلح استکهلم (Sipri)، این بالاترین رقم ثبت‌شده و بیشترین افزایش سالانه از پایان جنگ سرد بوده است. بنابراین اختصاص سه درصد از این رقم حدود ۸۱ میلیارد دلار در سال تولید می‌کند. سازمان آکسفام که از راهکار سه درصد حمایت می‌کند در گزارش سال ۲۰۲۲ خود تخمین زده بود که دولت‌های کمک‌کننده باید تا سال ۲۰۳۰ سالانه حدود ۳۷ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری کنند تا گرسنگی حاد و مزمن ریشه‌کن شود.

اما آندرس می‌گوید ما به جای آن «هرج‌ومرج» را انتخاب می‌کنیم و به نظر می‌رسد افرادی ما را رهبری می‌کنند که جنگجو بودن را دوست دارند.

این واقعیت برای سازمان WCK که متکی به کمک‌های مردمی است و در طول سال‌ها میلیون‌ها وعده غذا را در غزه و اوکراین توزیع کرده، بسیار ملموس است. این سازمان غیرانتفاعی به دلیل هزینه‌های بالای فعلی مجبور خواهد شد عملیات خود را در منطقه کاهش دهد.

او گفت: «نمی‌خواهیم عقب‌نشینی کنیم، اما منابع نقدی محدودی داریم. افزایش هزینه‌ها باعث می‌شود تصمیماتی بگیریم... من نباید در موقعیتی باشم که تصمیم بگیرم چه کسی غذا بخورد. همه باید سیر شوند.»

در حالی که آمریکا و اروپا با مسئله مهاجرت دست و پنجه نرم می‌کنند، اجماع سیاسی حول این ایده شکل گرفته که باید موانع بیشتری ایجاد کرد. قانون «لایحه بزرگ زیبا» (One Big Beautiful Bill Act) دونالد ترامپ که ژوئیه گذشته به امضا رسید، ۱۶۵ میلیارد دلار برای وزارت امنیت داخلی آمریکا تصویب کرد که ۴۶.۵ میلیارد دلار آن صرفاً برای دیوار مرزی است. در اتحادیه اروپا نیز پیمان جدید گسترده مهاجرت و پناهندگی قرار است ژوئن آینده به طور کامل تصویب شود که غربالگری اجباری مرزی، تسریع تصمیمات پناهندگی و بازگشت در مرز خارجی اتحادیه، گسترش فرآیندهای شبه‌بازداشت و الزام کشورهای عضو به اشتراک مسئولیت از طریق انتقال پناهجویان یا پرداخت کمک مالی را الزامی می‌کند.

آندرس به کسانی که راه حل را در دیوار و مانع می‌بینند پیامی دارد: گرسنگی، بزرگترین عبورکننده از مرزهاست. او گفت: «می‌توانیم هر دیواری که می‌خواهیم بسازیم، اما اگر مادرانی گرسنه باشند که باید فرزندانشان را سیر کنند، هیچ دیواری به اندازه کافی ضخیم یا بلند نیست که جلوی آنها را بگیرد.»