دنیس سیترونوویچ عضو اندیشکده شورای آتلانتیک نوشت: من نگرانم که در این دور، ایران دست بالا را داشته باشد.

 

به گزارش «انتخاب»؛ در ادامه این مطلب آمده است: این کشور نه تنها توانایی تهدید تنگه هرمز را که عملاً کنترل آن را در دست دارد، نشان داد، بلکه تمایل خود را برای نگه داشتن آن بسته تا زمانی که شرایط با منافعش همسو شود، در حالی که از تسلیم شدن در برابر خواسته‌های آمریکا خودداری می‌کند، به نمایش گذاشت.

 

تنها پس از فشار رئیس‌جمهور ترامپ بر نخست‌وزیر اسرائیل و آتش‌بس بعدی، تنگه مطابق با تعهدات مرتبط با آن توافق بازگشایی شد.

 

نتیجه‌گیری از این ماجرا واضح است: ایران نه تنها اهرم فشار بر تنگه دارد، بلکه هر توافق آینده با تهران باید به طور قابل اعتمادی اجرا شود. در غیر این صورت، کارت «هرمز» می‌تواند و احتمالاً دوباره بازی شود.

 

ایران از موضع ضعف وارد دور بعدی نمی‌شود. از دیدگاه تهران، ممکن است امتیازات تاکتیکی داده باشد، زیرا واضح است که حتی هرگونه بسته شدن تنگه در هفته‌های آینده، با توجه به حجم ترافیک تانکرها، درد قابل توجهی به بازارهای جهانی وارد خواهد کرد، اما به طور استراتژیک پیام اصلی خود را تقویت کرده است: این ایران است که شرایط را در این عرصه تعیین می‌کند و از دیدگاه خود، دیکته‌های قدرت‌های خارجی را نمی‌پذیرد. و اگر اسرائیل آتش‌بس را نقض کند، احتمالاً تنگه دوباره بسته خواهد شد.

 

این تحول باید به عنوان یادآوری برای دولت باشد که این یک نتیجه ساده «برنده همه چیز را می‌برد» نیست. از دیدگاه ایران، این یک مذاکره است که از موضع قدرت وارد آن می‌شود.

 

واقعاً تبدیل به «تنگه ایران» شده است، که متأسفانه قبل از جنگ باز بود.