اداره اطلاعات انرژی آمریکا تخمین می‌زند که عراق، عربستان سعودی، کویت، امارات متحده عربی، قطر و بحرین به طور جمعی در ماه آوریل ۹.۱ میلیون بشکه در روز از تولید نفت خام خود را تعطیل (شات این) کرده‌اند – که نسبت به ۷.۵ میلیون بشکه در روز در ماه مارس افزایش دارد. این رقم نشان‌دهنده حدود ۳۰ درصد از تولید ترکیبی این کشورها در دوران پیش از جنگ است که به اجبار از مدار خارج شده است.

به گزارش «انتخاب»، بر اساس این گزارش، «تعطیلی (شات این)» به این معناست که تولیدکنندگان مجبور می‌شوند به دلیل پر شدن مخازن ذخیره و عدم امکان صادرات، به طور فیزیکی پمپاژ نفت را در سر چاه متوقف کنند.

پیامدها شدید است: تعطیلی چاه‌های نفتی به ویژه در خلیج فارس که بسیاری از میادین در حال کاهش هستند، خطر آسیب دائمی به مخزن را به همراه دارد. آب می‌تواند به درون سازندهای سنگی حاوی نفت نفوذ کند و هیدروکربن‌هایی را به دام بیندازد که هرگز قابل بازیابی نخواهند بود.

پیش‌بینی EIA فرض را بر این گذاشته که این بسته شدن (تعطیلی) پس از آوریل ادامه نیابد و پیش‌بینی می‌کند که تعطیلی‌ها در ماه مه به ۶.۷ میلیون بشکه در روز کاهش یابد و تا اواخر سال ۲۰۲۶ به سطح نزدیک به قبل از درگیری بازگردد.

اگر این فرض اشتباه از آب درآید و محاصره تنگه هرمز ادامه یابد، آسیب به ظرفیت تولید کشورهای حاشیه خلیج فارس ممکن است سال‌ها طول بکشد تا معکوس شود.

آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) تخمین می‌زند حدود نیمی از میادین نفتی خلیج فارس فشار مخزنی کافی را حفظ کرده‌اند که ظرف دو هفته پس از بازگشایی، به تولید قبل از جنگ بازگردند.

۳۰ درصد دیگر ممکن است تا شش هفته زمان نیاز داشته باشند.

اما ۲۰ درصد باقی‌مانده – تقریباً ۲.۵ تا ۳ میلیون بشکه در روز – با فشار مخزنی پایین، تجهیزات آسیب‌دیده و محدودیت‌های انرژی روبرو هستند که می‌تواند به معنی ماه‌ها زمان برای بازیابی باشد.

برخی چاه‌های فرسوده در عراق و کویت ممکن است هرگز به سطوح تولید قبلی خود بازنگردند.

«آدیتیا ساراسوات» از شرکت ریستاد انرژی گفت: «به محض اینکه تعطیل کنید، کل خط لوله اصلی شما فشار خود را از دست می‌دهد. هرچه تعطیلی طولانی‌تر باشد، راه‌اندازی مجدد زمان‌برتر خواهد بود.»