پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) : 
فایننشال تایمز نوشت: جان یلی، کشاورز، با نگرانی شاهد افزایش سرسامآور قیمت کود پس از شروع جنگ ایران بود. این نگرانی به سرعت جای خود را به خشم داد.
به گزارش «انتخاب»؛ در ادامه این مطلب آمده است: پیش از درگیریها در فوریه، آمونیوم بیآبی که او در مزارع ذرت خود میریخت، ۸۰۰ دلار در هر تن بود. اکنون ۱,۰۵۰ دلار است. این بدان معناست که او باید ۵۳,۰۰۰ دلار بیشتر از قبل از جنگ برای این ماده هزینه کند – «افزایش هزینهای که اصلاً پیشبینی نمیشد».
یلی افزود: «من ناراحتم که در این شرایط سخت، زمانی که بخش کشاورزی از قبل به شدت آسیب دیده، این آخرین چیزی بود که نیاز داشتیم روی سرمان انباشته شود.»
یلی که ۳,۵۰۰ هکتار ذرت و سویا در نزدیکی مارشال، ایلینوی کشت میکند، تنها نیست. در سراسر آمریکا، کشاورزان از افزایش عظیم قیمت مواد مغذی محصولات کشاورزی ناشی از جنگ ایران در شوک هستند – درست در زمانی که اقتصاد کشاورزی از قبل تحت فشار بود.
یلی گفت: «همه چیز در حال افزایش است، در حالی که همزمان قیمت یکسانی برای کالاهای خود دریافت میکنید.»
او به سختی میتواند هزینه اضافی این نهاده حیاتی را پوشش دهد. اما دیگران نمیتوانند. نظرسنجی این ماه توسط فدراسیون مزارع آمریکا نشان داد که حدود ۷۰ درصد از پاسخدهندگان گزارش کردند که قادر به تأمین تمام کود مورد نیاز خود نیستند.
رهبران بخش کشاورزی زنگ هشدار را به صدا درآوردهاند. زیپی دووال، رئیس فدراسیون مزارع آمریکا گفت: «کشاورزان در حال حاضر با بادهای مخالف نسلی روبرو هستند. چشمانداز کشاورزی در حال حاضر تاریک است و مناطق کشاورزی به کمک نیاز دارند.»
جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران امواج شوکی را در سراسر اقتصاد جهانی فرستاد. قیمت انرژی با مسدود شدن بنادر خلیج فارس که تجارت نفت و گاز طبیعی مایع را خفه کرد و زنجیرههای تأمین را از پتروشیمی گرفته تا هلیوم مختل ساخت، به شدت افزایش یافت.
اما تنگه هرمز نه تنها یک آبراه استراتژیک برای یک پنجم عرضه نفت جهان است، بلکه یک گذرگاه کلیدی برای کود، کالایی ضروری برای صدها میلیون کشاورز در سراسر جهان است.
به گفته فدراسیون مزارع آمریکا، کشورهای خاورمیانهای تحت تأثیر بسته شدن تنگه، تقریباً نیمی از صادرات جهانی اوره، پرمبادلهترین کود نیتروژنی را به خود اختصاص میدهند.
قطع عرضه باعث افزایش سرسامآور قیمتها شده است. به گفته فدراسیون مزارع آمریکا، از پایان فوریه، قیمت کود نیتروژن بیش از ۳۰ درصد و قیمت اوره ۴۷ درصد افزایش یافته است که رکوردی بیسابقه است.
در همین حال، این فدراسیون گفت که قیمت گازوئیل کشاورزی که برای به حرکت درآوردن همه چیز از تراکتور گرفته تا بذرکارها و کودپاشها استفاده میشود، از پایان فوریه ۴۶ درصد افزایش یافته است.
جرالد مشانژ، اقتصاددان کشاورزی در دانشگاه ایلینوی اربانا-شمپین گفت: «این واقعاً یک شوک در سراسر کشور بوده است.»
این افزایش قیمت دقیقاً در زمانی رخ داد که کشاورزان خود را برای فصل کاشت بهاره، لحظهای حیاتی در تقویم کشاورزی، آماده میکردند. فیلیپ نلسون، رئیس فدراسیون مزارع ایلینوی گفت: «نمیتوانست در زمان بدتری رخ دهد. این یک موقعیت بسیار حساس است.»
کشاورزان زمانی که جنگ شروع به افزایش قیمت نهادهها کرد، با مشکلات متعددی دست و پنجه نرم میکردند. درآمدهای کشاورزی در چند سال گذشته روند نزولی داشته است، نتیجه قیمتهای پایینتر غلات و هزینههای تولید بالاتر.
جان نیوتن، معاون رئیسجمهور برای تحلیل سیاست و اقتصادی در فدراسیون مزارع آمریکا گفت که کشاورزی اکنون در «موقعیتی بسیار چالشبرانگیز – اوج سالها شرایط سخت اقتصادی» قرار داشت. او گفت بسیاری از کشاورزان از سال ۲۰۲۳ متحمل ضرر شدهاند. «برخی در حال ورشکست شدن هستند. آنها مجبور شدهاند به دولت فدرال بروند و درخواست کمک کنند.»
قیمت بالای مواد مغذی از دیرباز یکی از بزرگترین مشکلات کشاورزان بوده است. پس از حمله تمامعیار روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ که قیمت گاز طبیعی، خوراک اولیه آمونیاک و در نتیجه اوره را افزایش داد، قیمتها به طرز چشمگیری افزایش یافت. از آن زمان تاکنون چندان تعدیل نشده است.
لنس لیبریج، کشاورز ذرت از وینتون، آیووا گفت: «از زمانی که این قیمتهای کود در سال ۲۰۲۲ افزایش یافت، انگار جان همه را گرفتهاند.»
وضعیت کنونی بدتر از سال ۲۰۲۲ است. اگرچه هزینهها به اندازه آن زمان به شدت افزایش نیافته است، قیمت ذرت اکنون بسیار پایینتر است. به گفته انجمن ملی پرورشدهندگان ذرت، بر مبنای «ارز ذرت»، کشاورزان اکنون به ۱۸۵ بوشل ذرت برای خرید یک تن اوره نیاز دارند – «بالاترین سطح ثبت شده».
نلسون گفت: «اگر تعدیل تورم را در نظر بگیرید، ذرت و سویا بسیار شبیه به اواسط تا اواخر دهه ۷۰ هستند. و هزینههای نهاده، کود و سوخت شما، در همان دوره زمانی تقریباً چهار برابر شده است.»
یلی گفت فشار هزینهها به این معنا بود که «بسیاری از کشاورزان ذخایر نقدی خود را» در چند سال گذشته سوزاندهاند. و «افراد الان سرمایه اضافی برای پرداخت هزینههای بالاتر نهادهها ندارند.»
همه کشاورزان در غرب میانه رنج نمیبرند. بسیاری پاییز گذشته، مدتها قبل از آخرین اختلالات عرضه، هزینه کود را پیشپرداخت کرده بودند و قیمتهای پایینتری را قفل کرده بودند.
اما اگر بحران عرضه ادامه یابد – که بسیاری آن را بسیار محتمل میدانند – این به آنها کمکی نمیکند. نیوتن از فدراسیون مزارع آمریکا گفت: «بازگشایی تنگه به یکباره منجر به این نمیشود که فردای آن روز کود در بنادر شما تخلیه شود. هنوز زمان میبرد تا این تلاشها به نتیجه برسد.»
بارت مورگان، همسایه یلی که حدود ۱,۰۰۰ هکتار ذرت و سویا در نزدیکی مارشال کشت میکند، نیز در مورد اینکه بازگشایی تنگه هزینه نهادهها را کاهش خواهد داد، تردید دارد.
او گفت: «قیمت کود یک تا یک سال و نیم طول میکشد تا دوباره پایین بیاید و قیمت سوخت شش ماه.»
این بدان معناست که ممکن است قیمتها هنوز در زمان برداشت بالا باشند. یلی گفت: «پاییز امسال ترسناک خواهد بود.» او پیشبینی کرد بسیاری از کشاورزان توانایی ریختن مواد مغذی محصول در پاییز را نخواهند داشت. او گفت: «افراد شروع به استفاده از کود کمتر میکنند و عملکرد کاهش مییابد.»
این میتواند منجر به کاهش تولید شود که ممکن است قیمت مواد غذایی را افزایش دهد. او گفت: «این یک سراشیبی لغزنده است.»
حتی قبل از جنگ، ایلینوی از پیامدهای سیاستهای ترامپ، به ویژه جنگهای تجاری ناشی از تعرفههای «روز آزادی» او، آسیب دیده بود.
کارشناسان میگویند برای مدتی، کشاورزان سویای غرب میانه نیز سهم بازار خود را در چین به برزیل از دست دادهاند. تنشهای تجاری آمریکا با پکن تنها این روند را تسریع کرده است.
کاخ سفید در اواخر سال گذشته برای کمک به این بخش وارد عمل شد و بسته کمکی ۱۲ میلیارد دلاری برای مناطق روستایی ارائه داد که تا حدی برای کاهش اثرات جنگ تجاری طراحی شده بود.
یلی گفت که این کافی نیست. او گفت: «این در مقابل نیازها قطرهای در دریا است. مثل زدن رژ لب به صورت خوک است.»
مورگان، که سال گذشته مجبور شد ۲,۰۰۰ هکتار را رها کند وقتی صاحب زمینش اجاره را افزایش داد، گفت او فقط با کار کردن یک شغل دوم میتواند از نظر مالی زنده بماند. او گفت: «من بیمه محصولات کشاورزی میفروشم و در زمستان برای دولت برفروبی میکنم.»
او افزود که مگر اینکه کشاورزان صاحب زمین و ماشینآلات خود باشند یا «صاحبخانه خوبی داشته باشند که مدام اجاره شما را افزایش ندهد»، «در حال حاضر منطق زیادی برای ادامه دادن وجود ندارد.»
او افزود: «کشاورزی یک اشتیاق است و من به انجام آن ادامه میدهم، اما برای من از نظر اقتصادی کمتر و کمتر منطقی میشود.»
لیبریج گفت پسر ۱۹ سالهاش کاملاً قصد دارد به دنبال او وارد کشاورزی شود. اما او ممکن است یک استثنا باشد.
او گفت که مردم جوان میبینند «مادران و پدرانشان به دلیل تنشهای ژئوپلیتیکی و رفتار انحصاری شرکتهای بزرگ کشاورزی از نظر مالی دست و پنجه نرم میکنند».
او افزود: «آنها میبینند که همیشه چکمهای روی گردن کشاورزان است. چرا آنها بخواهند این کار را انجام دهند؟»
