محمدحسين روانبخش در مردمسالاری نوشت: حسن روحاني 28 دي ماه 1388در همايشي با عنوان «ايران آينده» اظهار کرد: ما درسالهاي اخير براي آينده ايران سه موضوع را اميدوارکننده يافتيم؛ يکي چشمانداز که وقتي تصويب شد با همکاري دولت، مجمع تشخيص مصلحت نظام و امضاي رهبري ابلاغ شد و اميدهاي زيادي را به وجود آورد. وي افزود: «ديگري سياستهاي کلي اصل 44 و آن همه تاکيد بر خصوصيسازي است که چه اميدهايي را ايجاد کرد تا حدي که مقام معظم رهبري از آن به عنوان انقلاب اقتصادي نام بردند. وي ادامه داد: «نکته اميدوارکننده سوم هدفمند کردن يارانههاست که اميدواريم ختم به خير شود. هميشه ميگفتيم قرصهاي مسکن را برداريد که سرمايهگذاري به سمت درستي برود. متاسفانه در طول 5 سالي که گذشت و نيز برنامه چهارم اقتصاد ما داراي بيبرنامگي بود. جريان اقتصادي فرآيندي را طي کرد که فاقد همسويي و همگرايي لازم بود و مجموعه عوامل به نظم گريزي مبتلا شد». اين عضو مجمع تشخيص مصلحت نظام افزود: «رشد پايين اقتصادي، نرخ بيکاري شديد، سطح پايين تشکيل سرمايه، فاصله شديد بين صادرات و واردات، همه اينها از مشکلات است. چند هفته پيش آماري داده شد که فاصله صادرات و واردات ما منفي 5/19ميليارد دلار بود. امروز با آمارهايي که مقامهاي دولتي در سال 88 اعلام کردهاند احساس دغدغه بيشتر و عميقتري ميکنيم. رشد اقتصادي در سال 87، 3/2 درصد بود و امسال وابدترا. اگر به دقت ميزان رشد اعلام شود اميدواريم منفي نباشد. درحالي که رشد اقتصادي، مدنظر ما 8 درصد بود امروز به 3/2 درصد رسيديم، درحالي که برخي از کشورهاي منطقه حتي به 14 درصد هم رسيدند. در برنامه چهارم نرخ بيکاري براي پايان برنامه منفي 2/4 منظور شده بود درحالي که اول اجراي برنامه اين ميزان يازده و خرده اي درصد بود در واقع بايد 7 درصد کم ميشد تا به منفي 2/4 برسد اما آمار دولتي ميگويد امروز به 1/11 دهم رسيدهايم و تورم در 12 ماه منتهي به خرداد 88 توسط بانک مرکزي 5/22 درصد اعلام شد اما مگر قرار ما 9/9 دهم درصد نبود؟ الان کجا هستيم؟ بالاي 20، البته اينها همه واقعيت نيست و اين آينده محتوم ايران محسوب نميشود و نبايد بگذاريم که اين گونه شود. اگر تعلل در اجرا شاهد هستيم در اين 5 سال گاهي هم تشکيک در بديهيات را شاهد بوديم مثلا برخي از مقامات گفتند افزايش نقدينگي چه ربطي به تورم دارد؟» وي معتقد است:«بياعتنايي به تجربه و دوري از شايسته گزيني اين مشکلات را ايجاد کرد. روحاني همچنين گفت: «370 ميليارد دلار درآمد دولت نهم به گونهاي خرج شد که در پايان چهار سال هيچ چيز از آن باقي نماند. آينده ايران بايد توام باشد با اميد در کنار کار و تلاش. ما براي تحقق آرمانها و اهدافي که قانون اساسي و چشمانداز مشخص کرده نيازمند آينده پژوهي و تعيين استراتژيها بر مبناي آن هستيم.» وي خاطرنشان کرد: «بايد فرهنگ آيندهنگري را ترويج کرد و تفکر آينده انديشي در ذهن دانشجويان مان پيريزي شود.» وي ادامه داد: «سرمايه اجتماعي يکي از مولفههاي آيندهنگري است؛ آنگاه که بين مردم و گروههاي مختلف اعتماد و پيوند برقرار باشد، ميتوانيم به فکر ايران آينده باشيم، اما اگر اعتمادها از بين برود و به جاي آن دشمني، ستيز، اختلافات و شمشير به رخ هم کشيدن باشد و گروهي به فکر حذف گروه ديگر باشد چه آيندهاي ميتوان براي ايران پيشبيني کرد؟ در جامعه اي که پيوند و اعتماد رو به کاهش برود هيچ اميدي وجود نخواهد داشت». وي «سرمايههاي سياسي» را نيز يکي ديگر از مولفه آيندهنگري برشمرد و ادامه داد: «در کشوري که آزادي نقد و سخن نباشد و به تدريج آزادي فکر هم از بين برود، به دنبال آن مشارکت سياسي نيز از بين خواهد رفت و جريان سالم قدرت و توزيع صحيح آن و نيز شايستهسالاري وجود نخواهد داشت.از همه مهمتر اگر نسبت به قواعد بازي، يعني رقابت احزاب آشنايي وجود نداشته باشد، مشارکت سياسي از بين خواهد رفت.»
