اکونومیست نوشت: پادشاهی‌های نفتی خلیج فارس به‌عنوان خریداران پرخرج شناخته می‌شوند—و نه کم‌تر از سوی صنعت دفاعی غرب. ثروت نفتی آن‌ها حدود یک‌پنجم واردات جهانی سلاح را تأمین می‌کند و فهرست خریدشان از جنگنده‌ها تا ناوچه‌ها متنوع است. در منطقه‌ای پر سروصدا و ناپایدار، امنیت بهایی دارد.

 

به گزارش «انتخاب»؛ در ادامه این مطلب آمده است: اکنون حکام ثروتمند در حال پرورش صنایع دفاعی خود هستند و امیدوارند وابستگی خود به غرب را کاهش دهند. جای تعجب نیست که جنگ ایران این انگیزه را تقویت کرده است. عربستان سعودی قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ نیمی از بودجه تسلیحاتی خود را در داخل کشور هزینه کند، در حالی که اکنون یک‌چهارم آن صرف تولید داخلی می‌شود، و شرکت صنایع نظامی عربستان (SAMI) در فهرست ۲۵ شرکت برتر دفاعی جهان از نظر درآمد قرار گیرد. با این حال، تاکنون این شرکت دولتی که با بوئینگ، غول هوافضای آمریکایی، و دیگران سرمایه‌گذاری مشترک دارد، عمدتاً قطعات یدکی برای جنگنده‌های آمریکایی و چند خط تولید وسایل نقلیه زرهی تولید می‌کند. بارزان هولدینگز قطر نیز بلندپروازانه است اما کوچک باقی مانده است.

 

در امارات متحده عربی (UAE) است که حرکت به سوی خودکفایی در دفاع قوی‌ترین است. در سال ۲۰۱۹ حدود ۲۵ شرکت اماراتی با هم ادغام شدند تا گروه EDGE، یک قهرمان ملی دفاعی، شکل گیرد. از آن زمان، این گروه سهام اکثریت چندین شرکت خارجی را خریداری کرده و در ماه مه توافق کرد ۸۰٪ شرکت ایتالیایی Costruzioni Motori Diesel را خریداری کند. EDGE همچنین ۵۱٪ سهام در سرمایه‌گذاری‌های مشترک با دو شرکت ایتالیایی دیگر، لئوناردو (در حوزه‌های مختلف) و فینکانتیری (در ساخت کشتی) و شراکتی با شرکت آلمانی راینه‌متال (در دفاع هوایی) دارد. در نوامبر، این گروه یک سرمایه‌گذاری مشترک با شرکت آمریکایی فناوری دفاعی، آندوریل، تشکیل داد تا پهپادهایی برای امارات و متحدانش بسازد.

 

سال گذشته، درآمد EDGE از ۵ میلیارد دلار فراتر رفت و حاشیه سود آن «خوب» گزارش شد. سفارش‌های حدود ۸ میلیارد دلار، مجموع سفارش‌های معوق را به بیش از ۲۰ میلیارد دلار رساند. حمد المرار، مدیرعامل شرکت، پیش‌بینی می‌کند درآمد طی دو سال آینده با تحقق این سفارش‌ها حدود یک‌پنجم افزایش یابد. این شرکت هم‌اکنون یکی از سه سازنده برتر جهانی مهمات هدایت‌شونده دقیق است.

 

EDGE هدف ندارد همه چیز و هر چیزی را بومی‌سازی کند؛ بلکه بر سیستم‌ها و قطعاتی تمرکز دارد که حیاتی محسوب می‌شوند یا زنجیره تأمین آن‌ها ممکن است ناامن باشد. هم‌زمان، جاه‌طلبی آن در حال افزایش است. این شرکت پیش‌تر بر مالکیت مالکیت فکری (IP) تمرکز داشت، اکنون، به گفته یکی از مدیران، قصد دارد آن را تولید نیز کند.

 

آقای المرار می گوید که گسترش EDGE موجب کاهش سهم امارات از واردات جهانی سلاح شده است، از ۳.۵٪ در سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰ به ۲.۷٪ در سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵، به گفته مرکز پژوهشی سوئدی SIPRI. اما این شرکت تنها برای بازار داخلی تولید نمی‌کند. در واقع، نزدیک به سه‌چهارم تولیدات آن صادر می‌شود، به کشورهای آمریکای لاتین، آفریقا و آسیا. حتی با افزایش رقابت منطقه‌ای، وضعیت ژئوپولیتیک به معنای وجود بازارهای صادراتی بیشتر است. در ژانویه، شرکت او قرارداد سرمایه‌گذاری مشترک با بارزان امضا کرد و فناوری وسایل نقلیه خود را به SAMI مجوز داد.

 

توان دفاعی رو به رشد امارات در جنگ به سود آن بوده است. ایران به امارات بسیار بیشتر از عربستان سعودی یا قطر حمله کرده است. حدود ۸۰٪ پهپادهای شاهد ایران توسط محصولات اماراتی مورد مقابله قرار گرفت، به گفته مقامات. سیستم‌های جنگ الکترونیک EDGE فعال شدند، موشک‌ها و پهپادهای ورودی را شناسایی کردند و با ایجاد اختلال و فریب، همزمان با سیستم‌های ضدموشکی آمریکایی عمل کردند.

 

آقای المرار می گوید که مزیت این است که فناوری EDGE اکنون در میدان نبرد آزمایش شده است. البته جنگ همچنین چالش‌هایی ایجاد کرده است: مثلاً تأخیر در تأمین تجهیزات به دلیل مسدود شدن تنگه هرمز که برنامه‌های تولید را به تأخیر می‌اندازد. با این حال، تلاش‌های اماراتی‌ها در سال‌های اخیر برای بومی‌سازی تولید دفاعی اکنون دوراندیشانه به نظر می‌رسد. حتی با وجود متحدان قدرتمند و همسایگان برادری، خودکفایی بیشتر ارزشمند است. قهرمان دفاعی امارات ممکن است همان مزیتی را به آن بدهد که نیاز دارد.