سرویس ورزشی «انتخاب»، بردیا دانش: بازی الجزایر و اتریش در جام جهانی به هیچ وجه شبیه تبانی نبود؛ بلکه شبیه همان دیدار آلمان غربی - اتریش در سال ۱۹۸۲ بود که منجر به حذف الجزایر از جام جهانی شد و حالا ۴۴ سال است که الجزایری‌ها خود را محق و طلبکار می‌دانند.

با تاکید مجدد بر اینکه بازی الجزایر و اتریش نمی‌توانست تبانی باشد و منطق فوتبال همین روند بازی را پیش بینی می‌کرد، با این حال به چند دلیل از الجزایر انتظار جنگندگی بیشتری می‌رفت.

انتقام از اتریش

اولین دلیل انتقام از اتریش بود؛ واقعیت آن است که الجزایری‌ها در مورد حذف خود از جام جهانی ۱۹۸۲ بیشتر اتریش را مقصر می‌دانند نه آلمان غربی را. 

آنها معتقدند اتریش می‌بایست در آن بازی مقابل آلمان غربی جانانه بازی می‌کرد و نمی‌باخت. 

توقع آنها البته منطقی نبود؛ آلمان تا آن زمان یعنی سال ۱۹۸۲ دو بار قهرمان جام جهانی و دوبار قهرمان جام ملت‌های اروپا شده بود؛ آخرینش دو سال قبل از همان جام یعنی در سال ۱۹۸۰ بود که جام ملت‌های اروپا را بالای سر برد. 

وضعیت آلمان غربی به گونه‌ای بود که در همان سال یعنی در ۱۹۸۲ به فینال جام جهانی رسید و مغلوب ایتالیا شد. در دو دوره بعدی یعنی در سال ۱۹۸۶ و ۱۹۹۰ هم به فینال رسید که حاصلش یک قهرمانی و یک نایب قهرمانی مقابل آرژانتین با مارادونا بود.

آن وقت الجزایری‌ها انتظار داشتند اتریش مقابل چنین تیم ترسناکی با آن رکورد‌های جاودانه، ببرد یا مساوی کند. 

با این حال اگر الجزایری‌ها واقعا اتریش را مقصر اصلی می‌دانند - که می‌دانند - منطقاً باید تمام تلاش خود را می‌کردند که برای انتقام هم که شده بازی امروز را ببرند و اتریش را از جام کنار بزنند. 

اما آنها نه تنها این کار را نکردند بلکه به نظر می‌رسد بیشتر منتظر تساوی بودند تا پیروزی. الجزایر در صورت پیروزی باید به مصاف اسپانیا می‌رفت و حالا که مساوی کرده باید با سوئیس بازی کند و طبعاً عقل سلیم محاسبه‌گر اقتصادی امروز حکم می‌کند که این بازی برای آنها مساوی تمام شود نه با پیروزی. این یعنی باید جلوی آن احساسات انتقام جویانه ۴۴ ساله را می‌گرفتند که گرفتند. 

تصویر ریاض محرز بعد از به ثمر رساندن گل سوم الجزایر و همینطور ویدیو‌هایی که از شادی مردم الجزایر از خوردن گل سوم مقابل اتریش منتشر شد همگی گواهی این مدعاست.

مرگ به خاطر زیدان 

زین الدین زیدان یکی از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال اصالتاً الجزایری است. همین حالا هم پسر او، لوکا زیدان یکی از سه دروازه‌بان الجزایر در همین جام جهانی است.

زیدان برای الجزایری‌ها آنقدر مهم است که اخراج او با پیراهن فرانسه در فینال جام جهانی ۲۰۰۶ پس از آن ضربه سر معروف به سینه مارکو ماتراتزی، دست کم دو کشته در الجزایر به جا گذاشت؛ اولی یک جوان الجزایری بود که در شهر مدیه در ۱۰۰ کیلومتری پایتخت این کشور با یک جوان دیگر بر سر درستی یا نادرستی اقدام زیدان درگیر شد و در نهایت با خنجری که به قلبش خورد جان داد. 

دومی هم یک جوان دیگر الجزایری بود که پس از اخراج زیدان در حالی که بازی فینال هنوز ادامه داشت، از منزل خارج شد و به سمت پل باب القنطره در شهر قسنطینه در ۵۰۰ کیلومتری شرق پایتخت رفت و از آن بالا خود را به پایین پرتاب کرد و تمام.

همین عشق به زیدان، به دلیل آنکه او برای بازی‌های ملی پیراهن تیم ملی فرانسه را به تن کرد نه الجزایر، نزد بسیاری از الجزایری‌ها به نفرت هم تبدیل شده بود. 

این نفرت در سال ۲۰۰۱ و پس از آنکه قرار فرانسه و الجزایر برای اولین بار پس از استقلال الجزایر و خارج شدن این کشور از زیر استعمار فرانسه، با هم فوتبال بازی کنند، به اوج خود رسید. 

زیدان قبل از بازی حتی تهدید به مرگ هم شد؛ خود بازی با جنجال زیادی آغاز و دنبال شد. هواداران الجزایر هنگام پخش سرود ملی فرانسه، «هو» کردند و در نهایت در دقیقه ۷۶ با هجوم خود به داخل زمین بازی، مسابقه را نیمه کاره گذاشتند.

این روحیه جنگندگی، اما به هیچ وجه در مسابقه امروز الجزایر و اتریش با وجود جنبه انتقامی ۴۴ ساله این مسابقه، دیده نشد.

رباح ماجر و آن گل تاریخ‌ساز

رباح ماجر، یکی از بازیکنان در همان جام جهانی ۱۹۸۲ کسی است که گل او با پیراهن پورتو به بایرن مونیخ در فینال جام باشگاه‌های اروپا در سال ۱۹۸۷ یکی از تاریخ سازترین گل‌های فوتبال جهان به شمار می‌رود؛ ضربه پشت پای او باعث شد که این نوع ضربه و این نوع گل زنی برای همیشه به نام رباح ماجر ثبت شود.

بسیاری از فوتبال‌دوستان جهان الجزایر این گونه رباح ماجر می‌شناسند. بازیکنان تکنیکی و سطح بالایی مانند رباح ماجر در فوتبال سالیان اخیر الجزایر کم نبوده‌اند.

آنها در جام جهانی ۲۰۱۴ نسلی را ساخته بودند که آلمان، قهرمان همان دوره را تا آستانه حذف از جام پیش برد. این وجه از فوتبال الجزایر نیز این امید را در دل هواداران ایرانی ایجاد کرده بود که آنها از نظر فنی هم توانایی غلبه بر اتریش را دارند. اما در بازی امروز هم خبری از این فوتبال ناب نبود. 

تکرار تاریخ این بار برای خود الجزایر

در حالی که همه ایران چشم به بازی الجزایر و اتریش دوخته بودند تا یکی از آنها برنده شود و ایران به دور حذفی صعود کند، خود الجزایری‌ها چیزی بیشتر از یک مساوی از این بازی نمی‌خواستند.

۴۴ سال بعد از حذف از جام جهانی ۱۹۸۲ به خاطر تساوی اتریش مقابل آلمان غربی، الجزایر نه تنها دنبال انتقام از اتریش نبود، بلکه با عقل محاسبه‌گر، حتی پیروزی هم نمی‌خواست در ناخودآگاه خود یک تساوی را جست‌و‌جو می‌کرد تا در دور بعد با سوئیس بازی کند نه اسپانیا.

این نتیجه تصمیمی شاید منطقی بود که در آن خبری از روحیه جنگندگی شرقی نهفته در الجزایر نبود البته به حذف ایران از جام جهانی منجر شد. 

حالا شاید الجزایری‌ها بهتر درک کنند که چرا بازی اتریش و آلمان غربی در ۴۴ سال پیش با نتیجه دلخواه هر دو طرف پیش رفت؛ بدون آنکه تبانی‌ای در کار باشد.