نیویورک‌تایمز نوشت: اختلافات تند بر سر سیاست خارجی در قبال اسرائیل و ایران، حزب دموکرات و حزب جمهوری‌خواه را دچار شکاف کرده و به موضوعاتی تفرقه‌افکن تبدیل شده‌اند که نبرد برای کنترل کنگره در سال جاری را از نو شکل می‌دهند و حتی می‌توانند بر انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ نیز تأثیر بگذارند.

 

به گزارش سرویس بین الملل «انتخاب»؛ در ادامه این مطلب آمده است: این اختلافات، به‌ویژه در میان دموکرات‌ها، تاکنون اثر ماندگاری بر انتخابات میان‌دوره‌ای گذاشته است. افزایش نارضایتی از اسرائیل از زمان آغاز جنگ غزه، که نزدیک به سه سال از آن می‌گذرد، هفته گذشته به نیرویی تعیین‌کننده تبدیل شد؛ زمانی که دو نماینده دموکرات مستقر در مجلس نمایندگان از نیویورک، در انتخابات مقدماتی، کرسی خود را به رقبایی واگذار کردند که آن‌ها را به دلیل انتقاد ناکافی از متحد آمریکا، یعنی اسرائیل، هدف حمله قرار داده بودند.

 

در همین حال، هم حمایت آمریکا از اسرائیل و هم جنگ با ایران همچنان باعث شکاف در درون حزب جمهوری‌خواه، به‌ویژه در میان جنبش «دوباره آمریکا را عظیم کنیم» (MAGA) متعلق به دونالد ترامپ، شده است. انزواطلبانی که از وعده انتخاباتی ترامپ برای دور نگه داشتن آمریکا از جنگ‌های خارجی استقبال کرده بودند، اکنون می‌گویند با مداخله او در جنگ ایران و پیامد داخلی آن، یعنی جهش قیمت‌ها، احساس خیانت می‌کنند.

 

اخیراً جبهه تازه‌ای نیز علیه رئیس‌جمهور شکل گرفته است. اکنون که ترامپ در حال مذاکره با ایران است، با واکنش منفی جناح جنگ‌طلب حزب خود روبه‌رو شده؛ کسانی که معتقدند او نه‌تنها موفق به نابودی توان نظامی و هسته‌ای ایران نشده، بلکه حتی نتوانسته به حکومت تندرو این کشور پایان دهد.

 

این شکاف‌ها در سالی حساس از انتخابات میان‌دوره‌ای، که کنترل کنگره و سرنوشت برنامه‌های ترامپ در گرو آن است، نتایج انتخاباتی نگران‌کننده‌ای به همراه آورده‌اند. برخی از دموکرات‌های میانه‌رو شکست خورده‌اند و شماری دیگر نیز در رقابت‌های آینده در معرض خطر قرار دارند. از سوی دیگر، بخشی از رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه در انتخابات شرکت نمی‌کنند؛ روندی که اگر تا ماه نوامبر ادامه یابد، می‌تواند برای این حزب فاجعه‌بار باشد.

 

تمام این تحولات، منتقدانی را جسورتر کرده است که می‌خواهند برای همیشه ایدئولوژی و برنامه‌های سیاسی احزاب خود را دگرگون کنند و قصد دارند این نبرد را به انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۲۸ نیز بکشانند.

 

رهبران هر دو حزب ظاهراً نمی‌دانند چگونه باید با پایگاه‌های رأی‌دهنده‌ای که هر روز ناآرام‌تر و غیرقابل پیش‌بینی‌تر می‌شوند، برخورد کنند.

 

دموکرات‌ها به‌ویژه از موفقیت جناح چپ رادیکال در انتخابات مقدماتی سه‌شنبه گذشته در نیویورک شوکه شدند. رأی‌دهندگان دو سوسیالیست دموکرات را نامزد کردند که مواضع و ادبیاتی ضداسرائیلی داشتند.

 

«مت بنت»، یکی از بنیان‌گذاران اندیشکده میانه‌روی «Third Way»، گفت: «باید راهی پیدا کنیم که این موضوع حزب را از هم نپاشد.»

 

او فضای حاکم بر دموکرات‌ها پس از نتایج انتخابات سه‌شنبه را نوعی «وحشت» توصیف کرد؛ نگرانی از اینکه رشد نامزدهای چپ افراطی، رأی‌دهندگان یهودی و میانه‌رو را از حزب دور کند.

 

در حزب جمهوری‌خواه نیز اختلافات بر سر حمایت از اسرائیل وجود دارد. جنگ ایران تنش‌های قدیمی بر سر معنای واقعی شعار «اول آمریکا» ــ شعار پرطرفدار اما مبهم ترامپ ــ را تشدید کرده است؛ اینکه این شعار در عمل، هنگام حمایت از اسرائیل در درگیری‌های خاورمیانه، چه معنایی دارد.

 

«مگین کلی»، مجری و پادکستر، اوایل این ماه در گفت‌وگو با معاون رئیس‌جمهور، جی‌دی ونس، گفت: «به‌نظر من ــ و احتمالاً برای بیشتر کسانی که راست‌گرا یا مستقلِ متمایل به راست هستند ــ دعوا با چپ خیلی لذت‌بخش‌تر است. اما از وقتی این ماجرا شروع شد، اوضاع در اردوگاه محافظه‌کاران شبیه یک جنگ داخلی شده است.»

 

با این حال، نفوذ ترامپ بر حزبش همچنان بسیار قدرتمند است و جمهوری‌خواهانی که او آن‌ها را به کمبود وفاداری متهم کرده بود، در انتخابات مقدماتی شکست خورده‌اند. همین نفوذ، بخشی از اختلافات داخلی حزب را مهار کرده است.

 

 

نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که مناقشه اسرائیل و فلسطین، نگرش رأی‌دهندگان دموکرات را به‌طور اساسی تغییر داده و اکنون بیشتر آن‌ها در همدردی با فلسطینیان هم‌نظر هستند. بسیاری از چهره‌های برجسته دموکرات نیز اکنون با صراحت بیشتری از اسرائیل انتقاد می‌کنند.

 

با این حال، ادبیات حامی فلسطین که از سوی نامزدهای چپ افراطی مطرح می‌شود، همچنان برخی از دموکرات‌های جریان اصلی را ناراحت می‌کند. «اسکات استرینگر»، رئیس پیشین اداره حسابرسی شهر نیویورک، گفت بخشی از این سخنان مصداق «یهودستیزی آشکار» است.

 

او افزود: «اگر گروهی که شاید فعلاً موفقیت انتخاباتی موقتی به دست آورده، تصور کند مسیر پیش‌رو استفاده از یهودستیزی به‌عنوان ابزاری برای ایجاد شکاف است، آن‌وقت نبردی درون حزب دموکرات شکل خواهد گرفت.»

 

این تنش‌ها تاکنون فقط در ایالت‌ها یا حوزه‌های انتخابیه‌ای به نتایج قاطع در انتخابات مقدماتی منجر شده‌اند که اساساً رقابتی نیستند. رقابت‌های نیویورک احتمالاً فقط حوزه‌هایی را که از قبل دموکرات بودند، به مناطقی حتی آبی‌تر تبدیل خواهد کرد.

 

نگرانی دموکرات‌های جریان اصلی این است که نامزدهای چپ افراطی در انتخابات مقدماتی حوزه‌های رقابتی پیروز شوند اما در انتخابات سراسری، که انتظار می‌رود مسائل اقتصادی عامل اصلی تصمیم رأی‌دهندگان باشد، نتوانند حمایت طیف متنوع‌تری از رأی‌دهندگان را جلب کنند.

 

ترامپ نیز از هم‌اکنون برندگان سوسیالیست دموکرات نیویورک ــ که از حمایت شهردار «زوهران ممدانی» برخوردار بودند ــ را «کمونیست» نامیده است.

 

«هیلی سوایفر»، مدیر اجرایی شورای یهودیان دموکرات آمریکا، گفت: «دونالد ترامپ می‌خواهد چنین القا کند که حزب دموکرات یا به دست سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا (DSA) افتاده یا زیر سلطه شهردار ممدانی است، در حالی که چنین چیزی واقعیت ندارد.»

 

او افزود: «این نامزدهای نیویورک در هیچ جای دیگری نمی‌توانند پیروز شوند.»

 

اما این موضوع مانع تلاش آن‌ها نشده است. چهره‌های مترقی چپ افراطی اکنون در چندین ایالت، از جمله کلرادو، میشیگان و ویسکانسین، نامزد انتخابات هستند تا این باور رایج را به چالش بکشند که تندروها نمی‌توانند در ایالت‌های سرنوشت‌ساز پیروز شوند. آن‌ها استدلال می‌کنند که زمان آزمودن رویکردی متفاوت فرا رسیده؛ رویکردی که شاید بتواند بخشی از رأی‌دهندگان ترامپ را نیز جذب کند. البته این نظریه تا انتخابات پاییز محک نخواهد خورد.

 

رهبران دموکرات بیش از همه نگران انتخابات مقدماتی سنای میشیگان در ماه اوت هستند؛ رقابتی که معتقدند برای کسب اکثریت سنا در انتخابات نوامبر، پیروزی در آن ضروری است.

 

سناتور «چاک شومر»، رهبر اقلیت سنا از نیویورک، که از نامزدهای میانه‌رو برای بازپس‌گیری کرسی‌های جمهوری‌خواهان حمایت کرده، از نماینده کنگره «هیلی استیونز» در برابر «دکتر عبدالسید»، مقام پیشین حوزه بهداشت عمومی و چهره‌ای مترقی، پشتیبانی می‌کند.

 

«ریچارد چوبا»، نظرسنج میشیگانی، گفت نتیجه‌گیری درباره میشیگان بر اساس انتخابات مقدماتی نیویورک «اشتباهی بزرگ» خواهد بود.

 

او گفت: «ترکیب رأی‌دهندگان دموکرات در انتخابات مقدماتی ماه اوت در میشیگان، اصلاً شبیه رأی‌دهندگان انتخابات مقدماتی نیویورک نیست.»

 

به گفته او، رأی‌دهندگان میشیگان مسن‌تر هستند، تحصیلات دانشگاهی کمتری دارند و حدود ۳۰ درصد آن‌ها سیاه‌پوست‌اند.

 

چوبا همچنین گفت که اگرچه بیشتر رأی‌دهندگان دموکرات در این ایالت مسئله غزه را مهم می‌دانند، اما «غزه همواره در انتهای فهرست موضوعاتی قرار می‌گیرد که واقعاً مردم را به پای صندوق رأی می‌کشاند.»

 

با این حال، دکتر عبدالسید در مصاحبه‌ای گفت رأی‌دهندگان میشیگان نیز احساساتی مشابه رأی‌دهندگان نیویورک دارند؛ اینکه سیاستمداران بیش از آنکه به ارزان‌تر کردن مواد غذایی، اجاره مسکن یا خانه‌دار شدن مردم فکر کنند، به جمع‌آوری کمک‌های مالی از شرکت‌ها علاقه‌مندند.

 

او روز جمعه گفت: «مردم از همه این‌ها به ستوه آمده‌اند و دنبال پاسخ هستند. اما به نظر می‌رسد هیچ‌یک از دو حزب پاسخی برای آن‌ها ندارد.»

 

او افزود: «اشتباه می‌کنیم اگر فکر کنیم غزه مسئله‌ای مرتبط با معیشت مردم نیست. مردم می‌دانند که پول آن‌ها صرف کشتن انسان‌های دیگر می‌شود.»

 

 

نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که در مجموع، جمهوری‌خواهان همچنان با قاطعیت از ترامپ حمایت می‌کنند. بیشتر نامزدهای مورد حمایت او در انتخابات مقدماتی پیروز شده‌اند، هرچند در برخی رقابت‌های فرمانداری استثناهایی وجود داشته است.

 

اما شکاف نسلی در سیاست خارجی کاملاً آشکار است. بر اساس نظرسنجی مشترک نیویورک‌تایمز و مؤسسه سیه‌نا که در ماه مه انجام شد، ۵۳ درصد جمهوری‌خواهان زیر ۴۵ سال از نحوه مدیریت ترامپ در جنگ ایران ناراضی هستند، در حالی که ۷۵ درصد جمهوری‌خواهان مسن‌تر عملکرد او را تأیید می‌کنند.

 

جمهوری‌خواهان از زمان ظهور ترامپ در سال ۲۰۱۶ ناچار شدند با این پرسش‌ها دست‌وپنجه نرم کنند. به‌مرور، حزب به تصویر مطلوب ترامپ ــ یعنی حزبی حامی تعرفه‌های تجاری و مخالف مداخله نظامی ــ تبدیل شد و رأی‌دهندگان جدیدی را که این مواضع را جذاب می‌دانستند، جذب کرد.

 

همین تحول باعث شد حمایت ترامپ از نخست‌وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، و عملیات نظامی او در غزه، و حتی بیشتر از آن تصمیم دولت ترامپ برای حمله به ایران، برای بخشی از رأی‌دهندگان MAGA بسیار دشوار و غیرقابل پذیرش باشد.

 

در همان روزی که دو سوسیالیست دموکرات در نیویورک پیروز شدند، «مارجوری تیلور گرین»، نماینده سابق کنگره و چهره جنجالی جمهوری‌خواه، اعلام کرد به دلیل مخالفت با جنگ ایران از حزب جمهوری‌خواه خارج می‌شود. او به دنبال «تاکر کارلسون»، غول رسانه‌ای محافظه‌کار، این تصمیم را گرفت؛ کارلسون نیز با استناد به همین دلیل از حزب کناره‌گیری کرده بود.

 

در ماه آوریل، ترامپ مگین کلی، تاکر کارلسون و چند پادکستر راست‌گرای دیگر را که از جنگ ایران انتقاد کرده بودند، «دیوانه» و «دردسرساز» خواند.

 

اما حضور جی‌دی ونس در پادکست پرطرفدار مگین کلی برای دفاع از توافق اولیه صلح با ایران نشان داد که کاخ سفید نسبت به اختلافات درون جناح راست بر سر سیاست خارجی کاملاً آگاه است.

 

از نگاه مگین کلی و تاکر کارلسون، جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران خیانتی به وعده‌های ترامپ برای دور نگه داشتن آمریکا از درگیری‌های خاورمیانه بود و نشان داد که اسرائیل همچنان جایگاهی استثنایی در سیاست خارجی آمریکا دارد. در حالی که ترامپ از متحدان سنتی آمریکا در اروپا و آسیا فاصله می‌گرفت، همزمان روابط با اسرائیل را بیش از پیش تقویت می‌کرد.

 

اما در دو هفته اخیر، با دستیابی دولت به یک توافق اولیه با ایران، جهت این بحث بار دیگر تغییر کرد. این توافق، همان جمهوری‌خواهانی را که با شور و شوق از تصمیم ترامپ برای آغاز جنگ در ماه فوریه حمایت کرده بودند، خشمگین کرد.

 

«مارک آر. لوین»، مجری جنگ‌طلب شبکه فاکس‌نیوز، تلاش دولت برای دیپلماسی با ایران را «یکی از شوک‌آورترین چرخش‌ها در تاریخ نظامی و دیپلماتیک» توصیف کرد.

 

پیامدهای انتخاباتی این درگیری‌های درون‌حزبی هنوز کاملاً روشن نیست. «توماس مسی»، نماینده جمهوری‌خواه ایالت کنتاکی و سرسخت‌ترین منتقد جنگ ایران در مجلس نمایندگان، در ماه مه انتخابات مقدماتی را به رقیبی واگذار کرد که از حمایت گسترده حامیان مالی طرفدار اسرائیل برخوردار بود.

 

ابعاد واقعی شکاف‌های دو حزب احتمالاً تا پس از انتخابات میان‌دوره‌ای مشخص نخواهد شد؛ بسته به اینکه نامزدهای طرفدار سیاست‌های ضد مداخله‌گرایانه در هر دو حزب چه عملکردی داشته باشند. شاید حتی تا آغاز رقابت‌های انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ نیز تصویر کامل این شکاف‌ها روشن نشود؛ چرا که انتخابات ریاست‌جمهوری، به‌ویژه در سالی که رئیس‌جمهور مستقر نامزد نباشد، به‌طور طبیعی زمینه بحث درباره پرسش‌های کلان سیاست خارجی و نقش آمریکا در جهان را فراهم می‌کند.

 

«رابرت بلیزارد»، نظرسنج جمهوری‌خواه، در پایان گفت: «تماشای شکاف‌های درون‌حزبی واقعاً جالب خواهد بود. غیرمداخله‌گرایانِ MAGA با شعار "اول آمریکا" و دموکرات‌های مترقی، در روز انتخابات به یک نامزد رأی نخواهند داد، اما از نظر کارکردی، در یک جبهه قرار گرفته‌اند.»