هاتف هاتفی‌پور، توسعه پژوه؛ در هندسه قدرت جهانی، دورانِ سیادتِ سخت‌افزارها به سر آمده و اکنون این «روایت» است که مرزهای نفوذ و سلطه را ترسیم می‌کند. در عصرِ حاضر، میدانِ نبرد از سنگرهای خاکی به صفحه‌های نمایش و از غرشِ توپ‌ها به زمزمه‌ی کلمات جابجا شده است.

 

در این میان، پرسشی سترگ فراروی سیاست‌گذاران رسانه‌ای ماست: آیا می‌توان با کوبیدن بر طبلِ انسداد، در سمفونیِ جهانیِ روایت‌ها، نغمه‌ای پیروزمندانه نواخت؟

 

واقعیتِ تلخ آن است که سیاستِ «فیلترینگ» و تحدیدِ دسترسی به فضای مجازی، بیش از آنکه بر پیکره‌ی بدخواهان لرزه اندازد، بازوانِ توانمندِ جبهه‌ی داخلی را به زنجیر کشیده است. ما در حالی از صیانت سخن می‌گوییم که با دستان خود، نیروهای تبیین‌گر و صاحبانِ قلم و اندیشه را از حضور در «خطِ مقدمِ دیجیتال» بازداشته‌ایم. این محدودیت‌ها، نه یک حصارِ امن، که نوعی «خودتحریمیِ رسانه‌ای» است؛ چرا که میدانِ نبردِ جهانی، خلأ را برنمی‌تابد و هر جا که صدا به لکنت بیفتد، غوغایِ دروغ گوش فلک را کر خواهد کرد.

 

سخن بر سرِ ابزار است؛ ابزاری که اگرچه در دستِ رقیب است، اما میدانِ بازیِ ماست. وقتی بسترهای ارتباطیِ جهانی را به رویِ نخبگان و تولیدکنندگان محتوایِ داخلی می‌بندیم، در حقیقت نه‌تنها جریانِ مخالف را مهار نکرده‌ایم، بلکه حقِ روایت را از خود سلب نموده‌ایم. در این سکوتِ اجباری، جهان تنها روایت‌هایی را می‌شنود که بر علیه ما کوک شده‌اند. این نه یک دفاعِ هوشمندانه، که به‌مثابهِ پاس‌گلی است به حریفی که در کمینِ غیبتِ ما نشسته تا تصویرِ دلخواه خود را بر بومِ افکار عمومی نقش کند.

 

باید به هوش بود؛ حقانیت در پستو باقی نمی‌ماند. اگر می‌خواهیم در این کارزارِ نرم، سربلند باشیم، راهی جز حضورِ مقتدرانه، هوشمند و بی واسطه در بطنِ پلتفرم‌های جهانی نداریم. نبردِ روایت‌ها، نبردِ حذف نیست؛ نبردِ غلبه است. غلبه با بستنِ درها حاصل نمی‌شود، بلکه با گشودنِ دریچه‌هایی به سویِ حقیقت و مسلح کردنِ نیروهای خودی به ابزارهای روزآمدِ تولید محتوا میسر است.

 

فراموش نکنیم که در ساحتِ رسانه، هر بن‌بستی که پیشِ رویِ «خودی» ایجاد شود، اتوبانی است که برای «دیگری» ساخته‌ایم. 

عصرِ انحصارِ پیام به پایان رسیده و اکنون زمانِ آن است که با اعتماد به توانِ فکری و هنریِ فرزندانِ این مرز و بوم، اجازه دهیم روایتِ اصیلِ ایران، در هیاهویِ کرکننده‌ی رسانه‌های بیگانه، جایگاهِ بایسته‌ی خود را باز یابد. 

پیروزی در میدان، پیش از آنکه محتاجِ فیلتر باشد، نیازمندِ تبیین است و این مهم در غیابِ تریبون، تنها نجوا کردنی است که به گوشِ هیچ‌کس نخواهد رسید.