دنیس سیترونوویچ، رئیس سابق میز ایران در سازمان اطلاعات نظامی اسرائیل در تحلیلی عنوان کرد: احساسات درونی و تهدیدها این مشکل را حل نخواهند کرد. پس از نزدیک به شش ماه درگیری با ایران به شکل‌های مختلف، دولت ترامپ همچنان به نظر می‌رسد ماهیت حکومتی را که با آن روبه‌روست، دست‌کم می‌گیرد.

به گزارش «انتخاب»، او ادامه داد: سیاست آمریکا باید با یک فرض اساسی و واقع‌بینانه آغاز شود: بعید است ایران صرفاً به دلیل افزایش فشار نظامی تسلیم شود. پرسش اصلی این است که واشنگتن انتظار دارد چه چیزی به دست آورد. آیا معتقد است تهران برنامه موشکی خود را کنار خواهد گذاشت، حق غنی‌سازی اورانیوم را واگذار خواهد کرد، یا از چیزی که آن را جایگاه راهبردی خود در تنگه هرمز می‌داند، عقب‌نشینی خواهد کرد؟ شواهد اندکی وجود دارد که نشان دهد جمهوری اسلامی آماده است درباره مسائلی که آنها را بنیادی برای انقلاب اسلامی می‌داند، امتیاز بدهد. برعکس، به نظر می‌رسد تهران متقاعد شده است که با گذشت زمان، این اراده سیاسی واشنگتن است که ابتدا تضعیف خواهد شد.

اگر این فرض، مبنای راهبرد کنونی باشد، ناامیدی تقریباً اجتناب‌ناپذیر است. ایران قرار نیست برای توافق التماس کند یا دارایی‌های راهبردی اصلی خود را تسلیم کند. در عوض، پیامدهای محتمل عبارت‌اند از ادامه فشار صعودی بر قیمت جهانی نفت و افزایش سرخوردگی در واشنگتن، زیرا انتظارات با واقعیت برخورد خواهد کرد.

انتقام‌گیری یک راهبرد نیست و یک کارزار بمباران بدون هدف سیاسی مشخص، بعید است نتیجه مطلوب را به همراه داشته باشد. اگر هدف این است که ایران را وادار کنند در شرایطی به‌مراتب ضعیف‌تر به میز مذاکره بازگردد، این هدف روزبه‌روز غیرواقع‌بینانه‌تر به نظر می‌رسد.

سیاست‌گذاران باید درباره هزینه‌ها دیدی واقع‌بینانه داشته باشند. راهبردی که بر وادار کردن ایران به تسلیم از طریق فشار متمرکز باشد، خطر تحمیل هزینه‌های اقتصادی و راهبردی قابل‌توجهی بر آمریکا و متحدانش را دارد، بدون آنکه اهداف سیاسی مورد نظر را محقق کند.

ایران به‌هیچ‌وجه آسیب‌ناپذیر نیست. این کشور ضعف‌های قابل‌توجه نظامی، اقتصادی و اجتماعی دارد که می‌توان از آنها بهره‌برداری کرد. اما یک واقعیت همچنان اجتناب‌ناپذیر است: مقابله با ایران نیازمند زمان، تعهد سیاسی پایدار، آمادگی برای تحمل تلفات، هزینه‌های اقتصادی سنگین و منابع عظیم نظامی است.

تا زمانی که دولت آمریکا حاضر نباشد چنین هزینه‌هایی را بپذیرد، ادامه کارزار کنونی ــ حتی اگر موفقیت‌های تاکتیکی به همراه داشته باشد ــ بعید است ایران را به نقطه شکست راهبردی برساند. بلکه اگر کارزار طولانی شود، بدون آنکه منابع یا اراده سیاسی لازم برای دستیابی به نتیجه قاطع وجود داشته باشد، ممکن است این باور تهران را تقویت کند که می‌تواند صرفاً با دوام آوردن و فرسوده کردن واشنگتن پیروز شود.