مصطفی حقبین: وزیر ارتباطات کاری کرد که کمتر کسی جراتش را داشته: پرده از جلسات محرمانه برداشت و علنی گفت آنچه تا دیروز فقط پشت درهای بسته زمزمه میشد. یک جمعیت اندک اما پرهیاهو معتقدند اینترنت صرفاً برای ۱۰ تا ۱۲ درصد جمعیت کشور کافی است.
این افشاگری ساده نبود. گفتن حرفی که در فضای طبقهبندیشده رد و بدل میشود، یعنی عبور از خط قرمز نانوشته. وزیر نه فقط موضع گرفت، بلکه منبع ادعا را هم لو داد: جلسات محرمانه. این یعنی جسارت در برابر جریانی که سالها در سایه تصمیم میگرفت و هزینهاش را ملت میپرداخت.
کافی است؟ برای چه؟ برای کدام زندگی؟ برای کدام آینده؟ اینان که در تاریکی آن جلسات، دسترسی برابر را مسخره میکنند، آیا فرزندان خود را هم جزو همان دوازده درصد میدانند؟ یا اینترنت بدون محدودیت را حق انحصاری خود و بستگانشان میخواهند و بقیه را به تاریکی میفرستند؟ پرسش وزیر دقیق و چکشی بود: آیا شما خودتان را هم جزو آن اقلیت محدود حساب میکنید؟
این اقلیت شارلاتان و ایرانستیز نه از دلسوزی برای امنیت، که از ترس آگاهی و رقابت حرف میزند. اینترنت را تهدید میبیند، نه ابزار پیشرفت؛ امتیاز طبقاتی میداند، نه حق عمومی. وزیر درست گفت: امروز اینترنت فقط نیاز پژوهشگر نیست. زن خانهدار، کارگر، نجار، کسبوکار کوچک و هر شهروندی برای زیستن در این عصر به آن نیاز دارد. محدودیت گسترده یعنی خداحافظی با هوش مصنوعی، اقتصاد دیجیتال و سرمایه اجتماعی.
در روزهای سخت جنگهای تحمیلی و حوادث پیشین، همین جریانها کوشیدند دسترسی یکسان را سد کنند. وزیر اما از تلاش شبانهروزی برای بازگرداندن اینترنت برابر سخن گفت؛ نه بهعنوان لطف، که بهعنوان وظیفه. و حالا با افشای آن دیدگاه محرمانه، نشان داد که حاضر نیست دوباره ملت را به دوازده درصد فروکاهد.
انحصار در هر حوزهای، از خودرو تا فناوری، اول تحقیق و توسعه را میکشد. دفاع از این انحصار، دفاع از رکود است. مسیر عقلانی چیز دیگری است: تقویت زیرساخت، حفظ اختیارات قانونی دولت در برابر نهادهای غیرپاسخگو، و تعامل با جهان بهجای انزوای خودخواسته.
وزیر با این موضع، نه فقط یک ادعا را رد کرد، بلکه تابوی سکوت درباره تصمیمهای پشتپردهی مرتبط با فیلترینگ را در دولت پزشکیان شکست. هیاهوی آن اقلیت همیشه بلند بوده؛ جسارت وزیر اما اینبار بلندتر. اینترنت برای همه، یا برای هیچکس. این خط پایان بازی آنهاست.
