آن روزها در همین خیابان لاله‌زار سه سینما وجود داشت که یکی از آن‌ها به نام «مایاک»... مخصوص خانم‌ها بود؛ یعنی زن‌های چادر چاقچوری دسته‌دسته می‌آمدند و روی نیمکت‌های هفت‌هشت‌نفره می‌نشستند و فیلم‌های چارلی چاپلین و ماژوخین را تماشا می‌کردند. یک نفر از خانم‌ها نیز به عنوان مترجم جلوی پرده‌ می‌ایستاد و موضوع را برای تماشاچیان ترجمه می‌کرد... اما چه ترجمه‌ای؟!...