دختر ناز پرورده یک خانواده اشرافی که پدرش او را «پرنسس من» می‌خواند اکنون دوشیزه هفتاد ساله تنهایی است و دیگر بر موهای رنگ باخته‌اش در خاکستر ایام کسی دستی به نوازش نمی‌کشد و دور از آن قیل و قال دوران زندگی پرتجمل نوجوانی، نه همدمی برایش باقی مانده تا تکیه‌گاهش باشد و نه فرزندی که در دوران پیری غمخوارش شود. او به دادگاه خانواده-مستقر در مجتمع قضایی ونک- آمده بود تا شاید برای گذران زندگی‌اش در تنهایی به نفقه ناچیزش اندکی اضافه شود.