محمدعلی آهنگران در کانال تلگرامی خود نوشت:

در اين روزها عالمان و فقيهاني كه خود را شايسته عضويت در مجلس خبرگان رهبري ميدانند براي ثبت نام و اعلام نامزدي به وزارت كشور و فرمانداريها مراجعه مي كنند. علمايي  نظير حضرات  آيات موسوي بجنوردي ، امجد،  نورمفيدي ، هاشمي شاهرودي و ... كه از شاگردان برجسته امام خميني رضوان الله تعالي عليه بودند. اما جاي يكي از اصحاب با وفاي امام راحل بي اندازه خالي است. مرحوم آيت الله شيخ محمد رضا توسلي را مي گويم. او كه پس از استقرار امام خميني در جماران و تا زمان حيات امام رئيس دفتر ايشان و عضو شوراي بازنگري قانون اساسي و مجمع تشخيص مصلحت نظام بود. همو كه در رحلتي شهادت گونه نه تا آخرين دقايق كه تا واپسين ثانيه هاي عمر شريف خويش را در راه دفاع از امام و يادگاران امام صرف كرد.

خوب است براي آشنايي نسل جوان و يا كساني كه حافظه تاريخي ضعيفي دارند ماجراي ارتحال اين فقيه نستوه را مرور كنيم. آيت الله حاج سيد حسن خميني يادگار امام راحل در پاييز سال ٨٦ بر طبق روحيه حق خواهي و اصلاح گري خويش به روند ناصواب رد صلاحيت گسترده برخي نامزدها در انتخابات مجلس هشتم و همچنين دخالتهاي غير قانوني برخي نظاميان در سياست اعتراض كردند و همين موضوع بهانه مناسب را به دست مخالفان حاج سيد حسن آقا داد تا مكنونات قلبي خود را آشكار سازند. اینگونه بود که سایت نوسازی متعلق به جريان نزديك به دولت آن روز و دلواپسان امروز در مطلبی سراسر توهین آمیز از «راز لپ‌های گل انداخته سید حسن خمینی» نوشت و اين زماني بود كه هنوز نه بهانه اي به نام فتنه ٨٨ وجود داشت و نه ساختمان حرم به پايان رسيده بود كه آتش تهيه اي براي تخريب يادگار امام فراهم آورد. واکنش‌های به این مطلب اما آنقدر گسترده بود که حتی دولت احمدی‌نژاد هم ارتباط خود را با این سایت منکر شد.

مرحوم آیت الله توسلی گویی آینده را می‌دید و خطر این توهین را بیش و پیش از دیگران دریافته بود، این توهین‌ها نه سید حسن خمینی که راه خمینی را نشانه رفته بود و از همین رو چند روز بعد از توهین، رئیس دفتر امام راحل در جلسه مجمع تشخیص مصلحت نظام به عنوان سخنران پیش از دستور به هشدار درباره گروهی مقدس‌نما و متحجر و واپسگرا پرداخت که در قالب دفاع از امام، فرزندان، دوستان، یاران و بیت ایشان را مورد توهین و برخورد قرار خواهند داد.او از خوابی گفت که در آن امام خمینی به حاج سيد حسن آقا می‌گفتند:« حسن من را دارند از این خانه بیرون می‌کنند» و به نامه‌ای از امام راحل در 23 آبان 61 اشاره کرد که بنیانگذار جمهوری اسلامی در آن نوشته بود:«در پیش گروههایی و اشخاصی گناهانی نابخشودنی دارم. و احتمال قوی می‌دهم که پس از من برای انتقام جویی از من به بعضی نزدیکان و دوستانم تهمت ها که من آنها را ناروا می‌دانم بزنند. و به آتشی که باید مرا بسوزانند، آنان را بسوزانند. و احیانا به صورت دفاع از من، انتقام مرا از آنها بگیرند.»

او سپس گفت که سيد حسن آقا، مسئول مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام است و اگر ايشان نتواند ديدگاه‌هاي امام را بيان کند، چه کسي مي‌تواند اين کار را انجام دهد؟

مرحوم توسلي با بيان هر کدام از اين جملات به شدت با بغض سخن مي‌گفت و در مواردي اشک ريخت و با گريه ادامه سخن مي‌داد و از شدت تأثر، منقطع سخن مي‌گفت.

او خاطره اي از امام را یادآور شد که فرموده‌اند مبارزه و سختي‌ها براي پيروزي انقلاب، تنها گلوله و سرنيزه نبود که اگر بود، تحملش بسيار آسانتر بود، بلکه زخم زبان‌ها و طعنه‌ها، بسيار دردناکتر و جگرسوزتر از گلوله است

آيت‌الله توسلي در بيان اين سخنان، باز هم به گريه افتاد و در حالي که بار ديگر، سخن ديگري از امام درباره متحجران و مقدس‌نماها و واپسگراها را بيان مي‌کرد، در زماني که به کلمه «واپسگراها» رسيد، از روي صندلي به پايين افتاد. سخنرانی‌ آیت الله توسلی ناتمام ماند، قلب او یاری نکرد و پس از همین سخنرانی نیمه تمام بود كه در بيمارستان جان به جان آفرين تسليم كرد.

خداوند روح آن مجاهد راه امام را با اولياء خويش محشور فرمايد. او كجاست تا ببيند همين جماعت مقدس نماي واپسگرا چگونه با شمشيرهاي آخته به بيت شريف امام و يادگار ارزشمند او هجمه كرده اند؟ كجاست تا ببيند نواده امام راحل را ضلعي از مثلث و مربع تفوذ دشمن تعريف كرده اند ؟ كجاست تا ببيند ...