فردا (شنبه) هشتادوششمين سالروز تولد «داريو فو»، نويسنده‌ي سرشناس ايتاليايي برنده‌ي نوبل ادبيات است.

به گزارش ايسنا، «داريو فو» متولد 24 مارس 1926، از تاثيرگذارترين نويسندگان معاصر ايتالياست که علاوه‌بر نويسندگي، به کارگرداني، طراحي صحنه و لباس، بازيگري و آهنگسازي نيز پرداخته است.

وي در دهکده‌ي «سن‌جانو» از توابع «وارزه‌» ايتاليا در خانواده‌اي با گرايشات ضدفاشيستي متولد شد. پدرش کارمند راه‌آهن بود و به‌همين خاطر، بيشتر دوران کودکي «داريو» در سفر از شهري به شهر ديگر گذشت. وي در ديدارهايي که از مزرعه‌ي پدربزرگش داشت با پيرمرد براي فروش محصولاتش همراه مي‌شد. پدربزرگ براي جلب نظر مردم شهر به نقل داستان‌هاي جذاب مي‌پرداخت و نخستين آشنايي «داريو» با داستان‌سرايي در همين دوران اتفاق افتاد.

در سال 1940، هنگامي که وي بسيار جوان بود به شهر ميلان نقل مکان کرد و در آکادمي هنرهاي زيباي «بررا» مشغول تحصيل شد. پس از جنگ، در دانشکده‌ي معماري پلي‌تكنيك ميلان ثبت نام کرد، اما دانشگاه را نيمه‌تمام گذاشت.

مادرش زني روشنفکر و سرزنده بود و در محيط پرشوري که در خانه ايجاد کرده بود، «داريو»ي جوان توانست با نويسندگان بزرگي همچون «برتولت برشت»، «ولاديمير ماياكوفسكي» و«فدريكو گارسيا لوركا» آشنا شود. وي در سال 1952 و با نوشتن مونولوگ‌هايي براي راديو، همکاري‌اش را با راديو و تلويزيون دولتي ايتاليا آغاز کرد.

در سال‌ 1954 با«فرانكا رامه»، بازيگر اصلي آثارش ازدواج کرد و پنج سال بعد کمپاني «فو ـ رامه» که تعدادي از آثار مهم وي همچون «مقصر هميشه شيطان است» محصول فعاليت‌هاي آن است را تاسيس کرد. نمايشنامه‌هاي سياسي مربوط به اين دوره از زندگي «فو» با طعم تلخ نقد اجتماعي، قهرمانان نادرست، بروکراسي دولتي و امپريالسم آمريكايي را هدف قرار داده بودند. «فو» همواره يكي از مخالفان سيستم سياسي و اجتماعي دوران خود بود و اين مخالفت‌ها را در غالب آثار تئاتري که اکثرا با سانسور مواجه مي‌شدند، به نمايش مي‌گذاشت.

در سال 1962 به دعوت مدير تلويزيون ايتاليا نويسندگي و کارگرداني يک برنامه‌ي تلويزيوني را برعهده گرفت، اما تعدادي از نوشته‌ها به دليل داشتن محتواي سياسي، دچار سانسور شديد شدند. «داريو فو» و همسرش به‌عنوان اعتراض، برنامه را ترک کردند و کناره‌گيري آنها از راديو و تلويزيون تا 15 سال بعد ادامه پيدا کرد. در فاصله‌ي اين سال‌ها «داريو فو» بيشتر به کارگرداني آثار نمايشي پرداخت.

در سال 1969 يکي از مطرح‌ترين آثارش «اسرار کمدي» که کنکاشي است در شناخت ريشه‌هاي فرهنگ عامه به روي صحنه برد. اين مونولوگ بلند که در آن از زبان «گرملوت» به شيوه‌اي سرگرم‌کننده استفاده شده، با استقبال شديد تماشاگران مواجه مي‌شود. «گرملوت» مخلوطي از «زبان محلي دره‌پو»، «شيوه بيان قرون وسطايي» و مترادف‌هاي خلق‌شده توسط خود «فو» است. بسياري اين اثر را شاهکار «داريو فو» مي‌دانند . در سال‌هاي پس از آن به نوشتن متون نمايشي و آموزشي پرداخت که از جمله آنها «فرهنگ کوچک هنرپيشه» (1987) است که به فارسي نيز برگردانده شده است. در سال‌هاي 78ـ 1977 «فو» به يکي از شناخته‌شده‌ترين نويسندگان ايتاليا در عرصه‌ي بين‌المللي بدل شد و آثارش در 50 کشور جهان چاپ و به 30 زبان ترجمه شدند.

«داريو فو» در سال 1997 ميلادي موفق به دريافت جايزه‌ي نوبل ادبيات شد. از آثار مشهور اين نويسنده‌ي بنام مي‌توان به «اسرار کمدي»، «مرگ تصادفي يك آنارشيست»، «حساب پرداخت نمي‌شه!» و «نگهبان تقاطع جاده و راه‌آهن» اشاره كرد. اين آثار به فارسي نيز ترجمه شده‌اند.