دنیس سیترونوویچ، عضو اندیشکده آمریکایی شورای آتلانتیک نوشت: فضای توافق محدود اما واقعی وجود دارد، مشروط بر اینکه توافق بر مسئله هستهای متمرکز شود و از گسترش موضوعات بیشتر که مبتنی بر اعلامیههای داوطلبانه ایران باشد و همچنین توافق عدم جنگ بین طرفین اجتناب شود.
به گزارش سرویس بینالملل «انتخاب»، در ادامه این مطلب آمده: توافق به طور واقعبینانه میتواند شامل موارد زیر باشد:
کاهش ریسک هستهای (مهمترین منافع آمریکا طبق اظهارات رئیسجمهور و معاونش): خارج کردن، رقیق کردن یا تبدیل اورانیوم غنیشده با سطح بالا در اختیار ایران، با تمرکز بر حدود ۴۴۰ کیلوگرم غنیشده تا ۶۰٪.
محدودیتها برای افزایش زمان دستیابی به سلاح (Breakout Time): از جمله توقف طولانی مدت غنیسازی در ایران در ازای به رسمیت شناختن حق غنیسازی ایران و همچنین گزینههایی برای ایجاد کنسرسیوم منطقهای مستقر در ایران.
راستیآزمایی و نظارت شدید: نظارت قوی و پایش مستمر شامل مکانیسمهای هشدار زودهنگام برای فعالیتهای مخفی.
تعهد صریح ایران به عدم ساخت سلاح هستهای با استفاده از ابزارهای مشروع داخلی.
رفع تحریمها: بهصورت مشروط و مرحلهای و مرتبط با پایبندی ایران به تعهدات و مکانیزم «Snapback» (بازگشت سریع تحریمها).
تعهدات داوطلبانه ایران در حوزه موشکی: محدود به سیستمهایی که ممکن است آمریکا را تهدید کنند و بدون ایجاد رژیم موشکی رسمی.
توافق عدم جنگ بین آمریکا و ایران که شامل نیروهای نیابتی نیز میشود.
چه مواردی در توافق نخواهد بود؟
محدودیتهای جامع موشکی: شامل محدودیت برد، تعداد یا کیفیت موشکهای ایران، زیرا این مسئله در تهران به عنوان خلع سلاح اصلی بازدارندگی آنها تلقی میشود.
قطع تأمین مالی نیروهای نیابتی: که ایران در هر صورت می گوید انجام نمیدهد.
تعهد ایران به توقف غنیسازی در خاک خود.
جمعبندی نهایی:
ایران عمدتاً باید در زمینه غنیسازی کوتاه بیاید، در حالی که دولت آمریکا باید در بقیه موارد مصالحه کند. همزمان، میانجیها تلاش خواهند کرد که در اولین دیدار، طرفین اعلامیههایی صادر کنند که هدف آن کاهش تنش و ایجاد فرصت برای ادامه مذاکرات باشد.
میانجیها چارچوبی برای گفتوگوهای سرنوشتساز ایران و آمریکا در این هفته پیشنهاد دادهاند. به گفته منابع آگاه که با الجزیره گفتوگو کردهاند، این پیشنهادها شامل الزام ایران به توقف غنیسازی اورانیوم به مدت سه سال و انتقال ذخایر آن به یک کشور ثالث است.
