پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) : 
ناسا با معرفی مجموعهای از مأموریتهای رباتیک و سرنشیندار و انعقاد قراردادهای کلان با شرکتهای خصوصی، برنامه خود را برای ساخت پایگاه دائمی انسان روی کره ماه رسمی کرد. این مأموریتها که در قالب برنامه بزرگ آرتمیس دنبال میشوند، زیرساختهای فیزیکی و لجستیکی لازم برای بقای طولانیمدت انسان در یکی از سختترین و خطرناکترین محیطهای شناختهشده جهان را پایهریزی خواهند کرد.
«جرد آیزکمن»، مدیر ناسا، در بیانیهای در این باره اعلام کرد:
«پایگاه ماه، اولین پاسگاه بشریت روی یک جرم آسمانی دیگر خواهد بود. تکتک مأموریتهای سرنشیندار و بدون سرنشین ما در جریان بازگشت به سطح ماه، فرصتی گرانبها برای یادگیری، ساخت زیرساختهای ماندگار و تسلط بر مهارتهای مورد نیاز برای زندگی و کار در محیطهای خشن فضایی خواهند بود. ما برای علم، نوآوریهای فناوری که زندگی روی زمین را بهبود میدهند و آمادهشدن برای مقاصد بعدی بشر به ماه بازمیگردیم.»
نقشه راه ناسا برای ساخت زیستگاه انسانی روی ماه
ناسا نقشه راه اولیه خود را در قالب سه مأموریت تعریف کرده است که تجهیزات فیزیکی را به قطب جنوب ماه (که بهدلیل وجود منابع احتمالی آب یخزده اهمیت استراتژیک دارد) منتقل میکنند.
مأموریت «Moon Base I» که برای پرتاب در پاییز سال ۲۰۲۶ برنامهریزی شده است، از فرودگر پیشرفته شرکت بلو اوریجین به نام Blue Moon Mark 1 Endurance برای انتقال تجهیزات به سطح ماه استفاده خواهد کرد. ازجمله تجهیزات این مأموریت، دوربینهای استریو برای مطالعه نحوه تعامل موتورهای موشک با خاک ماه در زمان فرود و آرایههای بازتابدهنده لیزری هستند که به فضاپیماهای مدارگرد کمک میکنند موقعیت فرودگر را با دقت بالا ردیابی کنند.
مأموریت «Moon Base II» که برای پرتاب در اواخر سال جاری میلادی برنامهریزی شده است، بیش از ۵۰۰ کیلوگرم محموله را با استفاده از فرودگر Griffin متعلق به شرکت Astrobotic به قطب جنوب ماه میرساند. محموله اصلی این پرتاب، ماهنورد ویژه FLIP ساخته شرکت Astrolab است که هدف آن مطالعه رفتار غبار آزاردهنده ماه روی قطعات متحرک خودروها است.
مأموریت «Moon Base III» نیز که برای اواخر سال جاری میلادی هدفگذاری شده، از فرودگر Nova-C Trinity ساخت شرکت Intuitive Machines بهره میبرد. محموله اصلی آن ماهنورد علمی Lunar Vertex است که به مطالعه «پیچکهای مغناطیسی ماه» (تصاویر و لکههای درخشان روی سطح ماه) خواهد پرداخت تا رفتار مواد در شرایط فوقالعاده سخت محیطی را بررسی کند. این مأموریت با مشارکت آژانس فضایی اروپا (ESA) و مؤسسه علوم فضایی کره جنوبی انجام میشود.
ناسا همچنین قراردادی به ارزش ۱۸۸ میلیون دلار (با امکان افزایش تا ۲۸۰.۴ میلیون دلار براساس عملکرد اولیه) با شرکت بلو اوریجین امضا کرده است تا حمل و تحویل نهایی این ماهنوردها به قطب جنوب ماه را تضمین کند.
یکی از هیجانانگیزترین بخشهای این برنامه، پروژه MoonFall است. در این مأموریت، چهار پهپاد ویژه که توسط آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا (JPL) طراحی و تست شدهاند، به ماه ارسال میشوند. این پهپادها بهجای پرواز معمولی (بهدلیل نبود جو در ماه)، با ایجاد جهشهای کوتاه روی سطح ماه جابهجا میشوند تا از مناطق صعبالعبور و خطرناک تصویربرداری با وضوح بالا انجام دهند و بهترین نقاط فرود برای فضانوردان را شناسایی کنند.
برنامه زمانی بلندپروازانه ناسا برای تسخیر ماه به شرح زیر تدوین شده است:
سالهای ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷: پرتاب مأموریتهای رباتیک اولیه (Moon Base یک تا سه) و انجام یک پرواز آزمایشی در مدار زمین در سال ۲۰۲۷ برای تمرین اتصال فضاپیمای اوریون با فرودگرهای تجاری (کابین فضایی بلو اوریجین یا استارشیپ اسپیسایکس).
سال ۲۰۲۸: فرود مجدد فضانوردان بر سطح ماه (با احتمال انجام دو فرود سرنشیندار در یک سال) و استقرار ماهنوردهای پگاسوس و CLV‑1.
سال ۲۰۳۲: ایجاد اولین زیرساختهای نیمهقابلسکونت روی ماه.
سالهای ۲۰۳۲ تا ۲۰۳۶: ساخت و تکمیل زیستگاههای نهایی برای مأموریتهای انسانی طولانیمدت روی سطح ماه.
موفقیت این جدول زمانی فشرده تا حد زیادی به میزان آمادگی، تعهد و تحویل بهموقع تجهیزات توسط شرکای تجاری ناسا (ازجمله اسپیسایکس، بلو اوریجین و دیگر سازندگان فرودگرها) بستگی دارد. این مأموریتها درنهایت بهعنوان سنگ بنای سفر بزرگ بعدی انسان، یعنی مأموریت سرنشیندار به سیاره مریخ، عمل خواهند کرد.
منبع: دیجیاتو
