پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) : 
سرویس تاریخ «انتخاب»: کتاب ماموریت آمریکاییها در ایران اثر آرتور میلسپو ترجمۀ حسین ابوترابیان در سال ۱۳۵۶ است.
آرتور میلسپو متولد مارس ۱۸۸۳ در روستایی در میشیگان، حقوقدان و کارشناس مالی آمریکایی که در سالهای ۱۹۲۲-۱۹۲۷ و ۱۹۴۲-۱۹۴۵ برای اصلاح مالیه به استخدام دولت ایران درآمد. او دانش آموخته (دکترای) دانشگاه جانز هاپکینز و (کارشناسی ارشد) دانشگاه ایلینوی بود.
دومین بخش قرارداد باید به مسائل داخلی ایران بپردازد ولی قبل از آنکه اظهار نظر کنم که قرارداد باید متضمن چه مسائلی باشد باید روشن کنم که چه نیازهایی در ایران باید برآورده شود.
برای این که ایران یک حکومت نسبتاً مسئول، ثباتی مداوم و پیشرفت مطمئن و معقول داشته باشد باید یک برنامه جامع و مؤثر عمرانی در رشته های مختلف با جدول زمان بندی و هم آهنگی کامل بموقع اجرا بگذارد. برنامه ای که از آن صحبت میشود یک فکر آکادمیک نیست بلکه براساس این واقعیت قرار دارد که ایران از بسیاری جهات کشوری است ابتدائی و از همه جهات عقب مانده. در این کشور نوگرایی عمدتا سطحی است و این امر خود باعث نابسامانیهائی شده است. در نتیجه دیکتاتوری، جنگ، اشغال متفقین و تورم بیماری آن تشدید و انحطاط اخلاقی آن تسریع شده است ولی ریشه های طرز تفکر و اخلاق عمومی مردم عمیقاً در تاریخ این کشور قرار دارد و در کل سیستم اجتماعی آن پخش شده است. در این جا قصد نداریم برنامه نهائی را بطور کامل و مفصل تشریح کنیم. منظور این است که به هدفها و خطوط اصلی که برنامه باید بر اساس آن تنظیم شود اشاره کنیم.
هدفهای کلی عبارتند از: (۱) ایجاد وحدت ملی. (۲) برقراری نظم و امنیت. (۳) ایجاد یک سازمان اداری با کفایت و صحیح العمل. (٤) بنای مالیه عمومی بر یک اساس سالم. (۵) گسترش رفاه توده مردم. (٦) تأمین بهداشت، آموزش و رفاه اجتماعی. (۷) مرسوم کردن اصول حکومت دموکراتیک.
وحدت ملی چگونه میتواند ایجاد شود؟ باید احترام عشایر اعاده و با آنان بخوبی رفتار شود. باید به آنان اجازه داده شود که پلیس خودشان باشند و امنیت خود را عهده دار شوند. باید به آنها اجازه داده شود در داوری دعاوی ملکی شرکت کنند، تا حدودی از خود مختاری برخوردار و مطمئن باشند که خواهند توانست شیوه زندگی خود را ادامه دهند. باید انجمنهای ایالتی و ولایتی که در متمم قانون اساسی پیش بینی و بارها وعده تشکیل آنها داده و سپس انکار شده است به تدریج تأسیس شود به نحوی که همکاری، ابتکار و مسئولیت افراد جامعه را تشویق کند و پیشرفت دهد. ولی این کار به هیچ وجه معنی «خودمختاری» را نمی دهد که مترادف با تجزیه کشور است. نارضایتیهای عمومی و محلی با اجرای عدالت، برقراری امنیت و تدابیری برای رفاه عمومی برطرف خواهد شد. ایرانیان اصولاً ملتی بی نظم و سرکش نیستند و وقتی خوب اداره شوند حکومت کردن بر آنان آسان است. برخلاف تصور عمومی سیاستمداران و دولتمردان ایرانی، وحدت ملی نه از طریق تمرکز بلکه از طریق عدم تمرکز عملی است. یعنی نه از راه تمرکز اختیارات و خدمات در پایتخت بلکه از طریق توزیع و تفویض اختیارات و مزایا تا دورترین نقاط کشور.
