وال استریت ژورنال نوشت: در یک عملیات اسکورت، ناوهای جنگی آمریکا، احتمالاً همراه با نیروی دریایی کشورهای متحد، از میان تنگه به همراه نفتکشها عبور میکنند تا مینروبى کنند و از حملات هوایی ایران و همچنین از حملات «ناوگروه متراکم» آن کشور، متشکل از شناورهای تندروی کوچک، جلوگیری نمایند.
به گزارش «انتخاب»، در ادامه این مطلب آمده است: کارشناسان تخمین میزنند که برای ایجاد پدافند هوایی لازم، به ازای هر نفتکش دو کشتی جنگی نیاز است، یا به عبارت دیگر، برای اسکورت کاروانهای پنج تا ده نفتکشی، دوازده فروند کشتی لازم خواهد بود. فواصل کوتاه در این منطقه، سرنگونی موشکها و پهپادها را بسیار دشوارتر میکند.
علیرغم هفتهها حملات آمریکا و اسرائیل که توان نیروی دریایی و قابلیتهای نظامی ایران را به شدت کاهش داده، فرماندهان آن همچنان توانایی حمله را از خود نشان میدهند.
برایان کلارک، عضو ارشد مؤسسه هادسون و افسر باسابقه نیروی دریایی، تخمین میزند که علاوه بر ناوهای جنگی، حداقل دوازده فروند پهپاد MQ-9 Reaper نیز برای گشتزنی در آسمان و حمله به پرتابگرهای موشک و پهپاد ایران در هنگام ظهورشان در ساحل مورد نیاز است.
کلارک میگوید: «این یعنی هزاران سرباز و ملوان و سرمایهگذاری نسبتاً قابل توجه، و ممکن است مجبور باشید ماهها این کار را انجام دهید.»
سایر کارشناسان نظامی، هواگردهای دیگری مانند جت جنگندهٔ هاریر نیروی تفنگداران دریایی را نیز به عنوان گزینهای برای پشتیبانی از اسکورتها پیشنهاد کردهاند.
بر اساس گزارش لوییدز لیست اینتلیجنس، یک شرکت پیشرو در تحلیل امور کشتیرانی، تأخیرهای ناشی از اقدامات امنیتی و تعداد محدود ناوهای جنگی موجود، تردد نفتکشها از طریق تنگه را به ۱۰ درصد سطح عادی کاهش خواهد داد.
با این میزان از تردد، ماهها زمان لازم است تا انبوه بیش از ۶۰۰ کشتی تجاری بینالمللی که در خلیج [فارس] سرگردان ماندهاند، تعیین تکلیف شوند.
حتی با وجود این همه تلاش، همچنان خطر قابل توجهی وجود خواهد داشت که ایران بتواند ضربات کوبندهای وارد کرده، به کشتیهای جنگی و تجاری آسیب زده یا حتی آنها را غرق کند. موشکهای کروز ضدکشتی ایران قابل حمل بوده و میتوانند به سرعت برای حملات زننده و گریزنده جابجا شوند.
